کتاب قصه هایی که با هم می سازیم

کتاب قصه هایی که با هم می سازیم (گفت‌وشنود با دکتر عبدالحسین رفعتیان روان‌پزشک‌ـ‌روان‌کاو) نوشته تینا حمیدی و گفت‌وشنودی بلند با عبدالحسین رفعتیان است و نشر هنوز آن را منتشر کرده است. این کتاب از طریق گفت‌وگوها به رابطه‌ی درمانگر و مراجع، تجربه‌ی بیماری، مواجهه با مرگ، خاطره، انتخاب و مسئولیت پرداخته است. اثر حاضر از مصاحبه‌های پی‌درپی شکل گرفته و به‌جای یک زندگی‌نامه‌ی خطی، تصویری تکه‌تکه و زنده از یک زندگی و شیوه‌ی فکرکردن ارائه کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب قصه هایی که با هم می سازیم

کتاب قصه هایی که با هم می سازیم، نوشته‌ی تینا حمیدی، بر پایه‌ی گفت‌وگو با عبدالحسین رفعتیان شکل گرفته است؛ گفت‌وگوهایی که هم به زندگی شخصی و حرفه‌ای این روان‌پزشک‌ـ‌روان‌کاو پرداخته است و هم به پرسش‌هایی که در اتاق درمان، حافظه و تجربه‌ی زیستن تکرار می‌شوند. این کتاب از آغاز روشن می‌کند که قرار نیست با روایتی کاملاً خطی روبه‌رو باشیم. خاطره‌ها گاهی با دیدن یک عکس، گاه با یادآوری یک بو، یک اتاق، یک کتابخانه یا یک بیماری جان می‌گیرند و این شیوه حال‌وهوای کتاب را از قالب‌های معمول دور می‌کند.

قصه هایی که با هم می سازیم موضوع‌هایی مثل روانکاوی، جاودانه‌نبودن، کودکی، خانواده، مهاجرت، پدربودن، آموزش پزشکی و نسبت انسان با انتخاب‌هایش را مطرح کرده است. عبدالحسین رفعتیان در این گفت‌وگوها از علاقه‌ی زودهنگام خویش به کتاب و روانکاوی، از سال‌های تحصیل و کار در فرانسه، از تجربه‌ی درمان و از نگاهش به انسان حرف می‌زند. در کنار این‌ها حضور تینا حمیدی فقط در حد پرسش‌گر باقی نمی‌ماند؛ او در مقدمه توضیح می‌دهد که این پروژه از طریق رابطه‌ای درمانی و انسانی شکل گرفته و این نکته به کتاب لایه‌ای عاطفی و تأمل‌برانگیز داده است.

کتاب قصه هایی که با هم می سازیم بیش از آنکه بخواهد تصویری بی‌نقص از یک چهره ارائه دهد، بر ناتمامی، تردید، تغییر و بازخوانی گذشته تمرکز می‌کند. خاطره در این کتاب فقط بازگویی گذشته نیست؛ هر بار از زاویه‌ای تازه دیده می‌شود و معنای دیگری پیدا می‌کند. خواندن این کتاب برای کسانی مناسب است که به زندگی و تجربه‌های عبدالحسین رفعتیان علاقه دارند و نیز برای کسانی که می‌خواهند ببینند گفت‌وگو یا یک روان‌پزشک‌ـ‌روان‌کاو چگونه می‌تواند به ساختن یک روایت مشترک از زندگی، رنج، انتخاب و معنا تبدیل شود.

عبدالحسین رفعتیان پس از دریافت مدرک پزشکی عمومی از دانشگاه تهران، برای ادامه‌ی تحصیل راهی فرانسه شد و مدرک تخصص روان‌پزشکی‌ـ‌روان‌کاوی خود را از دانشگاه پاریس دریافت کرد. او که عضویت کالج ملی روان‌پزشکی فرانسه را داشته، به‌مدت ۱۵ سال در پاریس به فعالیت پرداخته و از سال ۱۳۷۱ در ایران به روان‌پزشکی و روان‌کاوی مشغول بوده است. این پزشک چندین سال در دانشگاه‌های تهران به تدریس اشتغال داشته است.

خلاصه کتاب قصه هایی که با هم می سازیم

عبدالحسین رفعتیان (روان‌پزشک‌ـ‌روان‌کاو) از مسیر زندگی خود سخن می‌گوید؛ از کودکی و خانواده تا سال‌های تحصیل، مهاجرت، کار درمانی و تجربه‌های شخصی‌اش از بیماری و محدودیت. همچنین بحث‌هایی مهم درباره‌ی روانکاوی، واقعیت، مرگ، خاطره، بازی، مسئولیت و انتخاب شکل گرفته است. این کتاب نشان می‌دهد که انسان گذشته‌اش را فقط به یاد نمی‌آورد؛ بلکه هر بار آن را از نو معنا می‌کند. حاصل کار اثری است که هم چهره‌ی یک درمانگر را نشان می‌دهد و هم به این نکته می‌پردازد که آدم‌ها در رابطه با یکدیگر چگونه قصه‌ی زندگی‌شان را می‌سازند.

