کتاب النا می داند

کتاب النا می‌داند نوشته کلودیا پینی‌یرو و ترجمه شیرین استوار است که این کتاب را انتشارات جمهوری منتشر کرده است. این اثر داستان زنی سالخورده به نام النا را دنبال می‌کند که به بیماری پیشرفته‌ی پارکینسون مبتلا است و پس از مرگ مشکوک دخترش ریتا، باور به خودکشی او را نمی‌پذیرد و به‌تنهایی سفری پرمشقت را در شهر آغاز می‌کند تا پرده از حقیقت این ماجرا بردارد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب النا می داند

کتاب النا می‌داند اثر کلودیا پینی‌یرو، رمانی در ژانر معمایی و روان‌شناختی است که به روابط پیچیده‌ی خانوادگی و محدودیت‌های تن آدمی اختصاص دارد. نویسنده در این رمان، روزمرگی زنی سالخورده به نام النا را به تصویر می‌کشد که با بدنی فرسوده و تحت سلطه‌ی داروها، در پی یافتن پاسخی برای مرگ دخترش است. ساختار رمان بر مبنای ساعت‌های مشخص مصرف داروی پارکینسون طراحی شده و اثر در سه بخش اصلی با نام‌های «صبح»، «نیمروز» و «بعدازظهر» پیش می‌رود که در آن‌ها فصل‌هایی چون «اول»، «دوم»، «سوم»، «چهارم» و بخش‌های دیگر، جریان روز طولانی این زن را گزارش می‌کنند. پینی‌یرو با نگاهی ژرف به تقابل ذهن و جسم، پیری، انزوای فردی و باورهای جزمی اجتماعی پرداخته است.
کتاب النا می‌داند علاوه بر درون‌مایه‌ی معمایی، نقدی ژرف بر تعصبات مذهبی و قوانین پیرامون اختیار زنان بر بدن خویش دارد. فضای حاکم بر این اثر آکنده از کشمکش‌های درونی، رنج‌های ناشی از مادری و رویارویی با حقیقت‌های انکارشده است. النا در طول روایت با خاطرات گذشته و واقعیت‌های تلخ دخترش ریتا روبه‌رو می‌شود و تصویر ذهنی خود از مادری را بازنگری می‌کند. حضور شخصیت‌هایی نظیر ایزابل و روبرتو آلمادا زوایای تازه‌ای از دردهای زیسته و قضاوت‌های جامعه را بازتاب می‌دهد و روایتی تأمل‌برانگیز پیش روی خواننده می‌گذارد.

خلاصه داستان النا می داند

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
داستان با مرگ ریتا، دختر النا، آغاز می‌شود که جسدش را آویزان از ناقوس کلیسای محله پیدا کرده‌اند. همه مرگ او را یک خودکشی تلقی می‌کنند، اما مادرش این فرضیه را ناممکن می‌داند؛ زیرا ریتا ترسی عمیق از رعدوبرق و طوفان داشت و هرگز در یک بعدازظهر بارانی به نزدیکی کلیسا نمی‌رفت. النا با وجود دست‌وپنجه نرم کردن با بیماری پارکینسون و ناتوانی در حرکت، ساعت مصرف قرص‌های خود را تنظیم می‌کند تا با قطار به دیدن زنی به نام ایزابل برود و از او برای گره‌گشایی این معما یاری بخواهد.

چرا باید کتاب النا می داند را بخوانیم؟

چرا باید کتاب النا می‌داند را بخوانیم؟

• این کتاب تصویری دقیق از تقابل ذهن هوشیار با بدنی فرسوده و ناتوان را نشان می‌دهد.
• این کتاب به شناخت پیچیدگی‌های رابطه‌ی مادر و فرزندی و خطاهای ناشی از قضاوت‌های جزمی کمک می‌کند.
• این رمان به‌جای تکیه بر هیجان کاذب، بیشتر بر ابعاد روان‌شناختی و اخلاقی مرگ تمرکز دارد.
• خواندن این کتاب به درک عمیق‌تر چالش‌های افراد دارای معلولیت و نگاه جامعه به سالمندی یاری می‌رساند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب النا می‌داند را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

• خواندن این کتاب به علاقه‌مندان به رمان‌های معمایی، درام‌های خانوادگی و ادبیات آمریکای لاتین پیشنهاد می‌شود.
• این کتاب برای کسانی مناسب است که به داستان‌های روان‌شناختی با محوریت مسائل زنان، مادری و تن‌آگاهی علاقه دارند.
• خواندن این اثر به کسانی پیشنهاد می‌شود که رمان‌هایی با شخصیت‌پردازی‌های خاص و تمرکز بر چالش‌های بیماری و سالمندی را دنبال می‌کنند.
• این کتاب برای کسانی مناسب است که مایلند به واکاوی مفاهیم اخلاقی، تعصبات اجتماعی و پیوندهای انسانی در قالب داستان بپردازند.

بخشی از کتاب النا می داند

«راهکارش این است که پای راست را تنها چند سانتیمتر از زمین بلند کنید و همان‌طور که بالا نگه داشته‌اید به اندازهٔ یک قدم جلوتر از پای چپ حرکت کنید و تا جایی که می‌توانید پیش بروید و سپس پایین بیاورید. النا فکر می‌کند تنها کاری که باید انجام دهد همین است، درحالی‌که مغزش دستور حرکت می‌دهد اما پای راستش تکان نمی‌خورد. پایش بالا نمی‌رود، به‌سمت جلو حرکت نمی‌کند و پایین هم برنمی‌گردد. خیلی ساده به‌نظر می‌آید اما پایش پیروی نمی‌کند. پس النا در آشپزخانه‌اش می‌نشیند و منتظر می‌ماند. او باید بلیت قطار ساعت ده را برای رفتن به شهر بگیرد. گرچه ساعت یازده نیز بلیت است، اما گزینه مناسبی نیست، چون که او قرصش را ساعت نُه خورده است و تأثیر دارو تا آن زمان کم و تقریباً از بین می‌رود. و او به همین نقطه‌ای برمی‌گردد که حالا است، با این تفاوت که دیگر هیچ امیدی به اثرگذاری لوودوپا نخواهد داشت. پس او خیلی خوب می‌داند که باید بلیت ساعت ده را بگیرد. درست بعد از آنکه دارو سریعاً بتواند بدنش را وادار کند که از فرمان مغزش پیروی کند.»