کتاب با نام دیگری صدایم بزن

کتاب با نام دیگری صدایم بزن نوشته مهدی میرکیایی، چهارمین جلد از مجموعه روزی روزگاری ایران است که انتشارات شکوفه امیرکبیر آن را منتشر کرده است. این داستان در جزیره‌ی هرمز و در روزهای درگیری ایرانیان با پرتغالی‌ها می‌گذرد و ماجرای پسری به نام کریم را دنبال می‌کند؛ پسری که در نگاه مردم، همدست بیگانگان است اما در دل ماجرا تصمیمی می‌گیرد که جایگاهش را دگرگون می‌کند. این کتاب از دل یک موقعیت تاریخی، قصه‌ای پرتنش و شخصیت‌محور ساخته است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب با نام دیگری صدایم بزن

کتاب با نام دیگری صدایم بزن نوشته مهدی میرکیایی داستانی تاریخی است که ماجرای آن در هرمز و هم‌زمان با تلاش سپاه ایران برای بیرون‌راندن پرتغالی‌ها از خلیج فارس رخ می‌دهد. زمینه‌ی تاریخی اثر از همان آغاز روشن است: اشغال هرمز، قشم و گمبرون و سپس تصمیم شاه عباس برای بازپس‌گیری این مناطق. اما متن فقط به بازگویی یک واقعه‌ی تاریخی بسنده نمی‌کند و آن را از زاویه‌ی زندگی روزمره‌ی مردم جزیره و فشارهایی که اشغال بر آن‌ها وارد کرده است نشان می‌دهد. در مرکز این فضا، کریم قرار دارد؛ نوجوانی که برای پرتغالی‌ها کار می‌کند و به همین دلیل از سوی مردم جزیره تحقیر می‌شود.
کتاب با نام دیگری صدایم بزن بیش از هر چیز بر شکاف میان ظاهر و باطن آدم‌ها دست می‌گذارد. کریم در چشم دیگران نوکر فرنگی‌هاست و حتی نامش زیر بار سرزنش‌های مداوم تغییر کرده است، اما داستان به‌تدریج نشان می‌دهد که قضاوت جمعی همیشه همه‌چیز را روشن نمی‌کند. فضای کتاب آمیخته‌ای از ترس، خشم، انتظار و امید است؛ از یک‌سو مردم جزیره زیر سلطه‌ی بیگانگان زندگی کرده‌اند و از سوی دیگر سپاه ایران برای شکستن قلعه به امکاناتی نیاز دارد که به‌سادگی فراهم نمی‌شود. همین وضعیت، تعلیق داستان را شکل می‌دهد و ماجرا را به‌سوی تصمیمی سرنوشت‌ساز پیش می‌برد.
کتاب با نام دیگری صدایم بزن در کنار خط اصلی داستان، تصویری از فقر مردم هرمز، حضور قلعه و کلیسا و صومعه، و سنگینی ۱۱۵ سال اشغال را هم پیش چشم می‌گذارد. روایت، کوتاه و متمرکز است و بر یک موقعیت حساس تکیه دارد؛ موقعیتی که در آن یک نوجوان میان نگاه تحقیرآمیز مردم، ترس از پرتغالی‌ها و حس تعلق به سرزمینش دست‌وپنجه نرم می‌کند. نتیجه، داستانی است که تاریخ را نه از جایگاه فرماندهان، بلکه از مسیر انتخاب یک شخصیت کم‌سن‌وسال و گمنام نشان می‌دهد.

خلاصه کتاب با نام دیگری صدایم بزن

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
کریم در جزیره‌ی هرمز برای پرتغالی‌ها باربری می‌کند و همین کار باعث شده همه او را با سرزنش و تمسخر بشناسند. در روزهایی که سپاه ایران برای آزادکردن هرمز به جزیره رسیده و مردم چشم‌انتظار شکست پرتغالی‌ها هستند، کریم همچنان در ظاهر به قلعه رفت‌وآمد دارد و بیشتر از همیشه زیر نگاه سنگین دیگران است. اما پشت این ظاهر، او نقشه‌ای در سر دارد. داستان، شبی پراضطراب را دنبال می‌کند که کریم با گاری‌اش باری سنگین را از نزدیکی قلعه عبور می‌دهد و می‌کوشد آن را به اردوی ایرانیان برساند. در دل این مسیر، ترس، تردید و امید به هم گره می‌خورند و معنای واقعی کار او کم‌کم آشکار می‌شود.

چرا باید کتاب با نام دیگری صدایم بزن را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب با نام دیگری صدایم بزن را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب یک برهه‌ی تاریخی را از زاویه‌ی زندگی مردم عادی جزیره‌ی هرمز نشان می‌دهد، نه فقط از نگاه فرماندهان و نبردها.
• داستان، مسئله‌ی قضاوت عجولانه را در قالب شخصیت کریم پیش می‌کشد و نشان می‌دهد ظاهر رفتار آدم‌ها همیشه تمام حقیقت نیست.
• خواننده با فضای اشغال هرمز، حضور پرتغالی‌ها و دشواری‌های آزادسازی جزیره آشنا می‌شود.
• تعلیق داستان بر یک مأموریت مشخص بنا شده و همین موضوع کشش روایت را حفظ می‌کند.
• این اثر شجاعت، ترس، تحقیر اجتماعی و حس تعلق به سرزمین را در حجمی کوتاه و متمرکز کنار هم قرار می‌دهد.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب با نام دیگری صدایم بزن به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به داستان‌های تاریخی که به رخدادهای خلیج فارس و هرمز توجه دارند.
• خوانندگانی که از روایت‌های شخصیت‌محور با قهرمان نوجوان لذت می‌برند.
• کسانی که می‌خواهند در قالب داستان با بخشی از رویارویی ایران و پرتغالی‌ها آشنا شوند.
• مخاطبانی که به داستان‌هایی درباره‌ی شجاعت پنهان، بدنامی و تغییر نگاه دیگران علاقه دارند.
• کسانی که داستان‌های کوتاه و پرتنش با فضای ماجراجویانه را ترجیح می‌دهند.

بخشی از کتاب با نام دیگری صدایم بزن

«کریم به رو نیاورد: فرمانده را بیندازید پایین! من باید بروم خانه. تا حالا مادرم حتماً نگران شده.
دو تا از سربازها از گاری بالا رفتند. یکی از آن‌ها گفت: باید بمانی کریم. باید بمانی و جایزه‌ات را از امام قلی خان بگیری.
کریم به طرف گاوهایش رفت. سربازها مجسمه را از پشت گاری پایین انداختند. کریم شاخ یکی از گاوها را گرفت و کشید: صدای شلیک توپ قلعه‌کوب که بلند شود من جایزه‌ام را گرفته‌ام. همان بهترین جایزه است. و تلاش کرد گاوهای خسته‌اش را به طرف خانه‌های جزیره به راه بیندازد. خیلی خسته بود، دلش می‌خواست آن‌قدر بخوابد که فقط با شلیک توپ قلعه‌کوب بیدار شود؛ شلیک‌هایی که بخشی از دیوار قلعه را فرو می‌ریزند و سربازان ایرانی می‌توانند از همان جا به درون قلعه یورش ببرند. پرتغالی‌ها پس از ساعت‌ها جنگ تن‌به‌تن در دالان‌های قلعه، تسلیم می‌شوند و به‌ردیف بیرون می‌آیند. پرچم پرتغال بعد از صد و پانزده سال از بالای برج پایین انداخته می‌شود و پرچم ایران بالا می‌رود.»