کتاب اخلاق معلمی نزد مولانا، سعدی و شهیدثانی

کتاب اخلاق معلمی نزد مولانا، سعدی و شهیدثانی، نوشته محمدجواد خرد و زهرا مرادی، اثری پژوهشی در حوزه‌ی تعلیم و تربیت اسلامی است که با نگاهی تطبیقی، آموزه‌های تربیتی و اخلاقی مولانا، سعدی و شهیدثانی را درباره‌ی معلمی و آموزش بررسی کرده است. این کتاب توسط نشر یافته منتشر شده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب اخلاق معلمی نزد مولانا، سعدی و شهیدثانی

کتاب اخلاق معلمی نزد مولانا، سعدی و شهیدثانی به بررسی تطبیقی دیدگاه‌های سه چهره‌ی برجسته‌ی فرهنگ و اندیشه‌ی ایرانی ـ اسلامی درباره‌ی اخلاق معلمی پرداخته است. محمدجواد خرد و زهرا مرادی با رجوع به آثار مولانا، سعدی و شهیدثانی، مفاهیم بنیادینی مانند نیت، انگیزه، بینش، شادی، بازخواست خویشتن و شیوه‌های تربیتی را در بستر آموزش و پرورش تحلیل کرده‌اند. اثر حاضر، نقاط اشتراک و تفاوت رویکردهای این سه متفکر را در زمینه‌ی تربیت و اخلاق معلمی آشکار کرده است. نویسندگان هریک از این مفاهیم را با استناد به متون اصلی و اشعار و آثار این بزرگان بررسی کرده و به نقش معلم، اهمیت نیت و انگیزه، جایگاه شادی و نشاط و روش‌های تربیتی از دیدگاه آنان پرداخته‌اند.

خلاصه کتاب اخلاق معلمی نزد مولانا، سعدی و شهیدثانی

این اثر با تمرکز بر اخلاق معلمی، ابتدا به اهمیت نیت در عمل معلم پرداخته و نشان داده است که در نگاه مولانا، سعدی و شهیدثانی، نیت و انگیزه‌ی درونی معلم، ارزش و اعتبار عمل او را تعیین می‌کنند. نویسندگان با نقل سخنان و اشعار این بزرگان، بر این نکته تأکید کرده‌اند که نیت خیر و اخلاص، معلم را از آسیب‌های ریا و خودنمایی دور می‌سازد و او را به حقیقت‌جویی و خدمت به دانش‌آموزان سوق می‌دهد. در ادامه، جایگاه انگیزه و طلب در فرایند تعلیم و تربیت بررسی شده است. کتاب نشان داده است که معلم باید در دانش‌آموزان شوق و طلب دانایی ایجاد کرده و صرفاً به انتقال اطلاعات اکتفا نکند. مولانا و سعدی بر اهمیت ایجاد عطش و انگیزه‌ی درونی برای یادگیری تأکید دارند و معتقدند که بدون این طلب، فرایند آموزش بی‌ثمر خواهد بود. در بخش دیگری از کتاب، نقش بینش و غایت‌نگری در تربیت مطرح شده است. 

کتاب توضیح داده است که معلم باید فراتر از موفقیت‌های دنیوی، به سعادت و رشد معنوی دانش‌آموزان بیندیشد و با نگاهی کل‌نگر و عاقبت‌بین، آنان را به سوی حقیقت و کمال رهنمون سازد؛ همچنین اهمیت شادی و نشاط در محیط آموزشی و تأثیر آن بر یادگیری و انگیزه‌‌ی دانش‌آموزان مورد توجه قرار گرفته است. نویسندگان با استناد به آثار مولانا و سعدی، شادی را امری درونی و وابسته به بینش انسان دانسته‌اند و بر نقش معلم در ایجاد فضای شاد و انگیزشی تأکید کرده‌اند. در فصل‌های پایانی، موضوعاتی مانند بازخواست خویشتن، شیوه‌های حذف بدی‌ها و ترغیب به نیکی‌ها و نقش مصاحبت و هم‌نشینی در تربیت بررسی شده است. کتاب نشان داده است که خودانتقادی، مدارا، نصیحت و الگوسازی از بزرگان، ازجمله روش‌هایی هستند که این سه متفکر برای اصلاح رفتار و رشد اخلاقی دانش‌آموزان توصیه می‌کنند.

چرا باید کتاب اخلاق معلمی نزد مولانا، سعدی و شهیدثانی را خواند؟

این اثر با گردآوری و تحلیل دیدگاه‌های سه متفکر برجسته درباره‌ی اخلاق معلمی، فرصتی را فراهم می‌کند تا خواننده با ریشه‌های تربیت اخلاقی در سنت ایرانی ـ اسلامی آشنا شود. اثر حاضر با رویکردی تطبیقی، تفاوت‌ها و شباهت‌های نگاه عرفانی، ادبی و فقهی به آموزش را روشن ساخته و به پرسش‌های بنیادین درباره‌ی نقش معلم، اهمیت نیت، انگیزه و روش‌های تربیتی پاسخ داده است. مطالعه‌ی این کتاب می‌تواند به معلمان، دانشجویان علوم تربیتی و علاقه‌مندان این حوزه کمک کند تا با الهام از آموزه‌های مولانا، سعدی و شهیدثانی، نگاهی عمیق‌تر و انسانی‌تر به حرفه‌ی معلمی داشته باشند.

خواندن کتاب اخلاق معلمی نزد مولانا، سعدی و شهیدثانی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

این کتاب برای معلمان، دانشجویان رشته‌ی علوم تربیتی، علاقه‌مندان فلسفه‌ی تعلیم و تربیت، پژوهشگران حوزه‌ی اخلاق حرفه‌ای و کسانی که دغدغه‌ی رشد معنوی و اخلاقی در آموزش را دارند، مناسب است؛ همچنین برای افرادی که به‌دنبال شناخت ریشه‌های تربیت اخلاقی در فرهنگ ایرانی ـ اسلامی هستند، مفید خواهد بود.

بخشی از کتاب اخلاق معلمی نزد مولانا، سعدی و شهیدثانی

«یک معلّم در تعلیم و تربیت باید بسیار مراقب نیت خود باشد. معلّمی که به قصد خیر و کشف حقیقت به علم‌آموزی می‌پردازد، از بسیاری از آفات علم‌آموزی مصون می‌ماند. چنین فردی حقیقت را گمشدهٔ خود می‌داند و در پی کشف حقیقت است. اگر حقیقت به زبان خود یا از زبان دیگری آشکار شود، فرقی نمی‌نهد و دیگری را یاور خود می‌داند نه دشمن خود و اگر دیگری او را از اشتباهش با خبر سازد، شادمان می‌شود و از او تشکر می‌کند. اما اخلاص در نیت امری دشواریاب است. اغلب انسان‌ها سراغ دانشگاه و مدرسه رفتن را برای شناخت حقیقت نمی‌خواهند بلکه برای شناساندن خود می‌خواهند تا فرد مهمی شوند و در اجتماع خود مشهور شوند یا علم را برای ستیز و جدال با دیگران می‌طلبند.»