کتاب ن‍ق‍دی‌ ب‍ر دی‍ن‌پ‍ژوه‍ی‌ ف‍ل‍س‍ف‍ه‌ م‍ع‍اص‍ر

«نقدی بر دین‌پژوهی فلسفه معاصر» نوشته آیه‌اللّه العظمی محمّد صادقی تهرانی(۱۳۹۰-۱۳۰۷) است. این کتاب نقدی قرآنی بر مباحث روشنفکری دینی مطرح شده در ایران توسط روشنفکرانی چون محمد مجتهد شبستری و عبدالکریم سروش است. این کتاب به نقد مباحثی چون دانش هرمنوتیک، پلورالیسم دینی، قبض و بسط تجربه نبوی و ... که از سوی این روشنفکران مطرح شده است، می‌پردازد. در بخشی از این کتاب می‌خوانیم: دکتر سروش: اسلام یعنی تاریخ تفاسیری که از اسلام شده است و مسیحیت یعنی تاریخ تفاسیری که از مسیحیت شده است و هکذا. این تفاسیر همیشه متعدد بوده‌اند و هرکس تفسیری را نپسندیده، روی به تفسیر دیگری آورده است؛ نه این که خود دین ناب را در چنگ بگیرد و معرفت دینی چیزی نیست، جز همین تفسیرهای سقیم و صحیح.. اسلام سنی فهمی است از اسلام و اسلام شیعی فهمی دیگر و این‌ها و توابع و اجزایشان همه طبیعی‌اند و رسمیت دارند. هیچ دینی در طول تاریخ بدون چنین کثرتی نبوده و نزیسته است. تاریخ کلام ادیان و مذاهب گواه این امر است. [کیان/۳۶] آیه‌اللّه صادقی: درست است که در طول تاریخ، روش‌ها و تفسیرهای گوناگونی برای قرآن کریم پدید آمده است، اما سخن در این است که کدام روشن صحیح است اَحسن التفسیر کدام است؟ ما عرض می‌کنیم که: تنها تفسیر قرآن به قرآن بهترین روش است و بر پیش‌فرض‌های بشری هم استوار نیست، پیش‌فرض‌هایی که برای تفسیر قرآن به قرآن ذکر کردید، هیچ یک جزء مفروضات واجب یا لازم برای تفسیر مفروضات واجب یا لازم برای تفسیر قرآن کریم نیست. نه تنها واجب یا لازم نیست، بلکه احیانا مضر به تفسیر قرآن نیز هست، زیرا متعلق بودن قرآن به همه مکلّفان در همه اعصار، دلیل است که تفسیر آیات به آیات از خود قرآن کریم به دست می‌آید، نه آن که از حدس و علم بشری ناشی شده باشد.