کتاب همگرایی سینما و تلویزیون

کتاب همگرایی سینما و تلویزیون (تحلیل تطبیقی مواجه صنایع فیلم و پخش در جهان) نوشته عبداله بیچرانلو، اثری پژوهشی است که به بررسی روندها و تحولات ارتباطی میان دو رسانه‌ی سینما و تلویزیون می‌پردازد و با رویکردی تطبیقی، تجربه‌ی کشورهای مختلف را در مواجهه با پدیده‌ی همگرایی رسانه‌ای تحلیل می‌کند. نویسنده با تکیه‌ بر منابع مستند و تحلیل‌های عمیق، تلاش کرده تا ابعاد مختلف تعامل، رقابت و همزیستی سینما و تلویزیون را در بستر جهانی و همچنین در ایران بررسی کند. این کتاب توسط پژوهشکده فرهنگ و هنر اسلامی منتشر شده است. نسخه الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب همگرایی سینما و تلویزیون

کتاب همگرایی سینما و تلویزیون با تمرکز بر تحولات بنیادین در عرصه‌ی رسانه‌های تصویری، به بررسی روند همگرایی میان سینما و تلویزیون در سطح جهانی می‌پردازد. عبداله بیچرانلو در این کتاب، با رویکرد تطبیقی و تحلیلی، تجربه‌ی کشورهای آمریکا، فرانسه، انگلیس، استرالیا، مصر، هند، کره جنوبی و ترکیه را مورد مطالعه قرار داده است. 

هر فصل به یکی از این کشورها اختصاص یافته و ضمن مرور پیشینه و جایگاه سینما و تلویزیون، سیاستگذاری‌ها، اقتصاد، نظام صنفی، حقوق مالکیت و نقش فناوری‌های نوین را در تعامل این دو رسانه بررسی می‌کند. کتاب با مقدمه‌ای از عبداله بیچرانلو آغاز می‌شود که به دغدغه‌های تاریخی سینماگران درباره‌ی تهدیدهای رسانه‌های جدید و نقش آیینی سینما اشاره دارد. سپس با ورود به عصر دیجیتال و ظهور پلتفرم‌های پخش آنلاین، چگونگی تغییر الگوهای مصرف و تولید محتوا را تحلیل می‌کند. 

در نهایت، فصل پایانی کتاب همگرایی سینما و تلویزیون به آموزه‌هایی برای سیاستگذاری و همزیستی سینما و تلویزیون در ایران اختصاص یافته است. این ساختار منسجم، تصویری جامع از چالش‌ها و فرصت‌های همگرایی رسانه‌ای در جهان معاصر ارائه می‌دهد.

خلاصه کتاب همگرایی سینما و تلویزیون

کتاب همگرایی سینما و تلویزیون با طرح پرسش‌هایی درباره‌ی نحوه تعامل و همزیستی سینما و تلویزیون در کشورهای مختلف، به دنبال یافتن پاسخ‌هایی برای چالش‌های معاصر این دو رسانه است. نویسنده ابتدا با مروری تاریخی، نشان می‌دهد که سینما همواره با ظهور رسانه‌های جدید، از جمله تلویزیون و ویدئو، با نگرانی‌هایی درباره‌ی بقای خود روبه‌رو بوده است. با این حال، ویژگی‌های آیینی و جمعی سینما، همچنان جایگاه آن را حفظ کرده‌اند. 

در ادامه، کتاب به بررسی تأثیر فناوری‌های دیجیتال و پلتفرم‌های پخش آنلاین بر الگوهای مصرف فیلم و سریال می‌پردازد. بحران کرونا و تعطیلی سالن‌های سینما، نمونه‌ای از شرایطی است که نقش پلتفرم‌های آنلاین را پررنگ‌تر کرده و تعامل سینما و تلویزیون را به سطح جدیدی رسانده است. نویسنده با تحلیل عوامل مؤثر بر کاهش یا افزایش مخاطبان سینما، به نقش اقتصاد، تبلیغات، سیاست‌گذاری و تغییرات فرهنگی اشاره می‌کند. 

