کتاب هوگه برای همه

کتاب هوگه برای همه (درس‌های زندگی از مردمان اسکاندیناوی) نوشتهٔ لوییزا تامسن بریتس و ترجمهٔ پوپک گل‌ بالا است. نشر شورآفرین این کتاب را منتشر کرده است. هوگه عبارت است از تعهد به لذت بردن از زمان حال، با وجود سادگی آن. این مفهوم به فعالیت‌های روزمره ارزش و معنا می‌بخشد، سبب ایجاد آرامش می‌شود و احساساتی نظیر راحتی، اصالت و بخشندگی را به همراه می‌آورد. در عصر حاضر که با بی‌ثباتی جهانی و دوری افراد از یکدیگر و محیط پیرامونشان مشخص می‌شود، مفاهیمی چون قرابت، راحتی و صداقت در گفتار و رفتار رو به افول گذاشته است. از این رو، یافتن شیوه‌های نوین برای ارتباط با محیط و ایجاد پیوند میان افراد امری ضروری به نظر می‌رسد. نسخهٔ الکترونیکی این کتاب را می‌‎توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب هوگه برای همه

لوییزا تامسن بریتس در کتاب هوگه برای همه بیان کرده است که هوگه احساسی است که اغلب افراد با آن آشنا هستند، اما قادر به توصیف دقیق آن نیستند. نام‌گذاری یک حس به معنای توجه به آن است. هوگه در واقع توصیف احساساتی است که قبلاً تجربه شده‌اند و در زندگی روزمره، عادت‌ها، روال زندگی و مناسک وجود دارد.  برای یادگیری هوگه نیازی به دستورالعمل‌های دانمارکی یا دانستن رازورمزهای سبک زندگی اسکاندیناوی نیست. هوگه با پاسخ دادن به سؤالاتی از این قبیل قابل درک است: فرد کجا بیشتر احساس راحتی می‌کند، چه کارها و آداب و رسومی به او آرامش می‌دهند، چه کسانی حس راحتی و آرامش را القا می‌کنند، چه چیزی به داشتن حس بهتر کمک می‌کند، برای رهایی از سختی‌ها و برای آسایش خود چه کارهایی انجام می‌دهد؟ به نظر می‌رسد هوگه برای فرد در تمام لحظات رضایتمندی، به‌ویژه در ابتدا و انتهای روز، حضور دارد. لحظاتی مانند روشن کردن شمع روی میز صبحانه، درست کردن قهوه و پنکیک، بسته‌بندی ناهار، و دور هم جمع شدن برای خوردن قهوه، نوشیدنی یا شام، همگی تجربه‌هایی از هوگه هستند. هوگه در مراسم قصه‌گویی قبل از خواب، جشن تولدها و شب کریسمس نیز حضور دارد. پختن ریزوتو، عشق ورزیدن، دم کردن چای یا کتاب خواندن در رختخواب، همگی از نظر او تجربه‌های هوگه هستند. او هوگه را در قلب میدان جشن و پایکوبی، قدم زدن در میان مردم محلی، چادر زدن در جشنواره‌های کوچک یا قرار قهوه با دوستان نیز می‌یابد. هوگه برای او در مکان‌های مختلفی مانند اتاق کار پدرش، باغ مادرش، خانه آرام عمه‌هایش، بالکن و زیر آسمان آفریقا با خانواده همسرش نیز وجود دارد. هوگه زمانی به سراغش می‌آید که هر چهار فرزندش به خانه می‌آیند و با هم کنار آتش زیر درختان بلوط باغ می‌نشینند، بازی می‌کنند، کنار ساحل قدم می‌زنند، در آشپزخانه شادی می‌کنند یا دور هم فیلم می‌بینند. هوگه، روشی از بودن را توصیف می‌کند که انسانیت و گرمی را به محیط‌های مختلف از جمله خانه، مدرسه، محل کار، شهر و کشورها منتقل می‌سازد. این مفهوم از دل جامعه‌ای نشأت می‌گیرد که اولویت را بر افراد قرار می‌دهد، نه اشیا. هوگه با مفهوم عشق مرتبط است و این ایده را مطرح می‌کند که ثروت حقیقی، دارایی‌های انباشتنی نیستند، بلکه آن چیزی است که با دیگران به اشتراک گذاشته می‌شود.

