کتاب لعبتکان

کتاب لعبتکان (ما لعبتکانیم و فلک لعبت‌باز) نوشته مهرداد صدقی و رمانی فانتزی درمورد یک کاروان قدیمی، گروهی دانشجو در سفر دانشگاهی و دو قاچاقچی سرگردان در بیابان است که انتشارات سوره‌ مهر آن را منتشر کرده است. این رمان با رفت‌وآمد میان زمان‌ها و شخصیت‌ها، فضایی پر از تعلیق، شوخی، وهم و پرسش‌های جدی درباره‌ی سرنوشت، انتخاب و تکرار تاریخ را خلق کرده است. همه‌چیز حول یک کاروانسرا، یک کتاب مرموز و انگشتری ناشناخته می‌چرخد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب لعبتکان اثر مهرداد صدقی

کتاب لعبتکان (ما لعبتکانیم و فلک لعبت‌باز) داستان را از دل بیابانی آغاز می‌کند که در آن کاروانی با کاروان‌سالار، حکیم، بازرگان، رمال، گدا و لوطی در راه کاروانسرایی ناشناخته‌اند. مهرداد صدقی در این رمان فضایی می‌سازد که مرز میان رؤیا و واقعیت، پیش‌آگاهی و خاطره و وهم و تجربه‌ی عینی مدام در آن جابه‌جا می‌شود. کاروان‌سالار و حکیم حس می‌کنند این لحظه‌ها را پیش‌تر زیسته‌اند؛ انگار زمان در این نقطه از بیابان حلقه زده است. در این سفر، کتابی که احوال پیشینیان را روایت می‌کند و انگشتری که صاحبش ناشناس است، به‌تدریج به هسته‌ی معما تبدیل می‌شوند.

رمان فانتری لعبتکان در ادامه با جهشی ناگهانی خواننده را به مینی‌بوس دانشجویانی می‌برد که برای بازدید از کاروانسرایی تاریخی راهی کویر شده‌اند. شوخی‌های آقای خالقی، بحث‌های نیکان، نیلوفر، پندار و حادثه‌ی نیمه‌واژگون‌شدن مینی‌بوس، لحن دیگری به اثر می‌دهد. نشانه‌هایی مثل تنوره‌ی دیو، صدای شیهه‌ی اسب و زنگ مار دوباره ظاهر می‌شوند و دو زمان را به هم گره می‌زنند. کتاب حاضر با این رفت‌وآمدها، کاروانسرا را به نقطه‌ای مشترک میان آدم‌ها و زمان‌ها تبدیل کرده است؛ جایی که همه در آن با یک کتاب درگیر می‌شوند.

خلاصه داستان لعبتکان

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

کاروانی در بیابان به کاروانسرایی می‌رسد. کاروان‌سالار و حکیم مدام حس می‌کنند این مسیر و این کاروانسرا را قبلاً دیده‌اند. حکیم کتابی در دست دارد که زندگی پادشاهان و مردمان را تا امروز ثبت کرده است و انگشتری را حمل می‌کند که باید به صاحب ناشناخته‌اش برسد. شبیخون راهزن‌ها، طوفان شن و پراکنده‌شدن برگ‌های کتاب، همه‌چیز را به هم می‌ریزد. در خط دوم داستانْ گروهی دانشجو برای بازدید از کاروانسرایی در حال مرمت راهی کویر می‌شوند. شوخی‌ها، ترس‌ها و حادثه‌ها در کنار نشانه‌هایی مثل تنوره‌ی دیو و صداهای مبهم، آن‌ها را به همان نقطه‌ی رازآلود نزدیک می‌کند. در خط سوم داستان نیز دو قاچاقچی در کاروانسرایی متروک محموله‌ای را دفن می‌کنند و با انگشتری مدفون روبه‌رو می‌شوند. این رمان با تکرار مکان و نشانه‌ها این سه روایت را به پرسشی درباره‌ی سرنوشت، انتخاب، حافظه و نقش آدم‌ها پیوند می‌دهد.

چرا باید کتاب لعبتکان را بخوانیم؟

رمان فانتزی لعبتکان با ترکیب فضای کاروان‌های قدیم، سفر دانشجویی امروزی و دنیای قاچاقچی‌ها، تصویری چندوجهی از تکرار موقعیت‌ها در زمان‌های مختلف ساخته است. این کتاب تعلیق و ماجرایی پرکشمکش دارد و نیز گفت‌وگوهایی طنزآمیز و تأمل‌هایی درباره‌ی سرنوشت، حافظه و معنای سفر. خواندن این رمان فرصتی است برای دیدن یک کاروانسرا در سه آینه‌ی متفاوت.

