کتاب پله

کتاب پله (?Who is Pele) نوشته جیمز باکلی، روایتی داستانی و مستند از زندگی این اسطوره‌ی فوتبال جهان است و او را از کودکی و فقر تا دوران اوج و حتی پس از خداحافظی از فوتبال دنبال کرده است. این کتاب، پله را نه‌تنها به‌ عنوان ورزشکار، بلکه به‌ عنوان انسانی با زندگی‌ای پرفرازونشیب‌ و با تلاش‌ها، شکست‌ها و پیروزی‌هایش به تصویر کشیده است. این زندگی‌نامه‌ی مصور را محمدرضا افضلی ترجمه و انتشارات فنی ایران (کتاب های نردبان) منتشر کرده است. نسخه الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب پله

کتاب پله نوشته‌ی جیمز باکلی، سرگذشت‌نامه‌ای است که با محوریت زندگی ادسون آرانتس دو ناسیمنتو، معروف به پله، نگاشته شده و با نگاه به دوران کودکی، نوجوانی و بزرگسالی پله، تصویری از رشد و پیشرفت او در جامعه‌ی برزیل ارائه می‌دهد. کتاب هر بخش از زندگی پله را از زاویه‌ای متفاوت بررسی کرده است؛ از روزهای سخت کودکی در روستای تریس کوراسویس و بازی با توپ‌های دست‌ساز تا ورود به تیم سانتوس، درخشش در جام جهانی و تبدیل‌شدن به نماد فوتبال جهان. 

کتاب پله علاوه‌ بر روایت زندگی شخصی و ورزشی این اسطوره، به موضوعاتی مانند فقر، خانواده، تلاش برای موفقیت، نقش مربیان و تأثیر فوتبال بر جامعه نیز پرداخته است. جیمز باکلی با بهره‌گیری از روایت‌های مستند و جزئیات تاریخی، این بیوگرافی را به اثری خواندنی برای نوجوانان و علاقه‌مندان به ورزش تبدیل کرده است.

خلاصه کتاب پله

کتاب با روایت تولد ادسون آرانتس دو ناسیمنتو در روستایی کوچک در برزیل آغاز می‌شود؛ پسری که بعدها با لقب پله شناخته شد. خانواده‌ی او با مشکلات مالی دست‌وپنجه نرم می‌کردند و پله از همان کودکی با فقر و سختی آشنا بود. پدرش، دوندینهو، فوتبالیستی محلی بود و آرزو داشت پسرش هم راه او را ادامه دهد. پله با توپ‌های پارچه‌ای و در کوچه‌های خاکی فوتبال بازی می‌کرد و به‌تدریج مهارت‌هایش را به رخ کشید. او با تشکیل تیم‌هایی مثل «هفتم سپتامبر» و «پابرهنه‌ها» اولین گام‌های جدی را در فوتبال برداشت و با تلاش و پشتکار، به تیم جوانان بائورو و سپس سانتوس پیوست. 

در پانزده‌سالگی، دور از خانواده و با تردیدها و ترس‌های نوجوانانه، تصمیم گرفت رؤیای فوتبالیست‌شدن را دنبال کند. پله با تمرین و پشتکار، به ستاره‌ی سانتوس و سپس تیم ملی برزیل تبدیل شد. او در جام جهانی ۱۹۵۸ با بازی‌های درخشانش، برزیل را به قهرمانی رساند و به قهرمان ملی بدل شد. کتاب در ادامه به فرازونشیب‌های زندگی حرفه‌ای پله، مصدومیت‌ها، موفقیت‌ها، ازدواج، زندگی خانوادگی و نقش او در گسترش فوتبال در جهان می‌پردازد. پله نه‌تنها بازیکن، بلکه سفیر فوتبال و چهره‌ای تأثیرگذار در عرصه‌های اجتماعی و فرهنگی هم بود.

چرا باید کتاب پله را بخوانیم؟

این کتاب نه‌تنها داستان موفقیت یک ورزشکار را بازگو می‌کند، بلکه به موضوعاتی مانند غلبه بر فقر، اهمیت خانواده، نقش مربیان و قدرت رؤیاپردازی نیز پرداخته است. خواندن این کتاب فرصتی برای آشنایی با تاریخچه‌ی فوتبال برزیل، چالش‌های اجتماعی و فرهنگی آن دوران و تأثیر یک فرد بر جامعه است. آشنایی با زندگی پله می‌تواند الهام‌بخش کسانی باشد که به دنبال تحقق رؤیاهای خود هستند، حتی اگر مسیرشان پر از دشواری باشد.

خواندن کتاب پله را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب پله به نوجوانان، علاقه‌مندان به فوتبال و دوستداران سرگذشت‌نامه‌های الهام‌بخش پیشنهاد می‌شود. کتاب همچنین برای کسانی که به تاریخچه‌ی فوتبال و تأثیر اجتماعی این ورزش علاقه دارند، مناسب است.

بخشی از کتاب پله

«در تابستان سال ۱۹۵۶، پله برای زادگاهش دلش تنگ شد. 

فقط چند هفته بود که وارد شهر سانتوس در برزیل شده بود. پله در شهر کوچک بائورو در غرب کشور بزرگ شده بود، اما مهارت‌های باورنکردنی او در فوتبال توجه تیمی به نام سانتوس را جلب کرده بود. او فقط پانزده سال داشت و برای سفر به سانتوس و اقامت در این شهر تصمیم مهمی گرفته بود. 

بدون فوتبال شاید او هنوز مشغول واکس زدن کفش یا کار در مزرعه بود. برای بیشتر دوستان پله که در تیم شهر زادگاهش بازی می‌کردند، ترک بائورو رؤیایی بود که شاید هرگز واقعیت پیدا نمی‌کرد. اکنون پله در تیم سانتوس به اندازۀ کافی حقوق می‌گرفت که بتواند به خانوادۀ خود کمک کند. به علاوه رؤیای خود را برای ستاره شدن در فوتبال به واقعیت تبدیل کند. 

پله، با قدی که به زحمت از ۱/۵ متر بلندتر بود، با توجه به سنش، کوچک‌اندام بود. او بازیکن شگفت‌انگیزی بود که خوب دریبل می‌زد و بسیار سریع می‌دوید. اما در تیم جدید باید در برابر بازیکنان مسن‌تر و بزرگ‌تر بازی می‌کرد. نگران بود که موفق نشود. به علاوه، نخستین بار بود که از خانواده‌اش دور مانده بود. سانتوس هم جای عجیبی بود. در جریان یک بازی پله نتوانست یک گُل کند و در نتیجه سانتوس برنده نشد. او ناراحت و غمگین بود. با خودش فکر می‌کرد به اندازۀ کافی در این شهر بزرگ مانده است. بله، بهتر بود همه چیز را رها می‌کرد و به شهر خود برمی‌گشت.»