کتاب نقش وقف در اعتلای تمدن و فرهنگ اسلامی از دوره صفویه تا زندیه

کتاب نقش وقف در اعتلای تمدن و فرهنگ اسلامی از دوره صفویه تا زندیه نوشتۀ حامد محمدپور در میراث ماندگار به چاپ رسیده است.

درباره کتاب نقش وقف در اعتلای تمدن و فرهنگ اسلامی از دوره صفویه تا زندیه

وقف سنتی کهن و جهانی به معنی بخشش پول یا ملک به شخص یا مؤسسۀ غیرانتفاعی است که منافع مترتبه این بخشش را به مصرف خاصی برساند. جمع این واژه اوقاف است و به مال و زمین وقف‌شده، موقوفه و به شخصی که وقف کند واقف گفته می‌شود. وقف در لغت به معنی ایستادن، ماندن و آرام گرفتن است. در اصطلاح شرعی و فقهی (در اسلام) یعنی نگه داشتن و حبس کردن عین مال و مصرف کردن منفعت آن در راه خدا. اوج شکوفایی و در واقع دوران طلایی وقف در کشور ما، دوران صفویه بود. در این دوران پادشاهان، روحانیان، دانشمندان و حتی مردم وقف می‌کردند. موقوفات آن‌قدر در عصر صفویه زیاد شده بود که تبدیل به بزرگ‌ترین پشتوانۀ امور فرهنگی و تمدنی شدند.

کتاب نقش وقف در اعتلای تمدن و فرهنگ اسلامی از دوره صفویه تا زندیه در ۳ فصل تدوین شده است. فصل اول، مباحث مقدماتی نام دارد و موضوعاتی چون وقف در قبل از اسلام، وقف در دورۀ بعد از اسلام، وقف از منظر قرآن، وقف در روایات و سیره، کارکردهای اجتماعی و سیاسی و اقتصادی وقف در این فصل مطرح شده‌اند. فصل دوم، نقش وقف در اعتلای تمدن و فرهنگ اسلامی در دورۀ صفویه نام دارد. در این فصل پیدایش وقف و عملکرد شاهان صفوی بررسی شده است. فصل سوم، نقش وقف در اعتلای تمدن و فرهنگ اسلامی در دورۀ افشاریه و زندیه نام دارد. در این فصل تأثیر وقف در اعتلای تمدن و فرهنگ در دو دورۀ افشاریه و زندیه و اقدامات شاهان این دو سلسله بررسی شده است.

خواندن کتاب نقش وقف در اعتلای تمدن و فرهنگ اسلامی از دوره صفویه تا زندیه را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

به دوستداران تاریخ ایران در دورۀ اسلامی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب نقش وقف در اعتلای تمدن و فرهنگ اسلامی از دوره صفویه تا زندیه

«وقف از جمله موضوعاتی است که به رغم ظرفیت وسیع آن در شمول مباحث کاربدی اقتصادی، علمی، پژوهشی و اجتماعی، کمتر مورد تحقیق پژوشگران قرار گرفته است و جز اندکی در بعد فقهی، در دیگر ابعاد آن، تحقیقات جامع علمی صورت نگرفته است. شکوفایی تمدن عظیم اسلامی در گذشته بیشتر در گرو عمل به آموزه‌های اسلامی بوده است. آنچه تمدن اسلامی را از تمدنهای دیگر تاریخ ممتاز می‌سازد، تحول و توسعه‌ای همه جانبه در ارکان اجتماعات بشری است بی آنکه دین و دینداری به عنوان مقوله ای در تزاحم با آن باشد. نه تنها دین در تمدن اسلامی هیچ تزاحمی با توسعه و تعالی دانش و هنر و تفکر نداشته است بلکه مبنای تمامی حرکت های فکری و علمی و توسعه عدالت و رفاه، بوده است.»