کتاب دلتنگی های یک آپارتمان

کتاب دلتنگی‌های یک آپارتمان نوشتۀ مهدی مردانی در انتشارات کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان به چاپ رسیده است. این کتاب تعدادی از شعرهای مهدی مردانی را در بر می‌گیرد و مناسب برای نوجوانان گروه سنی ۱۵ سال به بالا است.

درباره کتاب دلتنگی‌ های یک آپارتمان

کتاب دلتنگی‌های یک آپارتمان شامل ۲۰ شعر سپید می‌شود. این اشعار، از زبان یک آپارتمان نیمه پر و خالی ویژگی و چالش‌های زندگی آپارتمانی را مطرح می‌کند.

مهدی‌ مردانی نویسندۀ کتاب دلتنگی‌های یک آپارتمان، تنفر از آپارتمان را علت نام‌گذاری کتابش عنوان کرده است.  او می‌گوید آپارتمان آدم‌‏‏ها را محدود می‏‏‌کند، دل آدم‌ها در آپارتمان می‌‏گیرد. اگرچه اشکال از آپارتمان نیست، بلکه از آدم‌هایش است. از نظر او خنده‌های آپارتمان ما آدم‌ها هستیم به شرط اینکه یکدیگر را دوست داشته باشیم و درک کنیم. به‌همین دلیل باید مهربان‌تر باشیم؛ چرا که دنیا جای قشنگی برای زندگی کردن است و حتی در آپارتمان هم می‌توان شاد و دلخوش نفس کشید. او همچنین می‌گوید کشور ما آن‌قدر پهناور است که برای همۀ مردم، زمین برای زندگی وجود دارد، اما آن‌ها عادت‌کرده‌‏‏اند روی دوش هم سوار شوند و در محدودیت زندگی کنند. شاعر همۀ این مسائل را در قالب شعر سپید بیان کرده است و این ویژگی زبان شعر است که هر فرد شاعری می‌تواند با هر اتفاق غم‌انگیز یا شادی‌آور به وجد بیاید، دربارۀ آن بنویسد و از آن موضوع به لذت برسد. لذت‌بخش‌ترین کار تبدیل تجربه و اتفاق به سروده و شعر توسط شاعری است که در حال کشف و تجربه است.

«قصیده‌ای به نام آپارتمان»، «خانه‌های پر از شعر»، «درد هفتاد ساله»، «رنگ‌ها و صداها»، «شعر بی‌خوابی»، «دلتنگی»، «اتفاقی»، «ارتفاع پرواز» و «آب و آینه» عنوان‌های برخی از شعرهای کتاب دلتنگی‌های یک آپارتمان است.

خواندن کتاب دلتنگی‌ های یک آپارتمان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

به نوجوانان دوستدار شعر فارسی به‌ویژه شعر معاصر پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب دلتنگی‌ های یک آپارتمان

درد هفتاد ساله

«در دل من دردی‌ست/ هفتاد ساله./ دردی که تا سرفه می‌کند/ دیوارهایم می‌لرزند./ دردی که سال‌هاست/ طبقه‌ی چهارم را بازنشسته کرده/ و برای جوانی قاب‌شده‌اش/ آن‌قدر آه کشیده که پنجره‌هایم را مه‌آلود کرده./ اگر فرزندانش را دیدید/ بگویید/ درد طبقه چهارم را با لبخند عوض کنند./ بگویید، پیرمرد دوستشان دارد.

ارتفاع پرواز

فقط گنجشک‌ها/ از خراب شدن آسانسور/ غصه نمی‌خوردند. نه به خاطر بال‌هایشان. آن‌ها/ فراتر از ارتفاع درخت/ ضرورتی برای پرواز نمی‌بینند...»