در بخش تطبیقی، هر کشور مورد مطالعه، با توجه به ساختار اقتصادی، فرهنگی و سیاستگذاری‌های خاص خود، الگوهای متفاوتی از همگرایی را تجربه کرده است. برای مثال، در آمریکا، هالیوود با کنترل شبکه‌های توزیع و بهره‌گیری از بازاریابی متقاطع، توانسته از فرصت‌های تلویزیون و پلتفرم‌های جدید بهره ببرد. در فرانسه و انگلیس، سیاست‌های حمایتی و نظام‌های صنفی قوی، به تعامل مثبت میان سینما و تلویزیون کمک کرده‌اند. کشورهای آسیایی مانند هند و کره جنوبی نیز با توجه به بازارهای بزرگ و سیاست‌های نوآورانه، مسیرهای متفاوتی را پیموده‌اند.

چرا باید کتاب همگرایی سینما و تلویزیون را بخوانیم؟

این کتاب با رویکردی تحلیلی و تطبیقی، امکان شناخت عمیق‌تر روندهای جهانی همگرایی رسانه‌ای را فراهم می‌کند. ویژگی اثر، بررسی دقیق تجربه‌ی کشورهای مختلف و استخراج آموزه‌هایی است که می‌تواند برای سیاستگذاران، پژوهشگران و فعالان حوزه‌ی رسانه الهام‌بخش باشد. همچنین، کتاب با پرداختن به تأثیر فناوری‌های نوین و بحران‌هایی مانند همه‌گیری کرونا، تصویری به‌روز و واقع‌گرایانه از چالش‌ها و فرصت‌های پیش‌روی سینما و تلویزیون ارائه می‌دهد.

خواندن کتاب همگرایی سینما و تلویزیون را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب همگرایی سینما و تلویزیون به پژوهشگران و دانشجویان حوزه‌ی ارتباطات، رسانه و مطالعات فرهنگی، مدیران و سیاستگذاران صنعت سینما و تلویزیون و همچنین علاقه‌مندان به تحولات رسانه‌ای و فناوری‌های نوین پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب همگرایی سینما و تلویزیون

 «همان‌طور که سینما در دهۀ ۱۹۵۰ خود را به طور جدی در تقابل با تلویزیون می‌دید، با عرضۀ انواع دستگاه‌های پخش ویدئو و تحولات فنی مربوط به آن، سینماگران احساس کردند جبهۀ مواجهه با دشمنی جدید به روی آن‌ها گشوده شده است. در واقع در اواخر دهۀ ۱۹۸۰ بود که در شیوۀ فیلم دیدن مردم انقلابی رخ داد؛ زیرا در این زمان فیلم‌های مهم تقریباً بلافاصله پس از برداشته شدن از پردۀ سینماها، برای تماشا در منزل از طریق ویدئو در دسترس عموم قرار می‌گرفتند. به نظر می‌رسید این تحول، همراه با پیدایی تلویزیون کابلی که فیلم‌های نسبتاً جدید را در کانال‌های ویژه‌ای به نمایش می‌گذاشت، بقای سالن‌های سینما را در درازمدت تهدید کند و همین، نوعی نگرانی در استودیوهای فیلم در سراسر جهان به وجود آورد؛ درست شبیه نگرانی اوایل دهۀ ۱۹۵۰ که رویارویی تلویزیون با هژمونی سینما آغاز شد؛ در نتیجه، شرکت‌های فیلم به شکلی روزافزون به تولید فیلم‌های دارای چشم‌انداز وسیع با جلوه‌های ویژۀ بسیار جذاب گرایش یافتند، به این امید که بتوانند مردم را از پای ویدئوهای خانگی بلند کنند و به پای پرده‌های بزرگ بازگردانند. البته به‌زودی مشخص شد که ترس آن‌ها بی‌اساس بوده است. هنوز هم مانند نخستین روزهای سینما، رفتن به تماشای فیلم رویدادی اجتماعی تلقی می‌گردد؛ کاری که همراه با دیگران، هرچند به شکل غریبی خاموش و غیرارتباطی انجام می‌شود. حضور در سالن سینما عملی اجتماعی است.»