چرا باید کتاب قصه هایی که با هم می سازیم را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب قصه هایی که با هم می سازیم را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• کتاب حاضر تصویری از زندگی، فکر و تجربه‌های عبدالحسین رفعتیان (روان‌پزشک‌ـ‌روان‌کاو) در اختیار خواننده می‌گذارد.
• گفت‌وگوها نسبت میان درمانگر و مراجع را از زاویه‌ای انسانی و ملموس نشان داده است.
• این اثر به موضوع‌هایی مثل مرگ، خاطره، انتخاب و مسئولیت از دل تجربه‌ی زیسته نزدیک می‌شود.
• کتاب فقط بر زندگی حرفه‌ای متمرکز نمی‌ماند و خانواده، کودکی، مهاجرت و پدربودن را هم وارد اثر می‌کند.
• ساختار کتاب نشان می‌دهد که گذشته چگونه در یادآوری‌های پراکنده و پیوندهای ناگهانی دوباره ساخته می‌شود.
• خواننده از خلال بحث‌ها با نگاه عبدالحسین رفعتیان به روانکاوی، آموزش درمان و احتیاط در قضاوت آشنا می‌شود.

خواندن کتاب قصه هایی که با هم می سازیم را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب قصه هایی که با هم می سازیم به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• خوانندگانی که به گفت‌وگوهای بلند درباره‌ی زندگی، خاطره و تجربه‌ی زیسته علاقه دارند.
• کسانی که می‌خواهند با نگاه یک روان‌پزشک‌ـ‌روان‌کاو به انسان و درمان آشنا شوند.
• مخاطبانی که موضوع‌هایی مثل مرگ، انتخاب، مسئولیت و بازخوانی گذشته برایشان مهم است.
• علاقه‌مندان به آثاری که از طریق عکس‌ها و خاطره‌ها شکل گرفته است.
• کسانی که دوست دارند درباره‌ی مسیر زندگی و کار عبدالحسین رفعتیان بیشتر بدانند.

بخشی از کتاب قصه هایی که با هم می سازیم

«پردهٔ دهم: اگر آدم حوصله‌اش سر نرود، هیچ خلاقیتی از آن بیرون نمی‌آید

۷ اسفند ۱۳۹۹

این روزها همه با کرونا دست‌و پنجه نرم می‌کنند و وضعیت غیرقابل‌پیش‌بینی است.

بله. شرایط خیلی دشوار و سختی است. همه حوصله‌شان سر می‌رود و به نظرم تمرین خوبی است که آدم متوجه شود که هر اندازه برای آینده برنامه‌ریزی کند و آن را پیش‌بینی کند، ممکن است چیزی پیش بیاید و تمام نقشه‌ها به هم بریزد و در برابر اتفاق‌های پیش‌بینی‌نشده قرار بگیرد. اگر هم آدم در آن مواقع حس بد پیدا کند به خاطر این است که اصلاً یاد نگرفته وقتی برنامه‌ها آن‌طور که پیش‌بینی می‌کرده پیش نرفت باید چه‌کار کرد؟ همه‌اش برنامه‌ریزی می‌کند که این کار را انجام دهد یا آن کار را انجام دهد و اگر ببیند که ابر و ماه و خورشید و فلک یک‌دفعه کاری کردند که نشود، آن وقت می‌نشیند و به سر خود می‌زند.

ما فراموش می‌کنیم مهم‌ترین ویژگی موجودات زنده توانایی سازگاری، تطبیق و هماهنگ شدن با محیط است. اگر این‌طور نبود، بعد از این همه سانحهٔ بزرگ و اصلی و مهم که برای کرۀ زمین پیش آمده، دیگر هیچ جانداری در کره زمین نمی‌ماند. این است که اگر یک شهاب بزرگ برخود کرد به کرهٔ زمین و خاک بلند شد، آتشفشان شد، قرن‌ها خاک دور کرهٔ زمین را گرفت، آن موجوداتی ماندند که توانستند با این شرایط تطبیق پیدا کنند. آدمیزاد به عقل، دانش، خرد و دوراندیشی خود می‌بالد. اما مسئله دوراندیشی نیست مسئله این است که در شرایط متفاوت چگونه می‌تواند مثل آدمی زنده زندگی کند و از امکاناتش استفاده کند، نه این‌که آن‌قدر وحشت کند که فلج شود یا کاملاً انکار کند که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده است، هیچ‌طوری نشده است و همان‌جور ادامه دهد.»