کتاب درمان چشم انداز زمان

کتاب درمان چشم انداز زمان نوشتهٔ مکیج استولارسکی و نیکولاس فیولاین و وسل ون و ترجمهٔ نسرین ذبیحی و طاهر تیزدست و محمدرضا زربخش بحری است. نشر برگ و باد این کتاب را منتشر کرده است؛ کتابی در باب یک نظریه در حوزهٔ علم روان‌شناسی.

درباره کتاب درمان چشم انداز زمان

کتاب درمان چشم انداز زمان (Time perspective theory review research and application) به‌دنبال آن است با کنار هم آوردن مجموعه‌ای متنوع از نویسندگان که تجربه را با اشتیاق، خرد را با جوانی، علم را با عمل ترکیب می‌کنند، وسیع‌ترین خلاصهٔ دانش موجود در چشم‌انداز زمان را فراهم آورد. این کتاب در پنج بخش تهیه شده که در بخش اول، بررسی دقیقی از نظریهٔ چشم‌انداز زمان را فراهم کرده و در بخش دوم، چشم‌انداز زمان را در زمینه‌های تکاملی، اجتماعی و فرهنگی را بررسی کرده است. نویسندگان در بخش سوم، تحلیلی عمیق‌تر از فرایندهای روان‌شناختی مختلف در چشم‌انداز زمان ارائه کرده‌اند و بخش چهارم شامل فصل‌هایی است که برخی کاربردهای غیربالینیِ نظریهٔ چشم‌انداز زمان را توصیف کرده است. این کار با تحلیلی از نقش چشم‌انداز زمان در عملکرد رفتار سالم، ارائه‌شده توسط «پیتر هال» و همکاران او آغاز شده است. پنجمین و آخرین بخش از کتاب حاضر، پیرامون کار جدید متخصصان بالینی و پزشکان سازماندهی شده است؛ تا اولین مجموعهٔ جامع از متون را با اشاره به روش‌های ممکن برای اعمال نظریهٔ چشم‌انداز زمان در عمل بالینی فراهم آورد.

خواندن کتاب درمان چشم انداز زمان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران مطالعه در باب روان‌شناسی عمومی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب درمان چشم انداز زمان

«دیدگاه زمانی به عنوان یک متغیر تفاوت فردی تعریف شده است که سوگیری‌های زمانی را در تفکر درباره خود و اقدامات خود منعکس می‌کند. کسانی که چشم‌انداز زمانی آینده‌گراتری دارند، بیشتر به احتمالاًت بلندمدت توجه می‌کنند و تحت‌تأثیر آن‌ها قرار می‌گیرند (هزینه در مقابل مزیت)‌. فرض بر این است که چشم‌انداز زمانی - و به طور خاص جهت‌گیری آینده - یک عامل علّی در رفتارهایی است که برای آن زمان مهم است، یعنی، برای رفتارهایی با هزینه و مزایا که در طول چارچوب‌های زمانی مختلف رخ می‌دهند (اکنون در مقابل بعداً؛ زیبماردو و بوید ۱۹۹۹؛ استراتمن و دیگران ۱۹۹۴؛ فونگ و هال ۲۰۰۳). فیل زیمباردو و همکارانش اولین کسانی بودند که مفهوم دیدگاه زمان را به طور کامل در تحقیقات معاصر شخصیت و روانشناسی اجتماعی ادغام کردند و پرسشنامه چشم‌انداز زمان زیمباردو (‌ZTPI)‌ به عنوان رایج‌ترین مقیاس خودگزارشی دیدگاه زمان باقی مانده است. سایر مقیاس‌های خودسنجی چشم‌انداز زمانی نیز وجود دارند، از جمله "در نظر گرفتن مقیاس‌های پیامدهای آینده" (‌CFC؛ استراتمن و همکاران ۱۹۹۴)‌، "پرسشنامه چشم‌انداز زمانی" (‌TPQ؛ فونگ و هال ۲۰۰۳)‌، و همتایان اختصاصی رفتار (هال و همکاران ۲۰۱۲ b)‌. ‌

این اقدامات نسبت به ZTPI بسیار محدود هستند زیرا شامل یک زیرمقیاس جهت‌گیری گذشته (در مورد CFC) نیستند و یا شامل زیربخش‌های تجربه آینده /حال نیستند. با این حال، آن‌ها بر آنچه که تا حد زیادی به عنوان مرتبط‌ترین بعد چشم‌انداز زمانی برای درک رفتار سلامت در نظر گرفته می‌شود، تمرکز می‌کنند: جهت‌گیری آینده. در این فصل، ما برخی از تحقیقات خود در مورد جهت‌گیری آینده (اندازه‌گیری شده با استفاده از TPQ)‌ و رفتارها / نتایج مربوط به سلامت را مرور می‌کنیم. ‌»