کتاب مادر و مامان

کتاب مادر و مامان نوشته علی موذنی و داستان بلندی است که نشر نیستان هنر آن را منتشر کرده است. این کتاب به مرگ مادر خانواده، بیماری ناگهانی عروس بزرگ و گره‌های قدیمی میان چند نسل پرداخته است. داستان بلند حاضر از زاویه‌ی دید فرهاد، پسر میانی خانواده، روایت می‌شود و گذشته و حال را در هم می‌آمیزد تا رابطه‌ی پیچیده‌ی او با دو زن محوری زندگی‌اش، مادرش و عروس خانواده، روشن شود. اثر حاضر با تمرکز بر جزئیات روابط روزمره، مراسم عزاداری، خاطرات کودکی و کشمکش‌های پنهان، تصویری پرتنش و درعین‌حال صمیمانه از یک خانواده‌ی ایرانی را نشان می‌دهد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب مادر و مامان اثر علی موذنی

کتاب مادر و مامان به قلم علی موذنی یک داستان بلند ایرانی درمورد شخصیتی به نام فرهاد است؛ مردی میانسال که در روزهای عزای مادرش، ناگهان با بیماری و دگرگونی عجیب عروس بزرگ خانواده روبه‌رو می‌شود. داستان ابتدا با خاکسپاری مادر و تشنج‌های فتانه در درمانگاه و بیمارستان، فضای ملتهبی می‌سازد و بعد به‌تدریج لایه‌های پنهان روابط خانوادگی را آشکار می‌کند؛ از کینه‌های قدیم مادر نسبت به عروس تا وابستگی بیمارگونه‌ی عروس به فرهاد. کتاب حاضر در دو زمان حرکت می‌کند.

در زمان حال با ماجراهای بعد از مرگ مادر، بستری‌شدن عروس، بازگشت او به خانه و توهمات و رفتارهای غیرعادی‌اش روبه‌رو می‌شوید. در زمان گذشته با کودکی و نوجوانی فرهاد مواجهید؛ زمانی که عروس خانواده با محبت افراطی، عملاً فرهاد را مثل فرزند خودش بزرگ کرده است. داستان بلند مادر و مامان با استفاده از گفت‌وگوهای طولانی، توصیف فضای خانه، راه‌پله‌ها، واحدهای مختلف ساختمان و مراسم ختم، شبکه‌ای از روابط را نشان می‌دهد که در آن برادرها، عروس‌ها، نوه‌ها و حتی همسایه‌ها نقش خود را در شکل‌دادن به سرنوشت فرهاد و تصویر او از مادربودن بازی می‌کنند.

خلاصه داستان مادر و مامان

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

مادر واقعی فرهاد کیست؛ اقدس یا فتانه؟ در زمان حال، بعد از مرگ اقدس، فتانه در اثر تزریق دارو دچار تشنج، لمس‌شدن و نوعی اختلال شناختی می‌شود. او نزدیکانش را نمی‌شناسد، اما فرهاد را به‌عنوان پسر خودش صدا می‌زند و اقدس را در آینه‌ها و قاب‌عکس‌ها تعقیب‌کننده‌ی خود می‌بیند. در زمان گذشته، فرهاد به یاد می‌آورد که چگونه فتانه سال‌ها با محبت افراطی، بوسه، خرید لباس و حضور در مدرسه، او را از آغوش مادرش (اقدس) جدا کرد و جای مادر را در ذهن او گرفت؛ تا جایی که خودش هم مدتی باور کرد فرزند فتانه است. این جایگاه ناگهان با تولد سامان از او گرفته شد. فرهاد سقوط و بازگشت دردناک به آغوش اقدس را تجربه کرد. کتاب مادر و مامان این رفت‌وآمد عاطفی میان دو زن را در بستر دعواهای مالی، تنگی جا، ساخت‌وساز خانه و پیری و بیماری دنبال کرده است.

چرا باید کتاب مادر و مامان را بخوانیم؟

داستان بلند مادر و مامان تصویری از یک خانواده‌ی ایرانی ارائه کرده است که در آن مرزهای مادری، عاطفه، مالکیت و وابستگی در هم ریخته است. خواندن این داستان برای کسانی که به روابط پیچیده‌ی مادروفرزندی، نقش عروس در خانواده و تأثیر کودکی بر بزرگسالی علاقه‌مندند، فرصتی برای دیدن این موضوع‌ها در موقعیت‌های ملموس و روزمره فراهم می‌کند.

خواندن کتاب مادر و مامان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

این کتاب به کسانی پیشنهاد می‌شود که به ادبیات داستانی معاصر ایران و قالب داستان بلند با موضوع روابط مادر و فرزند، تنش‌های عروس و مادرشوهر و تأثیر خاطرات کودکی بر زندگی بزرگسالی علاقه دارند.

