کتاب سنگ سفید

کتاب سنگ سفید، نوشته زهرا سلطانی پور (افرا)، رمانی است که زندگی یک خانواده را در روستایی در مرکز ایران دنبال می‌کند؛ جایی که سرما، کار، فقر، آداب‌ورسوم محلی و امیدهای کوچک در کنار هم روزگار آدم‌ها را می‌سازند. داستان با تمرکز بر یوسف، مادرش گوهر و خواهرانش، تصویری نزدیک از خانه، مدرسه، معاش، همسایگی و فشارهای زندگی به دست می‌دهد. این کتاب را نشر سنجاق منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب سنگ سفید اثر زهرا سلطانی پور

کتاب سنگ سفید، نوشته‌ی زهرا سلطانی پور، رمانی است که از خلال زندگی روزمره در یک روستا، تصویری زنده از معیشت، روابط خانوادگی و نظم سخت‌گیرانه‌ی زیستن بیرون می‌آورد. مرکز ثقل داستان خانواده‌ای است که پس از مرگ پدر، زیر بار مسئولیت‌های سنگین، کمبود مالی و نگاه قاطع مادر به زندگی روزگار می‌گذراند. فضای اثر بر ذکر جزئیات استوار است؛ از کرسی و مطبخ و تنور تا طویله، مدرسه، حمام عمومی، بازار شهر و رسم‌هایی مثل کاسه همسایگی.

زهرا سلطانی پور در کتاب سنگ سفید، فقط سختی‌ها را شرح نمی‌دهد، بلکه شبکه‌ای از عادت‌ها، باورها، ترس‌ها و دلخوشی‌های کوچک را نیز نشان می‌دهد. یوسف در میان کارهای روزانه، مدرسه، کمبود پول، آرزوی ادامه‌ی تحصیل و حسرت‌هایی که نوجوانی را سخت‌تر می‌کنند، آرام‌آرام شکل می‌گیرد. در کنار او، گوهر شخصیتی محوری است؛ زنی که هم پناه خانواده است هم منبع فشار، هم دلسوز است هم ناچار به گرفتن تصمیم‌هایی که همیشه برای فرزندانش خوشایند نیست. خواهران یوسف نیز فقط چهره‌های فرعی نیستند و هرکدام بخشی از رنج، کار و سرنوشت زنانه‌ی حاکم بر محیط را روایت می‌کنند.

کتاب سنگ سفید در ۶۹ بخش، بر زمستان، تنگدستی، کار بی‌وقفه و انتظار تکیه دارد و درعین‌حال حرکت زندگی را متوقف نمی‌کند. رفتن به شهر، خرید برای جهیزیه، آمدوشد خواستگار، خبرهای دور و نزدیک، مرگ، زایمان، بیماری و شوخی‌های نوجوانانه، همه در کنار هم بافت اثر را می‌سازند. زبان اثر نیز با بهره‌گیری از واژه‌ها و تعبیرهای محلی، به ثبت لحن و حافظه‌ی جمعی یک زیست‌بوم کمک می‌کند. نتیجه داستانی است که بیش از اتفاقات بزرگ، بر زندگی عادی و آنچه در سکوت خانه‌ها و کوچه‌ها می‌گذرد، تکیه کرده است.

خلاصه داستان سنگ سفید

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
کتاب سنگ سفید زندگی یوسف، نوجوانی ۱۳ساله، را در روستایی سرد و کم‌امکانات دنبال می‌کند؛ جایی که روزهایش میان رسیدگی به دام‌ها، آوردن هیزم، رفتن به مدرسه و فرمان‌های پی‌درپی مادر می‌گذرد. پدر سال‌هاست از دنیا رفته و گوهر، مادر خانواده، با سرسختی خانه و فرزندانش را نگه داشته است.

در این میان، خواهران یوسف نیز زیر فشار کار، قالی‌بافی و تدارک ازدواجی ناخواسته روزگار می‌گذرانند. داستان هم‌زمان با نشان‌دادن فقر، رسم‌های محلی، رفت‌وآمد به شهر و خاطره‌های تلخ مرگ و بی‌مادری، از آرزوهای کوچک یوسف و میل او به آینده‌ای متفاوت پرده برمی‌دارد.

چرا باید کتاب سنگ سفید را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب سنگ سفید را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب تصویری دقیق از زندگی روزمره در یک روستای ایرانی ارائه می‌دهد؛ از خوراک و پوشاک تا کار، مدرسه و مناسبات همسایگی.
• خواننده با مطالعه‌ی این اثر می‌تواند فشار معیشت و تأثیر آن بر روابط خانوادگی و تصمیم‌های روزمره را ملموس‌تر درک کند.
• این اثر شخصیت مادری را نشان می‌دهد که هم‌زمان تکیه‌گاه، مدیر خانه و عامل بخشی از تنش‌های خانواده است.
• کتاب به وضعیت نوجوانی می‌پردازد که با کار، فقر، تحصیل و آرزوهای شخصی دست‌وپنجه نرم می‌کند.
• واژه‌ها و تعبیرهای محلی در کتاب، فضای فرهنگی و زبانی داستان را پررنگ می‌کنند و به شناخت زیست‌بوم داستان کمک می‌کنند.
• بخش‌های مربوط به رسم‌ها و عادت‌های جمعی، مثل نانوایی، کاسه همسایگی و رفتن به شهر، لایه‌ی اجتماعی اثر را برجسته می‌کنند.

خواندن کتاب سنگ سفید را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب سنگ سفید به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌های اجتماعی که بر زندگی روزمره و جزئیات معیشت تمرکز دارند.
• خوانندگانی که به فضاهای روستایی، فرهنگ محلی و آداب‌ورسوم خانوادگی علاقه دارند.
• کسانی که می‌خواهند داستان یک نوجوان از فقر، کار و مدرسه را در بستری واقعی‌تر دنبال کنند.
• مخاطبانی که از داستان‌های شخصیت‌محور با تمرکز بر خانواده و روابط درون خانه لذت می‌برند.
• پژوهشگران و علاقه‌مندان به بازنمایی زبان و واژگان محلی در ادبیات داستانی.

بخشی از کتاب سنگ سفید

«از اینکه دهان باز کرده بود پشیمان شد و دوباره با کاهلی از زیر کرسی بیرون خزید. اهالی روستا به چند صورت کرسی را بر پا می‌کردند. برخی از کرسی سَر سواری استفاده می‌کردند که منقل داشت و برخی هم مثل داداش خسرو کَلَک داشتند که عبارت از یک منقل بزرگ سفالی بود. حُسنی که داشت این بود که می‌توانستند با خیال راحت پاهایشان را به دیوارهٔ سفالی گرم بچسبانند، بدون آنکه بسوزد. نوع سوم را خانواده یوسف و بسیاری دیگر از اهالی به کار می‌بردند. چاله‌ای به عمق ده تا پانزده سانتی متر در کف اتاق ایجاد می‌کردند و یک نصفه خاک انداز خاکه زغال ته چاله می‌ریختند و بعد به اندازهٔ دو سه خاک انداز مسی زغال گداخته رویش قرار می‌دادند و در آخر محتویات چاله را با یک لایه خاکستر می‌پوشاندند. این کرسی یک شبانه روز گرم بود و خطر گاز گرفتگی زغال کسی را تهدید نمی‌کرد.»