کتاب دغل باز

کتاب دغل باز (The Imposter) نوشته آنا وارتون و ترجمه شهاب حاجی علی، داستان زنی جوان به نام کلویی را روایت می‌کند که در میان تنهایی عمیق و مسئولیت مراقبت از مادربزرگ مبتلا به آلزایمرش، ناگهان در آرشیو روزنامه با پرونده‌ی قدیمی و حل‌نشده‌ی مفقود شدن یک کودک روبه‌رو می‌شود. کنجکاوی کلویی درباره‌ی این راز خانوادگی، او را وارد مسیری از فریب و دروغ‌های دردناک می‌کند. این رمان معمایی و روان‌شناختی را انتشارات جمهوری منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب دغل باز

کتاب دغل باز نخستین رمان آنا وارتون به شمار می‌آید که در قالب داستانی معمایی، روان‌شناختی و پرتعلیق، مفاهیمی چون خانواده، فقدان، تنهایی و دروغ را واکاوی می‌کند. فضای داستان با نگاهی دقیق به روان آدمی و آسیب‌های ناشی از فقدان عزیزان شکل گرفته است. نویسنده شخصیت کلویی را نه زنی بی‌نقص، بلکه فردی با کمبودها و احساساتی متناقض مانند حسادت و غبطه به خانواده‌های معمولی به تصویر می‌کشد. او در بایگانی روزنامه‌ای محلی کار می‌کند؛ جایی که تاریخچه‌ی تاریک و روشن زندگی شهروندان در قالب بریده‌های روزنامه گردآوری شده است. این رمان با پیوند زدن دو خط روایی ملموس، یعنی سرگردانی مادربزرگی که گذشته را به‌ جای حال زندگی می‌کند و پرونده‌ی کودک ربوده‌شده‌ای از دهه‌ی ۱۹۸۰ میلادی، حس کنجکاوی و معماگونگی داستان را افزایش می‌دهد.

تمرکز کتاب دغل باز بر رنج‌های خاموش و زخم‌هایی است که با گذر دهه‌ها التیام نیافته‌اند. کتاب نشان می‌دهد چگونه انسان‌ها در مواجهه با ناامیدی و احساس گناه، به نقاب‌ها و خیالات پناه می‌برند تا واقعیت دردناک را انکار کنند. کشمکش‌های درونی کلویی با هویت خود و فاصله‌ی زیادی که میان زندگی واقعی و خواسته‌هایش احساس می‌کند، هسته‌ی اصلی این اثر را می‌سازد. آنا وارتون نشان می‌دهد که چگونه دروغ‌های کوچک و بزرگ می‌توانند مرزهای میان واقعیت و فریب را محو کنند و فرجامی دلهره‌آور رقم بزنند.

خلاصه داستان دغل باز

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

کلویی دختری منزوی و تنهاست که در بایگانی یک روزنامه‌ی محلی کار می‌کند و بخش زیادی از زندگی‌اش را وقف نگهداری از مادربزرگ آلزایمری‌اش کرده است. زمانی که مادربزرگ در قبرستان گم می‌شود و کلویی ساعات دلهره‌آوری را سپری می‌کند، در محل کار با پرونده‌ای قدیمی روبه‌رو می‌شود؛ گزارشی از گم‌شدن دختری چهارساله به نام آنجلا کایل در سال ۱۹۷۹ میلادی که هیچ‌گاه پیدا نشده است. حس همزادپنداری عمیق با والدین داغ‌دیده‌ی آنجلا و تشابه سنی با دختر گمشده، فکری عجیب را در سر او پرورش می‌دهد؛ تصمیمی برای ورود به زندگی این خانواده که مرزهای میان حقیقت و فریبکاری را فرومی‌ریزد.

چرا باید کتاب دغل باز را بخوانیم؟

خواندن کتاب دغل باز به دلیل‌های زیر پیشنهاد می‌شود:

• این کتاب تصویری روان‌شناختی و ملموس از اثرات تنهایی، انزوا و زوال عقل در روابط خانوادگی ترسیم می‌کند.
• این کتاب به بررسی ماهیت دروغ‌های تسلی‌بخش و نحوه‌ی رویارویی انسان‌ها با احساس گناه می‌پردازد.
• این اثر تعلیقی معمایی و تدریجی خلق می‌کند که بر پایه‌ی کنش‌های روانی و خطاهای ذهنی شخصیت‌ها شکل می‌گیرد.
• این داستان با واکاوی پنهان‌کاری‌ها، چگونگی فروپاشی روابط بر اثر فریب را به نمایش می‌گذارد.

خواندن کتاب دغل باز را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب دغل باز به گروه‌های زیر پیشنهاد می‌شود:

• این کتاب برای کسانی مناسب است که به رمان‌های معمایی، جنایی و هیجان‌انگیز روان‌شناختی علاقه دارند.
• این کتاب به علاقه‌مندان به داستان‌هایی با موضوع فقدان، زوال عقل و آسیب‌های خانوادگی پیشنهاد می‌شود.
• خواندن این اثر به دوستداران رمان‌هایی با شخصیت‌های خاکستری و درگیر با کشمکش‌های اخلاقی پیشنهاد می‌شود.
• این کتاب برای کسانی جذاب است که به روایت‌های مربوط به جعل هویت، رازهای خانوادگی و پنهان‌کاری علاقه دارند.

بخشی از کتاب دغل باز

«مادربزرگ درحالی‌که دسته‌ای گل نرگس را محکم در دستانش گرفته بود با گام‌های کوتاه و آهسته در قبرستان حرکت می‌کرد. آن گل‌های شاداب زرد روشن در این صبح یکشنبهٔ ابری و گرفته بیش از همیشه چشمگیر بودند.
'من قبلاً هم اینجا اومدم؟'
کلویی جواب داد: 'بله مامانی.'
مادربزرگ بحثی نکرد.
کلویی دستش را گرفته بود و به‌آرامی کمی عقب‌تر از او گام برمی‌داشت. آن بیماری که در جایی از مغز مادربزرگ شروع شده بود، حالا به‌حدی پیشرفت کرده بود که قدم‌زدنش را هم تحت‌تأثیر قرار داده بود و این روزها باعث می‌شد راحت‌تر زمین بخورد.
'مطمئنی قبلاً اینجا اومدم؟'
'بله مامانی.'
'ما اینجا کی رو می‌شناسیم؟'
'مامان رو.'
'مامان من؟'
'نه مامانی، مادر من رو.'
'آه، متأسفم عزیزم. چطور زنی بود؟'
کلویی او را در مسیری پُرپیچ‌وخم راهنمایی کرد و او بدون هیچ سؤالی از دستوراتش پیروی می‌کرد. از کنار ردیف‌های متعددی از سنگ قبرهای ناشناس گذر کردند که روی هرکدام نام و تاریخ‌هایی، برای معرفی مختصری از فردی که زیر آن خفته بود، وجود داشت. قبرستان هیچ‌گاه در نظر کلویی ترسناک نبوده است، نه آن‌طور که برای بعضی از بچه‌ها ترسناک است. او بازی‌های جرئت آخر شب را از سال‌های کودکی‌اش به یاد می‌آورد که اطمینان داشت باعث جلب توجه دوستانش به او می‌شود، توجهی که می‌دانست در حالت عادی ممکن نبود نصیبش شود.»