کتاب راهنمای دوختن زمین به آسمان

کتاب راهنمای دوختن زمین به آسمان نوشته زهرا زرگر و داستانی بلند درباره‌ی خانواده، فقدان، بخشش و بزرگ‌شدن است که توسط به نشر برای نوجوانان منتشر شده است. روایت کتاب میان نگاه یک دختر نوجوان و پدرش جابه‌جا می‌شود و از دل یک ماجرای ظاهراً ساده‌، گره‌های عاطفی و اخلاقی یک خانواده را بیرون می‌کشد و نشان می‌دهد. موضوع اصلی درمورد پیانوی سفیدی است که زمانی یادگار مادر بوده و حالا دوباره سروکله‌اش پیدا شده است. بازگرداندن این پیانو به خانه آن‌قدرها هم ساده نیست. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب راهنمای دوختن زمین به آسمان اثر زهرا زرگر

کتاب راهنمای دوختن زمین به آسمان داستانی بلند است که با تمرکز بر یک خانواده‌ی سه‌نفره، قصه‌ی مواجهه‌ی آن‌ها با غم از‌دست‌دادن مادر و تلاش برای ادامه‌دادن زندگی را روایت کرده است. داستان از زاویه‌دید مهری‌ماه، دختر نوجوان خانواده و گاهی از نگاه پدرش روایت می‌شود. موضوع اصلی، پیانوی سفید مارال، مادر خانواده است؛ سازی که سال‌ها پیش فروخته شده و حالا مهری‌ماه به‌طور اتفاقی دوباره آن را در یک فروشگاه اینترنتی پیدا می‌کند.

داستان بلند راهنمای دوختن زمین به آسمان در لایه‌ی بیرونی، قصه‌ی تلاش مهری‌ماه برای پس‌گرفتن پیانو و خوشحال‌کردن خواهر بزرگ‌ترش است، اما در لایه‌ی عمیق‌تر به انتخاب‌های اخلاقی، معنای کمک‌کردن و مرز میان خواسته‌های شخصی و مسئولیت در برابر دیگران پرداخته است. روایت پدر خانواده گذشته را آشکار می‌کند؛ از آشنایی عاشقانه‌اش با مارال و پیانوی سفید تا روزی که مارال برای نجات خانواده‌ای دیگر تصمیم به فروش همان پیانو گرفت.

در بخش‌های مختلف کتاب راهنمای دوختن زمین به آسمان، صحنه‌هایی از زندگی روزمره، رفت‌وآمد به روستاها، کار در خیریه و گفت‌وگوهای پرتنش و درعین‌حال عاطفی پدر و دختر کنار هم قرار گرفته‌اند و به‌تدریج نشان می‌دهند هرکدام چگونه زمینِ سختِ واقعیت را به آسمانِ آرزوها و رؤیاهای خود می‌دوزند.

خلاصه داستان راهنمای دوختن زمین به آسمان

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

مهری‌ماه دختری است که بعد از مرگ مادر دلش به پیانوی سفید او بند است. یک روز دوستش (آیلین) در سایت فروش سازها همان پیانو را پیدا می‌کند؛ پیانویی که سال‌ها پیش فروخته شده و حالا دوباره سر راهشان قرار گرفته است. مهری‌ماه تصمیم می‌گیرد به هر قیمتی آن را به خانه برگرداند و برای خواهرش (رعنا) که از دوری مادر و خانه‌ی قدیمی رنج می‌برد، معجزه‌ای کوچک بسازد.

فرید مجد پدر مهری‌ماه و رعنا و پزشکی است که بخش بزرگی از درآمدش را صرف خیریه و درمان بیماران بی‌بضاعت می‌کند. او میان قولی که به خانواده‌ی پسربچه‌ای بیمار برای تأمین هزینه‌ی پیوند کلیه داده و خواسته‌ی مهری‌ماه برای خرید پیانو گرفتار شده است. داستان بلند راهنمای دوختن زمین به آسمان از خلال این کشمکش به پرسش‌هایی درباره‌ی اولویت‌دادن به عشق خانوادگی، مسئولیت اجتماعی و معنای واقعی بخشیدن چیزی که بسیار دوستش داریم، می‌پردازد.

