کتاب انبوه حسرت های کلاور

کتاب انبوه حسرت های کلاور نوشته میکی برامر، داستان زنی است که شغلش همراهی انسان‌ها در واپسین روزهای زندگی است اما خودش از نزدیک‌شدن به دیگران فاصله می‌گیرد. کلاور آخرین حرف‌های کسانی را که کنارش جان می‌سپارند، در سه دفتر ثبت می‌کند: حسرت، نصیحت و اعتراف. این دفترها رد زندگی دیگران را حفظ می‌کنند اما تنهایی صاحبشان را هم آشکار می‌سازند. ندا صدیق نواز مترجم این رمان است و انتشارات هونر این کتاب را منتشر کرده است. داستان از دل مواجهه با مرگ، به ترس ازدست‌دادن، نیاز به محبت و دشواری ارتباط می‌رسد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب انبوه حسرت های کلاور

کتاب انبوه حسرت های کلاور اثر میکی برامر، رمانی درباره‌ی سوگ، مراقبت و فاصله‌ای است که ترس میان انسان‌ها می‌اندازد. کلاور، راوی اول‌شخص داستان، در نیویورک زندگی می‌کند و خودش را «قابله‌ی مرگ» می‌نامد. وظیفه‌ی او درمان‌کردن نیست؛ او کنار کسانی می‌ماند که روزهای پایانی عمرشان را می‌گذرانند. کلاور گاهی شنونده‌ی اعترافی قدیمی است و گاهی فقط دستی را در سکوت نگه می‌دارد. او به‌تدریج آموخته است که همراهی، الزاماً به معنای آرام‌کردن دیگران یا تغییردادن احساسشان نیست. بعضی انسان‌ها خشمگین می‌مانند و بعضی میل چندانی به حرف‌زدن ندارند. روایت، ارزش حضور بدون قضاوت را از خلال همین تفاوت‌ها نشان می‌دهد. جزئیات خانه‌ها، اشیای کم‌تعداد و رفتارهای کوچک، تنهایی شخصیت‌ها را ملموس می‌کنند. شهر پرجمعیت هم پس‌زمینه‌ای برای این تناقض است: آدم‌ها نزدیک یکدیگر زندگی می‌کنند اما ممکن است کسی برای خداحافظی نداشته باشند. لحن کلاور میان دقت، اندوه و شوخی‌های کوتاه جابه‌جا می‌شود؛ همین تغییر لحن، زندگی روزمره را در کنار موضوع مرگ نگه می‌دارد.
کتاب انبوه حسرت های کلاور، شخصیت اصلی را صرفاً از دریچه‌ی شغل نامعمولش معرفی نمی‌کند. خاطرات کودکی، مرگ والدین و زندگی در خانه‌ی پدربزرگ، بخشی از زمینه‌ی احساس ناامنی او را می‌سازند. کلاور برای درد دیگران جا باز می‌کند اما وسایل پدربزرگش را همچنان دست‌نخورده نگه داشته است. این تضاد، تفاوت میان شناختن مرگ و پذیرفتن فقدان شخصی را برجسته می‌کند. خانه‌ی شلوغ، حیوانات نجات‌یافته، فیلم‌های عاشقانه و دوستی با لئو، هریک گوشه‌ای از زندگی خصوصی او را نشان می‌دهند. داستان همچنین به نیاز او به صمیمیت توجه دارد؛ نیازی که پشت پرهیز از معاشرت پنهان مانده است. رفت‌وبرگشت روایت میان اکنون و خاطره، امکان شناخت تدریجی این تناقض‌ها را فراهم می‌کند. جلسات کافه‌ی مرگ نیز فضایی برای کنارهم‌قرارگرفتن برداشت‌های متفاوت از پایان زندگی می‌سازند. تجربه‌ی خواندن این رمان، همراهی با زنی است که در موقعیت‌های دشوار برای دیگران حضور دارد اما در برخوردهای معمول اجتماعی احساس آسودگی نمی‌کند.

خلاصه داستان انبوه حسرت های کلاور

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
کلاور از کودکی شاهد مرگ بوده و در ۳۶سالگی، همراهی افراد روبه‌مرگ به کار اصلی او تبدیل شده است. کتاب انبوه حسرت های کلاور، زندگی او را پس از پایان یکی از همین همراهی‌ها دنبال می‌کند. او به آپارتمانی برمی‌گردد که خاطره‌ی پدربزرگش در گوشه‌وکنار آن باقی مانده است و آخرین گفته‌های مراجعش را به دفترهایش می‌افزاید. کلاور معاشرت محدودی دارد و لئو، همسایه‌ی قدیمی، تنها دوست اوست. او پس از چند روز خانه‌نشینی، برای فاصله‌گرفتن از انزوا به جلسه‌ی کافه‌ی مرگ می‌رود؛ جمعی که غریبه‌ها در آن درباره‌ی پایان زندگی گفت‌وگو می‌کنند. آشنایی با سباستین، مردی که از مرگ می‌ترسد و مادربزرگش بیمار است، گفت‌وگویی ناخواسته را بیرون از جلسه رقم می‌زند. کلاور حالا میان میل به حفظ فاصله و امکان ارتباطی تازه قرار می‌گیرد.

چرا باید کتاب انبوه حسرت های کلاور را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب انبوه حسرت های کلاور را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• داستان، همراهی افراد در پایان زندگی را از منظر مراقبی غیرپزشک نشان می‌دهد.
• تفاوت میان شنیدن رنج دیگران و اصرار بر تغییردادن احساسشان را روشن می‌کند.
• شخصیت اصلی، تناقض میان مهارت در مراقبت از دیگران و دشواری پذیرش سوگ شخصی را نمایان می‌کند.
• جزئیات زندگی شهری، تنهایی در میان جمعیت را ملموس می‌سازند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب انبوه حسرت های کلاور به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌های شخصیت‌محور درباره‌ی تنهایی و ارتباط انسانی.
• خوانندگانی که موضوع سوگ و ترس ازدست‌دادن برایشان دغدغه است.
• مخاطبانی که به تجربه‌ی مراقبت از افراد در پایان زندگی علاقه دارند.