کتاب عشاق‌نامه

«عشاق‌نامه» دیوان اشعار فخرالدین عراقی، شاعر و عارف بنام قرن هفتم ایران است. او در شهر کمیجان، در نزدیکی همدان به دنیا آمد و پس از سفرهای گوناگونی به پاکستان، مکه، مدینه و روم، در دمشق درگذشت. عراقی از شاعران سوفی بود و در قونیه شاگرد مولانا به حساب می‌آمد. گفته می‌شود که «عشاق‌نامه» در زمان شاگردی مولانا نوشته شده و به شمس‌الدین جوینی اهدا شده است. در بخشی از اشعار این دیوان می‌خوانیم: ای هوای تو مونس جانم مایه‌ی درد و اصل درمانم مرغ جان تا بیافت دیده‌ی باز در هوای تو می‌کند پرواز گفت‌وگوی تو روز و شب یارم جست‌و‌جوی تو حاصل کارم دلم از عشق توست دیوانه تا تو شمعی، تو راست پروانه نیک در کار خویش حیرانم درد خود را دوا نمی‌دانم در غم دوستان مهر گسل دشمنان را بسوخت بر من دل ما همه مشتری بی‌پایه او و کالای او گران‌مایه ای ز سوداییان درین بازار فارغ از مثل من هزار هزار خواب خواهم من از خدا به دعا تا ببینم مگر به خواب تو را نکند خود به خاطرت گذری که کنی سوی بیدلی نظری چون سرماست خاک سودایت فرصتی، تا نهیم در پایت می‌سزد جز به وقت دل بردن التفاتی به بی‌دلی کردن به تلطف ز ما ربودی دل به تکبر کنون زیاد مهل تو به خود عاشقی، زهی مشکل! که ز ما بگذرد تو را در دل