کتاب قصه ها و غصه های من و مادرم

کتاب الکترونیکی «قصه‌ها و غصه‌های من و مادرم (تمام این حکایت‌ها واقعی است)» نوشتهٔ «حسین اصل‌سلیمانی» و منتشرشده توسط «روزآمد» در سال ۱۳۹۹، مجموعه‌ای از خاطرات و روایت‌های واقعی نویسنده از دوران کودکی و نوجوانی‌اش در روستاهای گیلان است. این کتاب با نگاهی به زندگی خانوادگی، فقر، تلاش و مهر مادری، تصویری از زیست اجتماعی و فرهنگی دهه‌های گذشته ایران ارائه می‌دهد. نسخه الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب قصه ها و غصه های من و مادرم

این کتاب مجموعه‌ای از روایت‌های کوتاه و خاطره‌محور است که نویسنده، «حسین اصل‌سلیمانی»، آن‌ها را از دل زندگی واقعی خود و خانواده‌اش بیرون کشیده است. داستان‌ها در بستر روستاهای شمال ایران و در دهه‌های میانی قرن چهاردهم هجری شمسی رخ می‌دهند؛ زمانی که فقر، سختی معیشت و مهاجرت برای بسیاری از خانواده‌ها تجربه‌ای مشترک بود. نویسنده با زبانی صمیمی و جزئی‌نگر، به روابط خانوادگی، نقش مادر در ادارهٔ خانه و تربیت فرزندان، و چالش‌های روزمره‌ای مانند کمبود غذا، بیماری، و مشکلات تحصیل می‌پردازد. کتاب، علاوه بر روایت زندگی شخصی، تصویری از فرهنگ و رسوم روستایی، همبستگی خانوادگی و ارزش‌های اخلاقی آن دوران را نیز بازتاب می‌دهد. «قصه‌ها و غصه‌های من و مادرم» در سال‌های پایانی زندگی مادر نویسنده نوشته شده و نوعی ادای دین به زنی است که ستون خانواده بوده است. این اثر، همزمان با روایت خاطرات، به نوعی مستندسازی زیست اجتماعی و فرهنگی یک نسل نیز می‌پردازد.

خلاصه کتاب قصه ها و غصه های من و مادرم

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند! کتاب با بازگویی خاطرات نویسنده از کودکی در روستای «دهنه سر سفیدرود» آغاز می‌شود؛ جایی که خانواده‌ای پرجمعیت با امکانات محدود و در غیاب پدر، زیر سایهٔ مادری پرتلاش و فداکار روزگار می‌گذرانند. روایت‌ها حول محور مادر می‌چرخد: زنی که با کارگری، کشاورزی، ابریشم‌کشی و هر راهی که می‌توانست، تلاش می‌کرد فرزندانش را سیر کند و عزت خانواده را حفظ کند. هر قصه، رویدادی کوچک اما معنادار را روایت می‌کند؛ از ماجرای شکار مرغ برای مهمان، تولد خواهر کوچک‌تر، دغدغه‌های شیر گاو و گوساله، تا شب‌های پراضطراب و طوفانی، یا تلاش برای ادامهٔ تحصیل با وجود فقر. در دل این روایت‌ها، نویسنده به احساسات کودکانه، حسرت‌ها، شادی‌های کوچک، و حتی لحظات تلخ مانند تصمیم به خودکشی کودکانه یا تنبیه‌های مادرانه می‌پردازد. کتاب، تصویری زنده از زندگی روستایی، روابط خواهر و برادری، و نقش بی‌بدیل مادر در عبور از بحران‌ها ارائه می‌دهد. در کنار روایت‌های خانوادگی، گاهی به مسائل اجتماعی و فرهنگی آن دوران نیز اشاره می‌شود؛ مانند مهاجرت به تهران، بازگشت به روستا، و دغدغه‌های تحصیل و آینده. پایان هر قصه، اغلب با تأملی بر گذر زمان و ارزش خاطرات همراه است.

چرا باید کتاب قصه ها و غصه های من و مادرم را خواند؟

این کتاب با روایت‌های واقعی و جزئی‌نگر، تجربه‌های زیستهٔ یک خانواده روستایی را به تصویر می‌کشد و خواننده را با دنیای ساده اما پرچالش دهه‌های گذشته ایران آشنا می‌کند. مواجهه با فقر، تلاش برای بقا، و نقش محوری مادر در خانواده، از جمله موضوعاتی است که در این اثر با صداقت و بی‌پیرایگی بیان شده‌اند. مطالعهٔ این کتاب فرصتی برای همدلی با نسل‌های پیشین، درک ارزش‌های خانوادگی و بازاندیشی در معنای مهر مادری و تاب‌آوری است.

خواندن کتاب قصه ها و غصه های من و مادرم را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

این کتاب برای علاقه‌مندان به خاطره‌نویسی، روایت‌های روستایی، تاریخ اجتماعی ایران و کسانی که دغدغهٔ شناخت زندگی نسل‌های گذشته را دارند مناسب است. همچنین برای افرادی که به دنبال درک عمیق‌تری از نقش مادر و خانواده در عبور از بحران‌های زندگی هستند، خواندن این اثر توصیه می‌شود.

بخشی از کتاب قصه ها و غصه های من و مادرم

«شصت سال پیش با خانواده‌ام در یک روستای ساحلی حوزه‌ی شهرستان لاهیجان و آستانه اشرفیه گیلان زندگی ساده و سختی داشتیم، تقریباً هر سال یک خواهر یا برادر به جمع ما اضافه می‌شد و جمع ما بیشتر و قطعاً زندگی دشوارتر می‌شد، ولی در مجموع خوب بود. دو اطاق داشتیم و یک آنباری، زمستان همه در یک اطاق و تابستان‌ها بیشتر در ایوان منزل که مشرف به رودخانه بود، روزها و شب‌ها را می‌گذراندیم. خوب من فرزند بزرگ‌تر بودم و لاجرم اعتبار و انتظار از من بیشتر بود. گذران زندگی ما از یک گاو شیرده، برنج بخور و نمیری از مزرعه‌ای کوچک، چند مرغ و خروس و کشت‌وکار دور خانه تأمین می‌شد. پدر هم در پائیز و زمستان صید ماهی می‌کرد. آن موقع ما ۵ برادر و خواهر بودیم و سایه‌ی رئیس خانه یعنی پدر. مادر مارا یک خانم روستائی فرمانبر نشان می‌داد. آن‌وقت‌ها همه همین‌طور بودند و پدر همه‌کاره‌ی منزل بود. دنیای عجیبی است. هنوز هم گاهی اوقات حسرت آن روزها را با تمام سختی‌هایش در دلم احساس می‌کنم. و وقتی من ۸ یا ۹ سالم بود سختی روزگار پدر را برای یک زندگی بهتر راهی تهران کرد و پدر تهرانی شد و ما ماندیم و مادرمان و از آن موقع که مادر از سایه‌ی پدر خارج شد، ابعاد واقعی شخصیت این زن بزرگ آشکار شد.»