کتاب این منم رزا پارکس

کتاب «این منم رزا پارکس» نوشتۀ برد ملتزر و ترجمۀ سیده هستی حسینی است و انتشارات مهرسا آن را منتشر کرده است. این منم رزا پارکس، داستان زندگی زنی سیاه‌پوست را به زبان کودکانه و شیرین روایت می‌کند که توانست با شجاعت خود و دفاع از حقوق انسانی، زندگی بسیاری از سیاهان را تغییر دهد.

درباره کتاب این منم رزا پارکس

 این منم رزا پارکس، داستان زندگی یک دختر سیاه‌پوست است که به روش اول‌شخص و از زبان رزا پارکس روایت می‌شود. او همان ابتدا که خودش را معرفی می‌کند این مسئله را بیان می‌کند که وقتی ۱۱ ساله بود، در راه مدرسه، یک پسر اسکیت‌سوار خودش را محکم به او کوبید و او را هل داد. رزا پارکس هم در مقابل این رفتار کم نیاورد و پسربچه را هل داد و دلیل آن همان مفهومی است که کودکان در این کتاب قرار است با آن آشنا شوند: دفاع از حق خود. راوی معنای دفاع از حقوق انسانی را به زبان ساده توضیح می‌دهد و از اینجا به بعد برای خوانندگان تعریف می‌کند که چطور دوران تبعیض میان سیاه‌پوستان و سفیدپوستان را از سر گذرانده است؛ آن‌ها اجازه نداشتند با سفیدپوست همسایه شوند، حق نداشتند از آب‌خوری‌های سفیدپوستان آب بنوشند یا از آسانسور آن‌ها استفاده کنند. 

این منم رزا پارکس، یکی از جلدهای مجموعۀ جالب آدم‌های معمولی جهان را تغییر می‌دهند است. این مجموعه با زبانی ساده و کودکانه به معرفی شخصیت‌های بزرگ و مهم و توصیف زندگی‌شان می‌پردازد و کودکان را با این افراد الهام‌بخش و مشکلات و موانعی که در زندگی‌شان پشت سر گذاشته‌اند آشنا می‌کند. این منم رزا پارکس، زندگی شجاعانۀ زن سیاه‌پوستی را روایت می‌کند که هم برای بازپس‌گیری حقوق خود و دیگران دیگر و همچنین علیه تبعیض نژادی تلاش کرد.

تصاویر کتاب این منم رزا پارکس،‌ اثر کریستوفر الیوپولوس بسیار زیبا،‌جذاب و فوق‌العاده است و نظر هم کودکان و هم بزرگسالان را به خود جلب می‌کند. تصویر پر از جزئیات و گاهی غم‌انگیز است و مفاهیم را به‌خوبی انتقال می‌دهد. طوری که محتوای غم‌انگیز بعضی قسمت‌های کتاب برای کودکان ناخوشایند نباشد و حس بدی را منتقل نکند.

خواندن کتاب این منم رزا پارکس را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به علاقه‌مندان به زندگی‌نامه، کتاب‌های کودک و همچنین کودکان ۷ تا ۱۲ ساله پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب این منم رزا پارکس

«تازه اگر سیاه‌پوست بودی، باید پیاده می‌رفتی مدرسه.  اگر سفیدپوست بودی، می‌توانستی اتوبوس سوار شوی. بدترین قسمت ماجرا این بود که وقتی که داشتم با برادرم پیاده می‌رفتم خانه، بچه‌ها از توی اتوبوس، به سمت ما آشغال پرتاب می‌کردند. من خیلی حس بدی داشتم. اما آن روزها، اصلاً و ابداً خبری از حقوق شهروندی نبود. تنها چاره این بود که از کنار خیابان بروی آن‌طرف‌تر. واقعاً راه‌حل از این مسخره‌تر هم داریم؟»