کتاب می خواهم تنها بمانم

کتاب می خواهم تنها بمانم (Let me stand alone) به قلم راشل کوری با ترجمه‌ی پرستو علیزاده و راحله سادات اعرابی توسط نشر معارف منتشر شده است. این کتاب مجموعه‌ای از دست‌نوشته‌ها، نامه‌ها و یادداشت‌های شخصی راشل کوری، فعال حقوق بشر آمریکایی، است که در جریان دفاع از حقوق مردم فلسطین جان خود را از دست داد. محتوای کتاب شامل خاطرات، تأملات، نامه‌ها و روایت‌هایی از زندگی شخصی و فعالیت‌های اجتماعی اوست. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب می خواهم تنها بمانم

کتاب می خواهم تنها بمانم (مجموعه دست نوشته‌های راشل کوری) ناداستانی در قالب خاطرات و نامه‌ها و دست‌نوشته‌هاست که زندگی و اندیشه‌های راشل کوری (Rachel Corrie) را از کودکی تا زمان مرگش در غزه روایت کرده است. این کتاب که از مجموعه‌ای از یادداشت‌ها، شعرها و روایت‌های کوتاه راشل کوری تشکیل شده، به دوران کودکی و نوجوانی او در ایالت واشنگتن می‌پردازد و به سفر او به فلسطین و فعالیت‌هایش در حمایت از مردم این سرزمین اختصاص یافته است. کتاب حاضر با مقدمه‌هایی از خانواده و دوستان راشل آغاز می‌شود و سپس به‌سراغ نوشته‌های خود او می‌رود. این نوشته‌ها گاه به‌صورت روزنگار، گاه به‌شکل نامه و گاه در قالب شعر و تأملات شخصی آمده‌اند. کتاب می‌خواهم تنها بمانم تصویری چندلایه از دغدغه‌های انسانی، اجتماعی و سیاسی یک فعال جوان ارائه داده و درعین‌حال به فرازونشیب‌های زندگی شخصی و خانوادگی او نیز پرداخته است. این کتاب نه‌تنها روایتی از یک زندگی کوتاه و پرمعناست، بلکه بازتابی از وضعیت اجتماعی و سیاسی جهان در دهه‌های پایانی قرن بیستم و آغاز قرن بیست‌ویکم میلادی نیز هست.

خلاصه کتاب می خواهم تنها بمانم

بخش‌های ابتدایی کتاب به خاطرات کودکی و نوجوانی راشل کوری در خانواده‌ای صمیمی و اهل مطالعه می‌پردازد؛ جایی که علاقه‌اش به نوشتن، نقاشی و دغدغه‌های اجتماعی شکل می‌گیرد. او از سال‌های ابتدایی زندگی نسبت به مسائل انسانی و اجتماعی حساسیت نشان می‌دهد و در نوشته‌هایش به موضوعاتی مانند فقر، گرسنگی، محیط‌زیست و عدالت اجتماعی اشاره می‌کند. کتاب به جوانی راشل و فعالیت‌هایش در دانشگاه و گروه‌های صلح‌طلب می‌پردازد. او با سفر به روسیه و آشنایی با فرهنگ‌های دیگر، نگاهش به جهان را گسترش می‌دهد و به‌تدریج به مسائل خاورمیانه و فلسطین علاقه‌مند می‌شود. بخش‌های پایانی کتاب به سفر راشل به نوار غزه و فعالیت‌هایش در حمایت از مردم فلسطین اختصاص دارد. او در نامه‌ها و یادداشت‌هایش از تجربه‌هایش در مواجهه با خشونت، تخریب خانه‌ها و رنج مردم فلسطین می‌نویسد و می‌کوشد صدای آن‌ها را به گوش جهان برساند. کتاب حاضر با مرگ تراژیک راشل کوری در جریان دفاع از خانه‌ی خانواده‌ای فلسطینی به اوج می‌رسد.

چرا باید کتاب می خواهم تنها بمانم را بخوانیم؟

کتاب می‌خواهم تنها بمانم فرصتی برای آشنایی با زندگی و اندیشه‌های یک فعال حقوق بشر است که دغدغه‌هایش فراتر از مرزها و ملیت‌هاست. ناداستان حاضر با ارائه‌ی نامه‌ها و یادداشت‌های شخصی راشل کوری، تصویری بی‌واسطه از رشد فردی، دغدغه‌های اجتماعی و مبارزه برای عدالت را به نمایش گذاشته است. خواندن این کتاب می‌تواند برای کسانی که به‌دنبال فهم عمیق‌تر تعهد اجتماعی، همدلی و مقاومت در برابر بی‌عدالتی هستند، الهام‌بخش  باشد. همچنین این اثر نشان می‌دهد که تجربه‌های شخصی و خانوادگی چگونه می‌توانند زمینه‌ساز فعالیت‌های اجتماعی و سیاسی شوند. این کتاب اهمیت روایت‌های فردی در فهم مسائل جهانی را برجسته کرده است.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

مطالعه‌ی این کتاب به دوستداران ناداستان در قالب نامه‌ها و خاطرات و اشعار و دست‌نوشته‌ها، علاقه‌مندان به مطالعات اجتماعی، حقوق بشر و تاریخ معاصر جهان پیشنهاد می‌شود. همچنین کتاب حاضر برای کسانی که دغدغه‌ی مسائل فلسطین، عدالت اجتماعی یا فعالیت‌های مدنی دارند، خواندنی است.

