کتاب نهج البلاغه، گنج فراموش شده پدری

کتاب نهج البلاغه، گنج فراموش شده پدری نوشتهٔ مرتضی حضرتی است. انتشارات عاصم این کتاب را منتشر کرده است؛ کتابی حاوی ترجمه و شرح حکمت یکم تا چهاردهم از نهج البلاغه.

درباره کتاب نهج البلاغه، گنج فراموش شده پدری

کتاب نهج البلاغه شامل برگزیده‌ای از گفتارهای حضرت علی است که در قرن چهارم هجری و توسط یکی از علمای شیعه به نام «سید رضی» جمع‌آوری شده است. این اثر را به‌دلیل محتوای غنی و بلاغت بی‌نظیرش «برادر قرآن» می‌دانند. کتاب نهج البلاغه شامل سه بخش است که از خطبه‌های حضرت علی (ع)، نامه‌ها و کلمات قصار او تشکیل شده است. کتاب نهج البلاغه، گنج فراموش شده پدری ترجمه و شرح حکمت یکم تا چهاردهم از نهج البلاغه را در بر گرفته است. 

خواندن کتاب نهج البلاغه، گنج فراموش شده پدری را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران کتاب نهج البلاغه و علاقه‌مندان به مطالعهٔ آرای حضرت علی (ع) درمورد موضوعات گوناگون پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب نهج البلاغه، گنج فراموش شده پدری

«ترجمه و شرح حکمت ۱۰ نهج البلاغه: معاشرت نیکو با مردم

وَ قَالَ (علیه السلام): خَالِطُوا النَّاسَ مُخَالَطَةً إِنْ مِتُّمْ مَعَهَا بَکوْا عَلَیکمْ، وَ إِنْ عِشْتُمْ حَنُّوا إِلَیکمْ.

امام (علیه السلام) فرمود: آن گونه با مردم معاشرت کنید که اگر بمیرید بر مرگ شما اشک بریزند و اگر زنده بمانید به شما عشق ورزند.

آیت الله مکارم در پیام امام چنین اشاره دارند:

روش معاشرت با مردم:

می دانیم اسلام دینی اجتماعی است و آیات قرآن و روایات اسلامی به طور گسترده از معاشرت خوب با مردم سخن گفته است و روایات متواتری در این باره در منابع حدیث وارد شده. کلام امام (علیه السلام) در اینجا نیز ناظر به همین معناست می فرماید: «آن گونه با مردم معاشرت کنید که اگر بمیرید بر مرگ شما اشک ریزند و اگر زنده مانید به شما عشق ورزند»؛ (خَالِطُوا النَّاسَ مُخَالَطَةً إِنْ مِتُّمْ مَعَهَا بَکَوْا عَلَیْکُمْ، وَإِنْ عِشْتُمْ حَنُّوا إِلَیْکُمْ).

اشاره به این که پیوند محبت و دوستی را از طریق برخورد خوب و نیکی و خدمت کردن به مردم آنچنان محکم کنید که شما را به منزله نزدیک ترین عزیزان خود بدانند؛ هرگاه از دست بروید جای شما در میان آنها خالی باشد؛ ولی در دل همواره از شما یاد کنند و بر عواطف و محبت هایی که نسبت به آنها داشتید اشک بریزند و در حال حیات پروانهوار گرد شما بگردند و از معاشرت با شما لذت ببرند.

در واقع امام (علیه السلام) در اینجا مسئله محبت و نیکی کردن به مردم را با دلالت التزامی و ذکر لوازم بیان فرموده است، زیرا اشک ریختن بعد از مرگ و عشق ورزیدن در حال حیات از لوازم قطعی محبت با مردم است.

در حدیثی از پیغمبر اکرم (صلی الله علیه وآله) حسن معاشرت با مردم، نشانه اسلام شمرده شده می فرماید: «أَحْسِنْ مُصَاحَبَةَ مَنْ صَاحَبَکَ تَکُنْ مُسْلِماً؛ با کسی که همنشین توست خوش رفتاری کن تا مسلمان باشی».

در حدیث دیگری از امام امیر مؤمنان (علیه السلام) می خوانیم: «صاحِبِ الاْخْوانَ بِالاْحْسانِ وَتَغَمَّدْ ذُنُوبَهُمْ بِالْغُفْرانِ؛ با برادران نیکی کن و گناهانشان را ببخش».

امام صادق (علیه السلام) می فرماید: «إِنَّهُ لَیْسَ مِنَّا مَنْ لَمْ یُحْسِنْ صُحْبَةَ مَنْ صَحِبَهُ وَمُرَافَقَةَ مَنْ رَافَقَه؛ آن کس که با دوستانش خوشرفتاری نکند و با رفیقش رفاقت نداشته باشد از ما نیست».

این دستورات که نمونه های فراوان دیگری نیز در روایات دارد بر خلاف چیزی است که در دنیای مادی امروز معمول است؛ نه در زندگی با دوستان خود عشق میورزند و نه بعد از مرگشان بر آنها اشک می ریزند، زیرا در دنیای مادی عواطف را درک نمی کنند و همواره دنبال منافع مادی خویشند.

در تاریخ اسلام نمونه های زیادی برای آنچه در بالا آمد دیده می شود که بعد از مرگ افراد نیکوکار شهر آنها یکپارچه عزا شد و در حیاتشان دوستان پروانه وار گرد آنها بودند.»