کتاب ندارد

«ندارد» داستان‌هایی واقعی از همایون جمشیدیان است. اردوگاه میرزا کوچک خان رامسر: سال ۱۳۷۶ بود، من و احمد، دانشجوی سال دوم فوق لیسانس دانشگاه تربیت مدرس بودیم، اوایل مهر بود، می‌گفتند هفته بعد، سال اولیها را به اردوی پیش‌دانشگاهی به رامسر می‌برند. سال گذشته خبری از این برنامه‌ها نبود، پرس و جو کردیم، ما را نمی‌بردند، گفتند، فقط مخصوص سال اولی‌هاست. حسودیمان شد. شاید حقی هم برای خود قائل بودیم، به چگونگی استیفای این حق مسلم می‌اندیشیدیم که با یکی از سال اولیها که رشته جغرافی بود، آشنا شدیم و خودمان را قاتی سال اولیها کردیم. روز موعد، دود، حیاط زیبای تربیت مدرس را سیاه کرده بود، حدود ده اتوبوس مدتها روشن مانده بودند و انتظار قدوم دانشجویان تازه وارد را می‌کشیدند. من و احمد، ساک به دست با ترس و لرز، آرام به اتوبوس خزیدیم، انگار همه بر روی پیشانی ما می‌خواندند سال دومی؛ اما به روی ما نمی‌آوردند. شاید یکی‌شان برای خود شیرینی ما را لو می‌داد و با رسوایی و دهن سوخته ما را از اتوبوس بیرون می‌انداختند و از آن پس همه ما را همچون دزدان ناشی با دست ما به هم نشان می‌دادند و ماجرای این رسوایی بر زبانها می‌افتاد.