درباره راشل کوری

راشل کوری یا ریچل کوری (Rachel Corrie) در ۱۰ آوریل ۱۹۷۹ میلادی در واشنگتن به دنیا آمد. او در سال ۲۰۰۳ به‌عنوان بخشی از پروژه‌ی شهرهای خواهرخوانده به فلسطین سفر کرد تا سال آخر کالج را به نفع برقراری ارتباط زادگاهش با رفح (واقع در نوار غزه) کار کند. در طول اقامت خود در رفح با اعضای جنبش همبستگی بین‌المللی، یک سازمان غیردولتی حامی فلسطین، تعامل کرد و از افرادی شد که نمی‌توانست آنچه را در فلسطین رخ می‌دهد، تحمل کند. بی‌تابی‌اش باعث شد در ۱۶ مارس تظاهراتی مسالمت‌آمیز در مقابل خانه‌ای که نیروهای اشغالگر قصد تخریبش را داشتند، به راه بیندازد. راشل کوری آن‌قدر روبه‌روی بولدوزر اسرائیلی ایستاد که بولدوزر تصمیم گرفت از رویش رد شود و تخریب خانه را ادامه دهد. آنچه از پیکر راشل کوری زیر بولدوزر و آوار خانه باقی ماند، توسط مردم غزه قدر دید. مردم فلسطین او را شهید دانستند و علاوه‌بر تشیع جنازه‌ی بزرگی که برایش گرفته شد، هر سال در نزدیکی خانه‌ای که او کوشید با تنش از آن محافظت کند، یک جام ورزشی برگزار شد تا یاد راشل کوری زنده بماند.

افزون‌بر جام ورزشی، مرکز خدمات اجتماعی به نام راشل کوری در رفح دایر شده که به زنان، کودکان و نوجوانان فلسطینی مهارت می‌آموزد و برخی حمایت‌های روانی را برای آن‌ها انجام می‌دهد. خانواده‌ی راشل کوری سالانه چند نوبت از این مرکز بازدید کرده‌اند. گفته شده است که دولت اسرائیل هیچ مسئولیتی درمورد قتل این شهروند آمریکایی بر عهده نگرفت. تحقیقات رسمی دولتی، مرگ او را حادثه و تصادف دانستند، اما جامعه‌ی بین‌المللی، خانواده‌ی او و کمپین‌های دفاع از حقوق فلسطینی‌ها گزارش‌های دولت اسرائیل را نپذیرفتند. خانواده‌ی راشل کوری در سال ۲۰۰۵ میلادی، شکایتی مدنی علیه اسرائیل تنظیم کردند و مسمولیت مرگ را بر عهده‌ی دولت اسرائیل گذاشتند و برای این مرگ غرامت خواستند؛ فقط یک دلار. کشتی‌های کمکی که در جریان محاصره‌ی غزه برای شکستن حصر به این باریکه می‌رفتند، نام راشل کوری را روی بدنه‌ی خود نوشتند.

راشل کوری در یکی از نامه‌هایش نوشته هیچ مطالعه‌ای، هیچی کنفرانسی، تماشای هیچ مستندی و شنیدن هیچ داستانی از دهان هیچ‌کسی نمی‌توانست مرا برای واقعیت این موضوع آماده کند. نمی‌توانید تصور کنید اینجا [رفح (واقع در نوار غزه)] چه خبر است؛ مگر اینکه بیایید و ببینید.

بخشی از کتاب می خواهم تنها بمانم

«می‌خواهم پرواز کنم، آواز بخوانم، زمزمه کنم و به امواج دریا به‌دقت بنگرم. برای لحظه‌ای به من دست نزن، بگذار بنشینم و برای مدتی به اطرافم خیره شوم. بر روی زنبق‌ها برقصم، از آب‌ها بگذرم و مانند کلماتِ بیهوده در هوا سرگردان باشم. می‌فهمی؟ بگذار به پشت، بر روی علف‌های بلند بخوابم، خورشید و شبنم روی شاخه‌ها و تن قرمزرنگ درختان را با چشمان خودم ببینم و با واژگان خودم آن‌ها را به تصویر بکشم، تا با واژگان قدرتمند خودم! بگذار بر روی زمین تنها و صادقانه به آن‌ها بنگرم، به‌تنهایی.»