کتاب از پدری تا خورشید

کتاب از پدری تا خورشید نوشتهٔ محمدباقر عباسی است. این کتاب را انتشارات رزا در سال ۱۴۰۱ منتشر کرده است.

درباره کتاب از پدری تا خورشید

کتاب از پدری تا خورشید داستانی است که در اطراف شهرستان جم در نزدیکی بوشهر اتفاق افتاده است. در فصل اول این کتاب به معرفی طایفه‌های گوناگون، قلعه‌های تاریخی، بناهای عام‌المنفعه، بناهای مذهبی و زیارتگاه‌های این شهرستان پرداخته است. در فصل‌های بعدی این کتاب به‌ترتیب درمورد جغرافیای طبیعی، انسانی، اقتصادی و سیاسی شهرستان جم صحبت شده است.

خواندن کتاب از پدری تا خورشید را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

علاقه‌مندان به داستان‌های ایرانی و حوزهٔ جغرافیا می‌توانند از خواندن این کتاب لذت ببرند.

بخشی از کتاب از پدری تا خورشید

«مردم کوه چهر

آنها قبل از همۀ طوایف دیگر به ساحل رودخانه خشک رسیدند. ملا عبدالله کوه چهر را انتخاب کرد تا از سویی دسترسی همیشگی به خلیج داشته باشد و محل استقرار خود به کوه احمد سلمان برود و به‌سوی خلیج سرازیر شود و راحتی برای فروش زغال و دام به مردم بنادر کنگان و دیر نداشته باشد و از طرف دیگر از آب شیرین دره‌های زیر کوه چهر استفاده کند. او می‌دانست کوه‌چهر باید پرآب باشد که دامنه‌های آن را انواع درختان وحشی پوشانده و برکه‌های کوچک و بزرگ در انتهای دره‌های آن مهاجرت مرغان را در فصولی از سال باعث می‌شود. منازل سنگی کوه‌چهر و پناهگاه‌های طبیعی آن محل امنی برای خانوادۀ ملا عبدالله بود. او زندگی دامپروری و شکار را که تنها طریق زندگی در کوه بود انتخاب کرد. به‌مرور بعضی از وابستگان او در تنگ حنا و ماء الورد که در تنگه منتهی به کوه چهر بود ساکن شدند تنگ حنا تنگه پرآب و انباشته از درختی بود که پس از ساعت‌ها پیاده‌روی به کوه چهر می‌رسید. در این تنگه انواع درختان میوه از نوع لیمو و انار و نخل‌های سرسبز و پرمحصول یافت می‌شد. در دو سوی کف تنگه بخصوص در شمال غرب.

آن خانه‌هایی سنگی ساخته شد و کوه‌نشینان به زیر آمده گـوش بـه زمزمۀ آب ریگزار ته دره سپردند و به دامداری و باغ‌داری دلخوش بودند. اینان در دسترس مهاجمان به کوه چهر قرار داشته و از اذیت و آزار دیگران مصون نبوده‌اند. خانواده‌های عبدالهی، سعادت و قائدی پرجمعیت‌ترین خاندان‌های کوه چهر در سال‌های بعد بودند که تعداد آنها به حدود پنجاه خانوار هم رسید. مردم کوه چهر به‌شدت به زندگی کوه نشینی و شکار که ملا عبدالله سفارش کرده بود پایبند ماندند تا اینکه دو برادر از میان آنها به سمت شمال رفته و در جلگۀ آبسردان ساکن شدند و در میان دیگر اقوام زندگی چندان موفق و آرامی نداشتند و کشته دادند و غم غربت و دوری از کوه چهر را به تلخی چشیدند؛ اما معروف‌ترین خانواده کوچ کرده از کوه چهر خرسندها بودند بزرگ‌ترین وقایع و ماجراهای منطقه سهم به سزایی داشتند. آنان که تا شکار را در کوچهر آموخته بودند. از شکار حیوان به شکار انسان رو آوردند و تبحر آنان در تیراندازی نقل مجالس شد. ملا عبدالله دست‌نشانده خان دشتی و حمایت او بود و فرزندانش نیز تا چند نسل روابطی خوب و نزدیک با بزرگان دشت داشتند و به اشارۀ آنها تحرک خود را در منطقۀ توسعه داده و یا محدود می‌کردند.»