درباره علی موذنی

علی موذنی، نویسنده‌ی ایرانی، در سال ۱۳۳۷ در تهران متولد شد. تحصیلات خود را در رشته‌ی ادبیات نمایشی در دانشکده‌ی هنرهای زیبا (دانشگاه تهران) به پایان رساند و ازجمله نویسندگانی شد که فعالیت حرفه‌ای خود را به‌طور جدی دنبال کرده است. او در قالب‌های مختلفی ازجمله داستان کوتاه، رمان، داستان بلند، نمایشنامه و فیلم‌نامه به خلق اثر پرداخته و در حوزه‌ی فیلم‌سازی نیز چند تله‌فیلم را برای تلویزیون تولید کرده است. آثار این نویسنده در طول سال‌های فعالیتش همواره مورد توجه منتقدان و مخاطبان قرار گرفته و موفق به کسب جوایز گوناگون شده است. از میان آثار مکتوب او می‌توان به کتاب‌های «مادر و مامان»، «شنود»، «خوبی‌های خوبان» و «شعر به انتظار تو» اشاره کرد.

جوایز و افتخارات نویسنده

علی موذنی در کارنامه‌ی ادبی خود افتخارات متعددی داشته است. از مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به دریافت جایزه‌ی کتاب سال ۱۳۷۶ برای «ملاقات در شب آفتابی» و برگزیده‌شدن رمان «ظهور» به‌عنوان اثر منتخب سال ۱۳۷۸ اشاره کرد. همچنین رمان «ارتباط ایرانی» به قلم علی موذنی تحسین شورای نویسندگان روسیه را برانگیخت و کتاب «چهار فصل» که شامل سه داستان بلند است، با استقبال گسترده‌ی مخاطبان مواجه شد. در سیزدهمین دوره‌ی جایزه‌ی ادبی جلال آل‌احمد در سال ۱۳۹۹ نیز اهالی رسانه از علی موذنی به‌عنوان یکی از چهره‌های شاخص و برگزیده در حوزه‌ی داستان‌نویسی و مستندنگاری جنگ ایران و عراق تقدیر و تجلیل کردند.

نظر افراد یا مجله‌های مشهور درباره کتاب مادر و مامان

خبرگزاری مهر (به قلم طاهره تهرانی): علی موذنی در کتاب مادر و مامان با رویکردی عمیق به واکاوی یکی از بغرنج‌ترین پیوندهای بشری دست می‌زند و جایگاه مادری را به‌مثابه‌ی میدانی برای قدرت‌نمایی ترسیم می‌کند. این نویسنده با به‌کارگرفتن زبانی روان و دیالوگ‌هایی ملموس، چالش‌های روحی را در بستر زیست روزمره به تصویر می‌کشد و با گنجاندن هوشمندانه‌ی فلاش‌بک در اثر، مسیر درک دلایل رفتار شخصیت‌ها را هموار می‌سازد. همچنین پرداخت ظریف کاراکترها سبب می‌گردد که دیدگاه و داوری مخاطب درباره‌ی آن‌ها مدام دستخوش تغییر شود. این داستان دریچه‌ای باورپذیر و عینی به درون یک خانواده‌ی متوسط ایرانی می‌گشاید؛ فضایی که در آن دلسوزی گاه با حس انحصارطلبی می‌آمیزد و آسیب‌های روانی با مرگ فروکش نمی‌کنند؛ بلکه دهان باز می‌کنند. این کتاب گیرا، جذاب و سرشار از مفاهیم انسانی است.

بخشی از کتاب مادر و مامان

«جیغ و دادهای فتانه از تنگی جا مخصوصا وقتی فرشاد از سر کار بر می‌گشت، توی گوش اهل خانه بود. «که چار نفر توی یه اتاق...» «که من با این دو تا بچه توی یه قفس...» «که کاش یه جو غیرت داشتی. نه خودت به فکری نه خونواده‌ات، وگرنه یه اتاق اندازهٔ این اتاق نمی‌ذاشتن در اختیار داداش یالغوزت که فقط شبا بیاد توش بخوابه و من جرات نکنم این در صاب مرده رو یه ذره باز بذارم هوا بیاد...» «به خدا می‌ذارم می‌رم و تو می‌مونی و این دو تا...»

گاهی طوری صدای گریهٔ سامان و سحر را در می‌آورد که دل همسایه‌ها هم ریش می‌شد، اما اقدس زخم خورده‌ای از فتانه بود که برایش نه تنها دل نمی‌سوزاند که مقابله هم می‌کرد، بخصوص که حالا در مقابله با فتانه یک پشتیبان هم پیدا کرده بود که فرهاد بود. فرهاد بود که به اقدس می‌گفت محلش نگذار. فرهاد بود که می‌گفت با زدن سحر و حتی سامان که هنوز شیر می‌خورد، می‌خواهد تو را حرص بدهد، وگرنه اقدس زنی نبود که این چیزها را تاب بیاورد و کاری نکند. می‌گفت: نمی‌دونسم این‌قده جنم داری، مامانی. حظ می‌کنم. حریفش تویی! می‌دونم چه سوز و بریزی داره که محل سگ بهش نمی‌ذاری!»