کتاب بپرس و بهتر زندگی کن

کتاب بپرس و بهتر زندگی کن (Wait, what? : and life's other essential questions) نوشته جیمز ای. رایان و ترجمه‌ی حسین گازر بر پنج سؤال کلیدی تمرکز دارد که به‌گفته‌ی نویسنده می‌توانند مسیر زندگی شخصی و شغلی را دگرگون کنند. این نویسنده که سال‌ها استاد حقوق و رئیس دانشکده‌ی تحصیلات تکمیلی آموزش هاروارد بوده، تجربه‌های خود از تدریس، وکالت، مدیریت دانشگاهی و زندگی خانوادگی را در قالب اثری پر از مثال و خاطره در کنار هم قرار داده است. انتشارات کتاب مرو کتاب حاضر را منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب بپرس و بهتر زندگی کن

کتاب بپرس و بهتر زندگی کن (مهارت پرسیدن سؤال برای موفقیت در زندگی و کار) با طرح این ادعا آغاز می‌شود که تنها پنج سؤال اساسی وجود دارد که اگر به‌طور منظم از خود و دیگران پرسیده شود، می‌تواند به زندگی شادتر و موفق‌تری منتهی شود و در پایان راه، امکان پاسخ‌دادن به یک «سؤال فوق‌العاده» را فراهم کند. جیمز ای. رایان در مقدمه توضیح داده است که این ایده ابتدا در قالب یک سخنرانی فارغ‌التحصیلی در دانشکده‌ی تحصیلات تکمیلی آموزش هاروارد شکل گرفت و بعد با استقبال گسترده‌ی مخاطبان آنلاین، به پیشنهاد ویراستار، به این کتاب تبدیل شد.

نویسنده از علاقه‌ی همیشگی خود به پرسش، مسیرش از کودکی پرسشگر تا وکیل و استاد حقوق و سپس رئیس دانشکده‌ی آموزش گفته است. کتاب بپرس و بهتر زندگی کن در فصل‌های بعدی هر بار یکی از پنج سؤال را محور قرار داده است و نشان می‌دهد که چگونه می‌توان آن پرسش را در موقعیت‌های روزمره، تصمیم‌های مهم، روابط خانوادگی، رهبری سازمانی و حتی مواجهه با مسائل اجتماعی به کار گرفت.

فصل‌های کتاب بپرس و بهتر زندگی کن با روایت‌های شخصی شروع می‌شوند؛ درمورد اتاق زایمان و کلاس حقوق و سفر به نروژ و تجربه‌ی ریاست در هاروارد و خاطرات دوران مدرسه. جیمز ای. رایان در خلال این توضیحات به نقش کنجکاوی، شفاف‌سازی، به‌چالش‌کشیدن فرض‌ها، توجه به «گناه قصور در انجام کار» و اهمیت گوش‌دادن به سؤالات دیگران می‌پردازد و نشان می‌دهد که سؤالات ساده چگونه می‌توانند به درک عمیق‌تر از خود و جهان منتهی شوند.

خلاصه کتاب بپرس و بهتر زندگی کن

کیفیت زندگی تا حد زیادی به کیفیت سؤالاتی بستگی دارد که انسان از خود و دیگران می‌پرسد. جیمز ای. رایان پنج سؤال محوری را معرفی کرده است؛ از «صبر کن ببینم! چی؟» برای شفاف‌سازی و جلوگیری از قضاوت عجولانه تا «داشتم فکر می‌کردم چرا…؟» و «داشتم فکر می‌کردم آیا…؟» برای زنده نگه‌داشتن کنجکاوی و گشودن امکان تغییر. نویسنده با تکیه‌ بر تجربه‌های شخصی، حرفه‌ای و خانوادگی نشان داده است که این سؤالات چگونه در کلاس درس، مدیریت، دوستی‌ها، فرزندپروری و مواجهه با مسائل پیچیده‌ای مثل تفکیک نژادی مدارس، به ابزارهایی برای فهم بهتر موقعیت، دیدن فرض‌های پنهان و یافتن راه‌های تازه تبدیل می‌شوند و در نهایت زمینه‌ی طرح یک سؤال نهایی درباره‌ی معنای زندگی را فراهم می‌کنند.