خواندن کتاب هوگه برای همه را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

این کتاب را به افرادی که در جست‌وجوی آرامش و کاهش استرس در زندگی روزمره هستند، کسانی که احساس دوری از دیگران یا محیط اطراف خود دارند و افرادی که به دنبال معنا و ارزش در کارهای روزمره خود هستند، پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب هوگه برای همه

«سادگی شکلی از بودن است، نه سبک زندگی اکتسابی. در سال‌های اخیر، گرایش بسیاری افراد از کالاهای تولید انبوه و مارک‌دار به‌سمت محصولات دست‌باف و خانگی تغییر یافته است. زیبایی‌شناسی پیرایش‌یافته‌ای را که مصرف‌کنندگان سراسر جهان به آن روی آورده‌اند، از ارزش‌هایی نشئت می‌گیرد که فرهنگ‌های اسکاندیناوی سال‌ها بی‌سروصدا به آن پایبند بوده‌اند؛ یعنی ارزش‌های اصالت و سادگی که زیربنای هوگه هستند. اما زیبایی‌شناسی‌ای که به نظر می‌رسد از خودنمایی پرهیز می‌کند، می‌تواند همچنان نشانگر موقعیتی اجتماعی باشد که فقط شکلش تغییر کرده است. به‌جای مصرف مشهود اجناس بی‌معنا و مارک‌دار، تزئینات زیبای یک زندگی ساده می‌تواند به‌آسانی به سرمایهٔ فرهنگی، نماد ذوق و دانش تبدیل شود.

گرچه بسیاری از دانمارکی‌ها از زندگی راحت و وفور نعمت برخوردارند، اکثراً از به‌رخ‌کشیدن‌های موقعیت اجتماعی خود دوری می‌کنند. در دانمارک هوگه مخالف زیاده‌روی در نظر گرفته می‌شود و مصرف بیش از حد در آن جایی ندارد. آن را گاهی نشانه‌ای از اصالت در نظر می‌گیرند که مربوط به شیوهٔ زندگی صمیمانه و خودمانی و نیز معاشرتی است که از بازی‌های موقعیتی پرهیز می‌کند. عقیده بر این است که وقتی به مصرف اجناس پرزرق‌وبرق رو می‌آوریم یا تشنهٔ جلب‌نظر دیگران هستیم، فارغ از اینکه چه لباسِ ساده‌ای به تن آن خواسته بپوشانیم، هوگه از میان می‌رود. در هوگه ظاهر و موقعیت مدنظر نیست؛ بلکه مهم این است که چه کسی هستیم و برای آن لحظه چه چیزی در چنته داریم. هوگه در بهترین حالت ما را از حاشیهٔ شکنندهٔ خودمان دور نگه می‌دارد و به‌سمت مرکز گرم حضور و ارتباطی ساده می‌کشاند.

هوگه فضای خشنودی آزادانه و ناخودآگاهی است که با دست‌کاری و سخت‌گرفتن از میان می‌رود. مهم نیست چقدر هنرمندانه صحنه یا مناسبتی را تدارک ببینیم، هوگه را نمی‌توان خرید یا مهندسی کرد. اگر با تلاش برای ساخت یا ثبت لحظات عالی به شاخص‌های هوگه نزدیک شویم، هوگه از ما فرار خواهد کرد. ما می‌توانیم خود و خانه‌هایمان را با لباس و وسایل زندگی ساده بیاراییم؛ اما نمی‌توانیم به اصل موضوع برسیم که سادگی راهی برای بودن است، نه داشتن. این امر به ما وسعت و وضوح ذهنی می‌دهد تا بتوانیم به موضوعات جدی و اغلب بسیار سخت زندگی و نیز مراقبت از یکدیگر بپردازیم. هوگه با کنترل و زدن شاخ‌وبرگ‌ها میانه‌ای ندارد؛ بلکه با سخاوت و توجه و رهاکردن همراه است. شادیِ هوگه در زندگی‌کردن یافت می‌شود، نه مراقبت از آن. شادی در تجربهٔ سفر است، نه نقشهٔ سفر داشتن. روند بی‌دردسر گفتگو بین دو دوست قدیمی، سطح فرسودهٔ میز آشپزخانه که با گذشت زمان و استفاده خراشیده شده، هوگه است. هوگه سهولت تعاملی برگرفته از صداقت و اصالت است، میل به پناه‌گرفتن است نه برتری‌یافتن نسبت به دیگران. این اصالتِ ناب از آزادی و رهایی از قیدوبند می‌آید.»