کتاب فراموشی

کتاب فراموشی نوشتهٔ داریوش ربیعی است. انتشارات یوشا این نمایشنامهٔ ایرانی را روانهٔ بازار کرده است. این اثر را همراه با ترجمهٔ انگلیسی آن بخوانید.

درباره کتاب فراموشی

کتاب فراموشی حاوی یک نمایشنامهٔ ایرانی است که به «داوود کیانیان» (هنرمند تئاتر ایران) تقدیم شده است. این متن نمایشی دو شخصیت دارد؛ «ریحانه» و «مراد». صحنه در ابتدای این اثر، سالن پذیرایی یک آپارتمان را که چینش وسایل آن نشان از ظرافت‌های آدمی باسلیقه دارد، نشان می‌دهد. «مراد» مردی ۴۰ساله است و دیالوگ‌ها با صدای «ریحانه» آغاز می‌شود. ترجمهٔ این اثر به انگلیسی را «خاطره کردکریمی» انجام داده است.

می‌دانیم که نمایشنامه متنی است که برای اجرا بر روی صحنه و یا هر مکان دیگری نوشته می‌شود. هر چند این قالب ادبی شباهت‌هایی به فیلم‌نامه، رمان و داستان دارد، شکل و فرم و رسانه‌ای جداگانه و مستقل محسوب می‌شود. نخستین نمایشنامه‌های موجود از دوران باستان و یونان باقی مانده‌اند. نمایشنامه‌ها در ساختارها و شکل‌های گوناگون نوشته می‌شوند، اما وجه اشتراک همهٔ آن‌ها ارائهٔ نقشهٔ راهی به کارگردان و بازیگران برای اجرا است. بعضی از نمایشنامه‌ها تنها برای خواندن نوشته می‌شوند؛ این دسته از متن‌های نمایشی را کلوزِت (Closet) نامیده‌اند. از مشهورترین نمایشنامه‌نویس‌های غیرایرانی می‌توان به «آیسخولوس»، «سوفوکل»، «اوریپید» (یونان باستان)، «شکسپیر»، «هارولد پینتر» (انگلستان)، «مولیر» (فرانسه)، «هنریک ایبسن» (نروژ)، «آگوست استریندبرگ» (سوئد)، «برتولت برشت» (آلمان)، «ساموئل بکت» (ایرلند) و «یوجین اونیل» (آمریکا) اشاره کرد. نام برخی از نمایشنامه‌نویس‌های ایرانی نیز «بهرام بیضائی»، «عباس نعلبندیان»، «اکبر رادی»، «غلامحسین ساعدی»، «بهمن فُرسی»، «محسن یلفانی»، «نغمه ثمینی»، «محمد رضایی راد»، «محمد یعقوبی»، «محمد رحمانیان»، «علیرضا نادری» و «محمد چرمشیر» بوده است.

خواندن کتاب فراموشی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران ادبیات نمایشی ایران و قالب نمایشنامه پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب فراموشی

ریحانه: مام می‌ریم آب‌وهوا عوض کنیم؟

مراد: ما می‌ریم که فراموش کنیم.

ریحانه: چیو؟

مراد: گذشته رو.

ریحانه: گذشته چه عیبی داره؟

مراد: خیلی سؤال می‌پرسی.

ریحانه: واسه اینکه نمی‌دونم چرا می‌خوایم از مرزا رد شیم؛ اگه قرار بر فراموشیه، من همین‌جام چیزی یادم نمی‌آد.

مراد: ولی من همه‌چی یادمه.

ریحانه: پس به‌خاطر تو می‌خوایم بریم؟

مراد: به‌خاطر هر دومون. من فراموش کنم. تو به‌خاطر بیاری.»