کتاب تختخوابت را مرتب کن

کتاب تختخوابت را مرتب کن نوشتهٔ ویلیام. اچ. مک‌ریون و ترجمهٔ سیدخشایار کیافر است. انتشارات کدیور این کتاب را منتشر کرده است. این کتاب درباره چیزهای کوچکی که می‌توانند زندگی شما یا حتی دنیای شما را تغییر دهد صحبت می‌کند. حتی کاری کوچک مانند مرتب‌کردن تخت‌خواب هر روز صبح، می‌تواند تأثیر به‌سزایی در کیفیت زندگی‌تان داشته باشد.

درباره کتاب تختخوابت را مرتب کن

ویلیام اچ. مک‌ریون افسر برجسته نیروی دریایی امریکاست که خدمات برجسته‌ای در دوران خدمتش در ارتش داشته است. او ۳۷ سال کار آموزش افسران جوان را به‌عهده داشت و در تمامی سطوح فرماندهی کرده است. آخرین مأموریت مک‌ریون که با درجهٔ دریاسارلاری انجام شد فرماندهی کل نیروهای عملیات ویژهٔ ایالات متحده بود.

هر فصل تختخوابت را مرتب کن به یکی از اصول رفتاری و تربیتی «یگان ویژهٔ نیروی دریایی ایالت‌متحدهٔ آمریکا» پرداخته است. این رویکردهای رفتاری، ویژگی‌هایی هستند که می‌تواند زندگی روزمرهٔ افراد و اجتماع را بهبود بخشند و پیش ببرند.

علت نام‌گذاری این کتاب باوری است که ویلیام اچ. مک ریون داشته است. او معتقد است اگر می‌خواهید زندگی خود و شاید جهان را تغییر دهید، با مرتب‌کردن تختتان شروع کنید. گاه مهم نیست چقدر هم سعی می‌کنیم، مهم نیست چقدر خوب هستیم. مهم این است که به پا خیزیم، به آینده نگاه کنیم و به جلو پیش برویم.

کتاب تختخوابت را مرتب کن را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران کتاب‌هایی با موضوع رشد و توسعهٔ فردی پیشنهاد می‌کنیم.

بخش‌هایی از کتاب تختخوابت را مرتب کن

«در برهه‌هایی از زندگی، همگی با لحظه‌ی تاریکی روبه‌رو می‌شویم. اگر این لحظه‌ی از دست دادن یکی از افرادی که عاشقش هستید نباشد، در این صورت چیز دیگری روحیه‌ی شما را خرد می‌کند و به تفکر در زندگی وا می‌دارد. در آن لحظه تاریک و سرد، به درون خود رجوع کنید و بهترین خود باشید.»

«هیچ‌یک از ما از لحظات دردناک زندگی در امان نیستیم. مثل آن قایق پارویی کوچک که اساس تمرینات دوره‌ی نیروی دریایی ما بود، لازم است که همه‌ی ما گروهی از افراد خوب و درست را برای رسیدن به مقصد زندگی در کنار خود داشته باشیم. شما به تنهایی از پسِ پارو زدن برنمی‌آیید. کسی را پیدا کنید تا زندگی خود را با آن قسمت کنید. تا جایی که امکان دارد دوست پیدا کنید و هرگز فراموش نکنید که موفقیت شما در گرو دیگران است.»

«سرهنگ دوم ارتش که مسئول ماموریت آزادسازی بود، به من اطلاع داد که باید حمله‌ی خطرناکی را در روز انجام دهند. بدتر از همه این بود که تنها راه برای انجام موفق عملیات فرود سه هلیکوپتر نیروی نجات در میان آن محوطه‌ی کوچک بود. ما در مورد گزینه‌های دیگرِ تاکتیکی صحبت کردیم ولی سرهنگ دقیقا درست می‌گفت؛ اگر شانس غافلگیر کردن دشمن را داشته باشید، بهتر است شبانه برای عملیات نجات اقدام کنید، ولی این بار اینگونه نبود و اگر نمی‌جنبیدیم گروگان‌ها جابه‌جا و یا کشته می‌شدند.

من ماموریت را تایید کردم و ظرف چند دقیقه، نیروی نجات سه هلی‌کوپتر شاهین سیاه را اعزام کرد و در مسیر محوطه‌ی گروگان‌گیری مستقر شدند.»