کتاب فکرهای بکر آلبرت اینشتین

کتاب فکرهای بکر آلبرت اینشتین نوشتهٔ فردریک مورلو و آن مارگو رامشتاین و ترجمهٔ شیرین کریمی است. کتاب چ این کتاب را روانهٔ بازار کرده است. این داستان فرانسوی برای نوجوانان نوشته شده و یک جلد از مجموعهٔ «افلاطون‌های کوچک» است.

درباره کتاب فکرهای بکر آلبرت اینشتین

کتاب فکرهای بکر آلبرت اینشتین که با تصویرسازی‌های آن مارگو رامشتاین منتشر شده، داستانی فلسفی برای نوجوانان است. این داستان درمورد آلبرت انیشتین است؛ دانشمندی که سؤال‌های بسیاری دربارهٔ زندگی و آزادی در پیگیری تحقیقاتش دربارهٔ مکانیزم هستی مطرح کرده است. او همیشه به‌دلیل شهرت و سلامتی‌اش در مکان‌های متفاوتی با قیمت‌های مختلفی اقامت داشت که برای جاه‌طلبی‌های او باارزش بود؛ بااین‌حال او منزوی نبود. او هرگز برای دفاع از بیماری و افسردگی کوتاهی نکرد. شخصیت حساس و منزوی او از درخشندگی موقعیت سیاسی و اشتیاق برای مباحثه‌های عمومی بسیار گریزان بود. زمانی که مجمع را ترک می‌کرد، هرگز فکر نمی‌کرد که صدای او یا عمق نفوذ کلامش بتواند کمکی برای جبران اشتباهات باشد. قطعاً تاریخ تشابه کمی با این درون‌گرایی نابغهٔ ریاضی دارد که بدون وقفه تلاش کرد و مشتاق دفاع از حقیقت بشر بود.

نشر چشمه را ناشری ادبی می‌دانند، اما کتاب‌های این نشر فقط به کتاب‌های ادبی‌اش خلاصه نمی‌شود و در حوزه‌های دیگری نیز نظیر فلسفه، سیاست، اقتصاد، کودک و نوجوان، موسیقی، سینما، تئاتر، تاریخ و اسطوره و… کتاب منتشر کرده است. کتاب چ، بخش کودک و نوجوان انتشارات چشمه، از سال ۱۳۶۴ شروع به چاپ کتاب کرده است. سال‌های ابتدایی تعداد کتاب‌های چاپ‌شده بسیار اندک بود، اما رفته‌رفته روند چاپ کتاب شکلی صعودی به خود گرفت؛ تا اینکه سال ۱۳۸۸ بیش از ۲۷۰ کتاب منتشر کرد؛ کتاب‌هایی در حوزه‌های مختلف. مجموعه کتاب‌های زیروبم از «کتاب چ»، با هدف ارتقای اندیشه و دانش تاریخی و هنری در کودکان منتشر شده‌اند.

خواندن کتاب فکرهای بکر آلبرت اینشتین را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به همهٔ نوجوانان پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب فکرهای بکر آلبرت اینشتین

«صبحی بارانی در پاییز سال ۱۸۹۶ بود و تنها چیزی که می‌توانست اهالی شهر مونیخ را از خانه‌ها بیرون بیاورد افتتاحیه‌ی جشنواره‌ی پُرآوازه‌ی اکتبر بود. این جشنواره تماشایی‌ترین اتفاق شهر بود و از آن‌جا که زمستان داشت از راه می‌رسید و سرگرمی‌ها کم‌تر می‌شد بایرنی‌های شریف برای گذراندن اوقاتی خوش سر از پا نمی‌شناختند.

در تِرِزیَن‌ویزه، محل برگزاری جشنواره، غوغا و هیاهوی بسیار بر پا بود. جوان‌ها و مسن‌ترها با شکم‌های پُر از سوسیس کباب‌شده و نان دارچینی، در میان سروصدای شیپورها و سازها، حسابی کیف می‌کردند. بچه‌ها در چرخ‌وفلک جیغ می‌کشیدند، پدر و مادرها در ترن‌هوایی فریاد می‌زدند و سگ‌ها با تماشای نمایش رام‌کننده‌ی خرس زوزه می‌کشیدند.»