کتاب تأمّلاتی در آیات مبارکه‌ قرآن کریم

«تأمّلاتی در آیات مبارکه‌ قرآن کریم» به قلم و پژوهش دکتر ابراهیم یزدی (۱۳۹۶- ۱۳۱۰) به سوره‌های نمل، عبس، طارق، بلد، تین و هُمَزه اختصاص دارد. در ذیر سوره قصص می‌خوانید: در قرآن دو نوع قصّه یا داستان آمده‌است. یک نوع داستان شخصیت‌های واقعی تاریخی و دیگری داستان برخی از جانداران، نظیر زنبور عسل و یا مورچه. در ادبیات فارسی و یا عربی، داستان‌هایی که شخصیت‌های داستان انسان یا سایر موجودات باشند، همه داستان هستند. امّا در ادبیات غرب، به داستان‌هایی که در آن‌ها شخصیت داستانی، حیوانات هستند، فابل (fable) می‌گویند؛ نظیر کلیله و دمنه. قصّه ممکن است بیان و شرح یا روایت یک داستان واقعی باشد که در زمان معینی رخ داده‌است یا صرفآ فرآورده‌ی تخیل اختراعی و ساخته و پرداخته‌ی ذهن نویسنده یا گوینده باشد؛ اگرچه در داستان‌های تخیلی، عناصر اصلی آن از واقعیت‌های زندگی روزانه‌ی انسان‌ها اقتباس شده‌باشد. داستان‌های قرآن همگی بیان یا گزارش روی‌دادهای واقعی تاریخی هستند و در گذشته به‌طور قطع و یقین اتّفاق افتاده‌اند و قهرمانان و شخصیت‌های این داستان‌ها هم حقیقی هستند. قرآن درباره‌ی واقعی‌بودن و درست‌بودن داستان‌هایش می‌گوید: (إنَّ هذا لَهُوَ القَصَصُ الحَقُّ.) (به راستی حکایت واقعی (مسیح) همین است.) و نیز: (فَلَنَقُصَّنَّ عَلَیهِم بِعِلْمٍ و ما کنّا غائِبینَ.) (بی‌شک داستانشان را از روی علم برای آن‌ها نقل خواهیم کرد و ما از احوال آن‌ها غائب (بی‌خبر) نبوده‌ایم.)