کتاب شب های شیرین

کتاب «شب های شیرین» نوشتۀ محمد میرکیانی است و کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان آن را منتشر کرده است. کتاب شب‌های شیرین ۱۱۱ قصۀ خواندنی و جذاب را در برمی‌گیرد که برای قصه گویی مناسب است.

درباره کتاب شب های شیرین

قصه‌گویی یک هنر که از زمان‌ها قدیم رسیده و خوب است که به نسل‌های دیگر هم منتقل شود. نوشتن قصه‌هایی که برای قصه‌گویی مناسب باشد یک مهارت است و نیاز به تجربه و دانش‌اندوزی دارد. در قصه‌گویی، ماجراها نخست بااحساس و عاطفۀ آن کسی که قصه می‌گوید درمی‌آمیزد و بعد وارد دنیای اندیشه و خیال کودکان می‌شود. به همین علت است که افراد قصه‌هایی که در کودکی شنیده‌اند را هیچ‌وقت از یاد نمی‌برند. امروزه هم کودکان به قصه‌هایی نیاز دارند تا با شنیدن آن احساس کنند یک نفر برای آن‌ها قصه می‌گوید نه آن که قصه می‌خواند. قصه‌هایی که زبان و لحن در آن‌ها شبیه به قصه‌گویان گذشته، پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها است.

تمامی ۱۱۱ قصۀ کتاب شب‌های شیرین ساختار نقالی و افسانه گون دارند؛ با همان آغاز و پایان و پرهیز از توصیف‌های لحظه‌به‌لحظه که کار قصه‌گویان را کند می‌کند. ازآنجایی‌که بحث آموزش، بخش جدایی‌ناپذیر هنر و ادبیات کودکان است،در قصه‌های این کتاب به مفاهیم آموزشی خاص توجه شده است. کتاب شب‌های شیرین با قصه‌های ساده‌تر شروع می‌شود تا کودکان پیام قصه‌ها را به‌تدریج درک کنند و با انبوهی از مفاهیم سنگین مواجه نشوند. تقریباً تمامی قصه‌های این کتاب طنزگونه و شادی‌آور هستند به‌ویژه پایان آن‌ها که همگی امیدبخش و شادی‌آفرین‌اند تا کودکان بتوانند شبی شیرین و دلپذیر را سپری کنند. 

خواندن کتاب شب های شیرین را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به کودکان، والدین، مربیان و کسانی که می‌خواهند برای کودکان قصه‌گویی کنند پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب شب های شیرین

«یکی بود، یکی نبو، غیر از خدا هیچ‌کس نبود. روزی روزگاری، خانم‌بزی می‌خواست آش بپزه و همسایه هاش رو هم به مهمونی دعوت کنه. این بود که پسرش رو صدا زد و گفت: پسر کوچولوی من، برو به همسایه‌ها بگو فردا نهار بیا خونۀ ما. ناهار آش داریم. یادت باشه که همه رو خبر کنی‌ها. بزکوچولو سر تکان داد و رفت. اولین کسی رو که سر راهش دید یک خروس بود. خروس بالای دیوار بود. بز کوچولو از پایین صدا زد: آهای خروس، فردا بیا خونۀ ما مهمونی. ناهار آش داریم. خروس گفت باشه می‌آم ولی بگو چرا سلامت رو خوردی؟»