خواندن کتاب لعبتکان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

این کتاب به دوستداران ادبیات داستانی معاصر ایران و قالب رمان در ژانر فانتزی و نیز به کسانی پیشنهاد می‌شود که از ترکیب طنز، تعلیق و لایه‌های فلسفی در یک رمان لذت می‌برند.

درباره مهرداد صدقی

مهرداد صدقی، زاده‌ی سال ۱۳۵۶ در بجنورد، نویسنده‌ی حوزه‌ی طنز و از استادان دانشگاه است. او در سال ۱۳۷۵ قدم به دنیای دانشگاه گذاشت و تحصیلات خود را در رشته‌ی صنایع چوب در دانشگاه گرگان کلید زد و در نهایت با اخذ مدرک دکتری از همین مرکز علمی فارغ‌التحصیل گردید. جرقه‌ی نخستین تجربه‌های نوشتاری او در دوران دانشجویی‌اش زده شد. این پدیدآورنده‌ی معاصر ایرانی، ورود به بازار نشر را با کتاب «نقطه ته خط» تجربه کرد و پس از آن کتاب‌های «آخرین نشان مردی» و «دومین نشان مردی» را به آثارش افزود. مبنای بیشتر کتاب‌های مهرداد صدقی طنز است، ولی زاویه‌دید آن‌ها به این مقوله یکسان نیست؛ به‌طوری‌که برخی در قالب داستان طنز و بعضی در شمار نثرهای کوتاه طنز جای می‌گیرند و مواردی چون کتاب «رقص با گربه‌ها» نیز به فضای طنز تلخ اختصاص دارند. رمان لعبتکان اثر دیگری به قلم اوست. همچنین مجموعه‌ی آبنبات‌ها را مهرداد صدقی نوشته است؛ «آبنبات هل‌دار»، «آبنبات پسته‌ای»، «آبنبات دارچینی» و «آبنبات نارگیلی».

جوایز و افتخارات کتاب لعبتکان

 کتاب لعبتکان در سال ۱۴۰۳ برگزیده‌ی چهارمین جایزه‌ی ملی داستان حماسی شد.

بخشی از کتاب لعبتکان

«مراد میان کتاب‌ها قدم می‌زد. نسخه‌نویسان بدون توجه به او سرگرم کار خود بودند. مراد به دستان پینه‌بسته و انگشتان خمیدهٔ آن‌ها نگاه کرد که بی‌وقفه می‌نوشتند. نسخه‌نویسی که متوجه نگاه‌های مراد شده بود لبخندی زد و گفت: «ما قدردان تو هستیم که آن طبیب نابه‌کار را رسوا کردی. ما نیز می‌دانستیم کارش ناصواب است. اما اگر اعتراض می‌کردیم، می‌گفت شاید با ذات آتش مخالفیم و ما را نیز به آزمون سوختن وامی‌داشت.» مراد گفت: «خدا رو شکر که از دستش خلاص شدیم ... راستی بالاخره اینجا کجاست؟ مریض‌خونه‌ست؟ کتابخونه‌ست؟ مدرسه‌ست؟» نسخه‌نویس پاسخ داد: «همهٔ این‌ها که می‌گویی هست. چون درخت خرد نیاز به نوشتن، خواندن، تجربه کردن، و یادگیری دارد و مرکز دانش همهٔ این‌ها را در کنار هم دارد. در حجره‌هایی به یادگیری علم می‌پردازند، جایی دیگر کتابخانه است، و همان‌طور که می‌بینی نسخه‌نویسی و کتابت کتاب‌ها هم انجام می‌شود. حتی طبیبی، برای اینکه حاصل تجربه و دانش خود را بیازماید، در حجره‌ای دیگر به نگارش تجربه‌های خود مشغول بود؛ هرچند تجربیاتی اهریمنی بودند.» مراد گفت: «نه، اون مشغول نوشتن نبود. نمی‌دونم چه کار می‌کرد. اما مطمئنم نوشتن نبود. یکی دو بار دیدم توی خلوت با کسی که نمی‌دیدمش حرف می‌زد.» نسخه‌نویس سری تکان داد و گفت: «از آن بدذات هر کاری برمی‌آمد. ما را بگو که او را به اینجا راه داده بودیم.»»