کتاب نقش دعا و زیارت در بهداشت روانی

«نقش دعا و زیارت در بهداشت روانی» کتابی نوشته محمد مظفری (-۱۳۵۸) است که تأثیر قدرت درمانی دعا را در بهداشت روانی و درمان افسردگی‌ها و اختلالات روانی بررسی کرده‌است. در بخشی از کتاب می‌خوانید: نقش دعا در بهداشت روانی منظور از ذکر خدا چیست؟ چگونه دل انسان با یاد خدا آرام می گیرد؟ اگر شخصیت انسان شبیه یک کوه یخ باشد و ضمیر ناخودآگاه آدمی، نه دهم از کوه یخ مستور و مخفی درآب؛ اگر ضمیر ناخودآگاه بر وجود آدمی سیطره داشته باشد و تعیین‌کننده و کارگردان پشت صحنه باشد، اگر انواع اختلالات رفتاری و بیماری های روحی روانی تجلی تیره‌شدن روابط خودآگاه و ناخودآگاه تلقی گردد و اولین گام در تخفیف این بیماری ها انتقال موضوعات و مسائل درون ناخودآگاه به سطح آگاه بیمار باشد، معنا و اهمیت ذکر معلوم و روشن می گردد. ذکر خدا به طور خاص یعنی با خبر ساختن، خبر گرفتن و توجه کردن ارادی و متعمدانه ذهن هوشیار و خودآگاه از آن چیزی که در ناخودآگاه آدمی وجود دارد. ذکر یعنی اعتراف به حضوراو. به محض اینکه که خدا حاضر در ناخودآگاه آدمی، اما غایب از سطح آگاه ذهن به یادآورده می‌شود، ناگهان ابهامات از بین می رود. یک احساس شعف، آرامش، طمانینه، احساس معنادار بودن زندگی شخص و کل هستی، یک احساس تعالی به انسان دست می دهد و قلب متلاطم، ناآرام و مضطرب، آرام می‌گیرد. اگر هدف مهمی در پیش دارید ابتدا برای تحقق آن به دعا متوسل شوید و سپس آن را به خدا واگذار کنید. بعد در ذهنتان واقع شدن آن را مجسم کنید و به این تصویرذهنی تا آنجا که می‌توانید قدرت ببخشید، آن وقت از خدا بخواهید هر طور به صلاح شماست عمل نماید و عنایت خود را شامل حال شما سازد. از طرف دیگر غفلت یا بی‌توجهی نسبت به ناخودآگاه معنوی یا روحی و فراموش کردن خدا در این ناخودآگاه به تعبیر (ویکتور فرانکل) سبب (خلاء وجودی) و یا (ناکامی وجودی) به بیان قرآن سبب (فراموشی خود / خویش یا نفس) می‌گردد.