چرا باید کتاب بپرس و بهتر زندگی کن را بخوانیم؟

کتاب بپرس و بهتر زندگی کن مهارت سؤال‌پرسیدن را از یک عادت روزمره به ابزاری آگاهانه برای فکرکردن، تصمیم‌گرفتن و رابطه‌ساختن تبدیل کرده است. خواننده با پنج سؤال مشخص آشنا می‌شود که می‌توانند در موقعیت‌های مبهم، تعارض‌ها، انتخاب‌های شغلی و خانوادگی و حتی گفت‌وگوهای روزمره به کار بیایند و کمک کنند تصویر دقیق‌تری از خود، دیگران و مسئله‌ی پیش‌ رو شکل بگیرد.

خواندن کتاب بپرس و بهتر زندگی کن را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

این کتاب به کسانی پیشنهاد می‌شود که درگیر تصمیم‌های مهم شغلی یا شخصی هستند، به نقش پرسش در آموزش، رهبری و ارتباطات علاقه‌مند هستند یا احساس می‌کنند در گفت‌وگوها زود قضاوت می‌کنند و به‌دنبال راهی ساده برای شفاف‌تر فکرکردن و عمیق‌تر شنیدن سؤالات خود و دیگران هستند.

درباره جیمز ای. رایان

جیمز ای. رایان (James E. Ryan) که به‌عنوان یازدهمین رئیس دانشکده‌ی تحصیلات تکمیلی آموزش هاروارد شناخته می‌شود، پیش از حضور در این جایگاه، کرسی استادی ممتاز را در دانشکده‌ی حقوق دانشگاه ویرجینیا بر عهده داشت و بنیان‌گذار برنامه‌ی حقوق و خدمات عمومی این مرکز بود. این چهره‌ی دانشگاهی که نگارش کتاب غیرداستانی «پنج مایل دورتر، دنیایی دورافتاده» را در کارنامه‌ی خود دارد، در گذشته به‌عنوان منشی ویلیام اچ رنکوئیست، رئیس دیوان عالی آمریکا، خدمت می‌کرد. این نویسنده که سابقه‌ی بازی در تیم راگبی دادگاه عالی ایالات متحده را داراست، کتاب بپرس و بهتر زندگی کن (Wait, what? : and life's other essential questions) را نیز نوشته است.

بخشی از کتاب بپرس و بهتر زندگی کن

«این از خوش‌شانسی ماست که افراد زیادی در اطراف‌مان علاقه دارند که به دیگران کمک کنند، به‌طوری که بعضی حرفه و حتی زندگی خود را وقف آن می‌کنند. مسلماً همهٔ افراد این گرایش را ندارند و اکثر افراد در بعضی‌اوقات تنها به خودشان اهمیت می‌دهند. یک زیست‌شناس یا یک روان‌شناس ممکن است بگوید ما انسان‌ها همیشه به دنبال منافع شخصی هستیم و تلاشمان برای کمک به دیگران تنها تلاشی برای داشتن احساسی خوب نسبت به خودمان است. هرچند فارغ از انگیزه‌هایمان، تعداد زیادی از ما انسان‌ها به همکاران، خانواده، دوستان و حتی غریبه‌ها کمک می‌کنیم.

باوجود قابل‌ستایش بودن عمل کمک به دیگران، ولی این ریسک هم وجود دارد که به منفعت‌طلبی و خودخواهی نزدیک شود. این ریسک به مسأله‌ای منتهی می‌شود که بعضی‌ها به آن «عقدهٔ مُنجی» می‌گویند. این مفهوم کاملاً روشن است؛ نگرش یا موضعی نسبت به جهان که اعتقاد دارید متخصصی هستید که قادرید ناگهان از آسمان فرود آیید و دیگران را نجات دهید. این روشی نامتعادل در کمک به دیگران به‌شمار می‌رود چون در آن فردِ کمک‌کننده اعتقاد دارد تمامی پاسخ‌ها را می‌داند؛ می‌داند چه کاری انجام دهد و اینکه فرد یا گروه نیازمند منتظر یک منجی هستند تا به کمک آن‌ها برود.»