کتاب توطئه نازی ها در تهران

کتاب توطئه نازی ها در تهران نوشتهٔ برد ملتزر و جاش منش و ترجمهٔ سیف الله صادقی یارندی است. انتشارات مروارید این کتاب را منتشر کرده است. نویسنده در این اثر از طرح سری ترور روزولت، استالین و چرچیل سخن گفته است.

درباره کتاب توطئه نازی ها در تهران

سال ۱۹۴۳، هنگامی که جنگ جهانی دوم به اوج خود رسیده بود، رئیس‌جمهور ایالات متحدهٔ آمریکا، نخست‌وزیر بریتانیا و رهبر اتحاد شوروری خود را نیازمند آن دیدند تا در دیداری به جزئیات کامل نبردهای نهایی خود با آلمانِ تحت رهبری آدولف هیتلر بپردازند و برای آیندهٔ جنگ و جهان تصمیم بگیرند. دیدار مهم آن‌ها در ۲۸ نوامبر تا ۱ دسامبر ۱۹۴۳ (۶ تا ۹ آذر ۱۳۲۲) در تهران صورت گرفت. در همان حال، آلمانی‌ها کوشیدند تا نقشه‌ای طرح کنند و این سه تن را به قتل برسانند؛ نقشه‌ای که اگر عملی می‌شد، تاریخ عصر خود را در معرض تغییر قرار می‌داد. شرح دیدار سه‌گانهٔ روزولت، استالین و چرچیل در ایران و توطئهٔ نازی‌ها برای ترور این سه تن به صورتی روایی و بر اساس اسناد و منابع موثق و معتبر در کتاب توطئه نازی ها در تهران آمده است؛ کتابی که به گفتهٔ برخی صاحب‌نظران ادبیات تاریخی در ایالات متحده به‌نحو بسیار جذابی به رشتهٔ تحریر درآمده و بیشتر خوانندگان را در موقعیتی قرار می‌دهد که یک‌نفس آن را تا پایان بخوانند.

خواندن کتاب توطئه نازی ها در تهران را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران تاریخ جنگ جهانی دوم پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب توطئه نازی ها در تهران

«تمام وسایل شخصی این قربانیان که اغلب انسان‌های فقیری بودند و به زبان آلمانی صحبت نمی‌کردند و از سرنوشتی که در انتظارشان بود بی‌اطلاع بودند، به‌زور از آن‌ها گرفته می‌شد و سپس سربازان اس‌اس آن‌ها را پای پیاده به مکان ازقبل‌تعیین‌شده‌ای در چندکیلومتری شهر می‌بردند. این مکان معمولاً یک زمین باز و داخل جنگل بود و قبلاً یک گور دسته‌جمعی آن‌جا حفر شده بود. آن‌جا سربازان اس‌اس این افراد را در مقابل بقیه یکی‌یکی هدف گلوله قرار می‌دادند و اجسادشان را داخل آن گور می‌انداختند. تمام خانواده‌ها در وحشت دور هم جمع می‌شدند و طلب بخشش می‌کردند و این در حالی بود که هر عضو خانواده بعد از عضو دیگر مقابل چشمان‌شان به قتل می‌رسید. از آن‌جایی که تعداد قربانیان اغلب به صدها یا هزاران نفر بالغ می‌شد، از این‌رو قتل‌عام یک شهر کوچک یا شهر بزرگ ساعت‌ها یا بیشتر طول می‌کشید.

یکی از بزرگ‌ترین و مخوف‌ترین این قتل‌عام‌ها در بیست‌ونهم و سی‌ام دسامبر ۱۹۴۱ به‌وسیلۀ آینزاتس‌گروپن در اوکراین صورت گرفت. آن‌جا واحدهای سیّار اس‌اس، حدود سی‌وسه هزار و هفتصد و هفتادویک نفر را پای پیاده از کی‌یف، پایتخت اوکراین، به یک درۀ تنگ و باریک به‌نام بابی یار۱۰۹ بردند و یکی از هولناک‌ترین گورهای دسته‌جمعی تاریخ را ایجاد کردند. کشتن این حجم از افراد با شلیک گلوله به تک‌تک آن‌ها آن‌قدر زمان‌بر بود که دو روز کامل طول کشید تا سربازانی که در شیفت‌های مختلف و بدون وقفه کار می‌کردند، توانستند این قتل‌عام را کامل کنند.

برخی اوقات قواعد مربوط به قتل‌عام‌ها تغییر می‌کرد یا به صلاحدید فرماندهان اس‌اس واگذار می‌شد. برای مثال، در یکی از روستاهای اوکراین به نام بیلاتسرکفا۱۱۰ یک واحد سیار اس‌اس، چندصد یهودی غیرنظامی را جمع‌آوری کرد و به قتل رساند اما از کشتن یک گروه نودنفری از کودکان یهودی شش‌ساله یا جوان‌تر امتناع ورزید و به‌جای قتل آن کودکان، آن‌ها را بدون سرپرست در یک ساختمان خالی از سکنه خارج روستا، بدون غذا یا آب رها کرد. چند روز بعد سربازانِ جوخه‌ای از ارتشیان آلمان (ورماخت) که آن نزدیکی‌ها بودند، صدای ضجه و نالۀ این کودکان را شنیدند و کشیش کاتولیک آن جوخه، این کودکان را در شرایطی کثیف، دچار سوءتغذیه و غرق در مدفوع پیدا کرد. این کشیش با کمک یکی از افسران ستاد، سعی کرد برای آن کودکان غذا تهیه کند و کسانی را به مراقبت‌شان بگمارد.»