چرا باید کتاب راهنمای دوختن زمین به آسمان را بخوانیم؟

داستان بلند راهنمای دوختن زمین به آسمان فرصتی است برای همراه‌شدن با یک نوجوان در میانه‌ی سوگ، خشم، دلتنگی و کشف دوباره‌ی والدش. این داستان نشان داده است که انتخاب‌های اخلاقی همیشه ساده و سیاه‌وسفید نیستند و گاه پشت یک نه‌ی ظاهراً بی‌رحمانه، قصه‌ای طولانی درمورد بخشش و ازخودگذشتگی وجود دارد. جابه‌جایی زاویه‌دید میان پدر و دختر امکان همدلی با دو نسل را فراهم کرده است.

خواندن کتاب راهنمای دوختن زمین به آسمان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

این کتاب به نوجوانانی پیشنهاد می‌شود که به قالب داستان بلند و موضوعاتی همچون فقدان، اختلاف با والدین و دغدغه‌های اخلاقی علاقه دارند. همچنین اثر حاضر برای والدینی مناسب است که می‌خواهند جهان عاطفی فرزندانشان را بهتر درک کنند.

درباره زهرا زرگر

زهرا زرگر در سال ۱۳۶۷ در تهران به دنیا آمده است. او تحصیلات خود را در رشته‌ی مهندسی برق آغاز کرد و سپس به مطالعه‌ی رشته‌ی فلسفه پرداخت. زرگر که از علاقه‌مندان جدی داستان و کتاب‌خوانی بوده، پس از مادرشدن و با مشاهده‌ی اشتیاق فرزندانش به کتاب و قصه، به این فکر افتاده است که داستان‌هایی را که برای فرزندان خودش روایت می‌کند، برای کودکان دیگر بنویسد. داستان «اوپشی دوپشی» یکی از همین قصه‌هاست که ایده‌ی اولیه‌ی نوشتن آن با آغاز کلاس اول پسر این نویسنده شکل گرفت. کتاب «خانه‌ی کوچک جوجی» و داستان بلندِ «راهنمای دوختن زمین به آسمان» [ویژه‌ی نوجوانان] نیز از دیگر آثار زهرا زرگر به شمار می‌آیند.

بخشی از کتاب راهنمای دوختن زمین به آسمان

«- همین‌جاست.

مریم‌خانم سرش را بالا گرفت و با نگاهش قدوبالای برج مرمری را تا وسط آسمان دنبال کرد. زنگ را زدم و رفتیم تو. لابی برج خنک بود. بوی عطر تلخ ملایمی همه‌جا پیچیده بود. از نگاه زیرچشمی مسئول لابی رد شدیم، سوار آسانسور شدیم و رفتیم بالا. مریم‌خانم با تعجب به صفحه‌نمایش و کلیدهای لمسی آسانسور زل زده بود. شاید اولین بار بود که پایش به برج باز می‌شد. جلوی آینهٔ داخل آسانسور، با اضطراب روسری و مانتو و شلوارش را مرتب کرد.

آیلین در را باز کرد. لباس مدرسه پوشیده بود. همین‌طور که مقنعه‌اش را روی سرش صاف می‌کرد، گفت: «سلام مریم‌خانم. تو هم سلام مهری‌ماه! چه عجب بالاخره رسیدین. بیاین تو.»

مریم‌خانم به من نگاهی کرد و گفت: «نه دیگه، تو نمیایم. زودتر بریم که من هم کمتر مزاحم شما بشم.» آیلین گفت: «این چه حرفیه؟ شما که اصلاً مزاحم نیستین، برعکسِ بعضیا!» و به من دهن‌کجی کرد. طبق نقشه به مریم‌خانم گفتم: «مریم‌خانم، اگه اشکال نداره، من همین‌جا بمونم، شما با آیلین برین مدرسه‌ش. آخه یه‌خرده خسته شدم از صبح بیرونم. می‌ترسم گرمازده بشم.»»