کتاب گزیده ابیات قرون ۱۳ و ۱۴ هجری

کتاب گزیده ابیات قرون ۱۳ و ۱۴ هجری با گردآوری سارا علیمحمدی در انتشارات هونر به چاپ رسیده است. در این کتاب، ابیاتی از شاعرانی چون محمدتقی بهار ملقب به ملک‌الشعرای بهار شاعر قرن چهاردهم هجری قمری، فرخی یزدی شاعر و نمایندۀ مجلس شورای ملی، میرزادۀ عشقی شاعر انقلابی و ایرج میرزا آمده است.

درباره کتاب گزیده ابیات قرون ۱۳ و ۱۴ هجری

کتاب گزیده ابیات قرون ۱۳ و ۱۴ هجری، ابیاتی از شاعران ایرانی و پارسی‌گوی مطرح در این ۲ سده را در بر می‌گیرد. محمدتقی بهار، شاعر قرن چهاردهم هجری قمری و ملقب به ملک‌الشعرای بهار بود. تخلص او بهار نام داشت و علاوه بر شاعری، نویسنده، روزنامه‌نگار، تاریخ‌نگار و سیاست‌مدار تاریخ معاصر ایران نیز بود. بهار یکی از روشنفکران عصر مشروطه در ایران به شمار می‌آید که فعالیت‌های زیادی داشت. 

فرخی یزدی ملقب به تاج‌الشعرا از شاعران قرن چهاردهم هجری قمری بود. وی سردبیر روزنامه طوفان و نمایندۀ مردم یزد در دوره هفتم مجلس شورای ملی بود. او اشعار انقلابی می‌سرود و به‌همین دلیل به زندان افتاد و در همان‌جا نیز درگذشت. 

میرزادۀ عشقی، یکی از شاعران قرن چهاردهم هجری قمری بود. او در همدان متولد شد و در ۲۹سالگی درخانۀ خودش هدف گلوله قرار گرفت. او شاعری ملی و انقلابی بود، اشعارش زبانی تند داشت که نشان می‌داد از وضع فلاکت‌بار روزگار به تنگ آمده است.

 ایرج میرزا، یکی دیگر از شاعران این دوره، از نوادگان فتحعلی شاه قاجار بود. او در تبریز زاده شد. در دوران کودکی و نوجوانی زیر نظر پدر و آموزگار در خانه، زبان و ادبیات فارسی آموخت و از همان سال‌های نوجوانی شعر می‌سرود. 

سارا علیمحدی بخشی از اشعار این شاعران را در کتاب گزیده ابیات قرون ۱۳ و ۱۴ هجری گردآوری کرده است.

خواندن کتاب گزیده ابیات قرون ۱۳ و ۱۴ هجری را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

به دوستداران شعر فارسی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب گزیده ابیات قرون ۱۳ و ۱۴ هجری

«ای دیو سپید پای در بند          ای گنبد گیتی ای دماوند

از سیم به سر، یکی کله‌خود       ز آهن به میان یکی کمربند

چون گشت زمین ز جور گردون     سرد و سیه و خموش و آوند

بنواخت زخشم برفلک مشت       آن مشت تویی تو، ای دماوند

تو مشت درشت روزگاری           از گردش قرن‌ها پس افکند

بفکن ز پی این اساس تزویر       بگسل ز هم این نژاد و پیوند

برکن ز بن این بنا که باید          از ریشه بنای ظلم برکند

زین بیخردان سفله بستان       داد دل مردم خردمند

*

چشم ساقی چو من از باده خرابست امشب

حیف از آن دیده که آمادهٔ خوابست امشب

قمرا! پرده برافکن که ز شرم رخ تو

چهرهٔ ماه فلک زیر نقابست امشب

نور روی قمر و عکس می و پرتو شمع

چهره بگشاکه شب ترک حجابست امشب

با دل سوخته پروانه به شمعی می‌‎گفت

دادن بوسه به عشاق ثوابست امشب

ملک‌الشعرای بهار»