کتاب ادبیات شبانی

«ادبیات شبانی» نوشته تری گیفورد(-۱۹۴۶)، و از مجموعه کتاب‌های کلیدواژه‌های ادبیات است. اصطلاح «ادبیات شبانی» به سه روش کاملاً متفاوت استفاده می‌شود. در اولین روش ادبیات شبانی قالبی تاریخی با سنتی قدیمی است که در حوزه‌ی شاعری آغاز شد، تا حوزه‌ی نمایش گسترش یافت و اخیراً می‌توان ردپای آن را در رمان‌ها نیز یافت. بنابراین می‌توانیم از نمایشنامه‌های شبانی دوران رنسانس مثل آثار شکسپیر یا اشعار شبانی آگوستینی مثل آثار پوپ صحبت کنیم و بپذیریم که ما در مورد یک قالب ادبی صحبت می‌کنیم که در هر کدام از این دوره‌ها و درون‌مایه‌هایی استفاده می‌شود که می‌توانیم به عنوان مشتقاتی از اشعار ابتدایی خاص یونانی و رومی در مورد زندگی در روستا و نیز به طور خاص در مورد زندگی یک چوپان تشخیص دهیم. اما کاربرد گسترده‌تری از «ادبیات شبانی»، فراتر از مهارت این قالب ادبی خاص، وجود دارد که به حوزه‌ای از محتوا اشاره می‌کند. ادبیات شبانی در این مفهوم به هر نوع ادبیاتی اشاره می‌کند که ناحیه‌ی روستایی را در قیاس ضمنی یا صریح با ناحیه‌ی شهری توصیف می‌کند. به طور مثال، رمان‌های جیمز هریوت در مورد یک دامپزشک اهل شمال یورک‌شایر را می‌توان به دلیل حضور مهم موقعیت روستایشان در حکایت‌ها نوعی از ادبیات شبانی نامید. اما این جشن ساده‌ی طبیعت در سومین کاربرد «ادبیات شبانی» مورد بررسی دقیق قرار می‌گیرد. حامی صلح سبز در صورتی از این عبارت به عنوان نقدی بر شعر درخت استفاده می‌کند که این شعر حضور آلودگی یا تهدید نسبت به درختان شهری را از طرف توسعه‌دهنده‌های شهر نادیده بگیرد. در این‌جا تفاوت بین بازنمایی ادبی طبیعت و حقیقت مادی را به معیارموضوع بومی غیرقابل تحملی تشخیص می‌دهند. کارگر مزرعه در صورتی رمان را نوعی از ادبیات شبانی می‌داند که یک منظره را طوری ستایش کند گویی هیچ‌کس برای حفظ آن با درآمد پایین عرق نریخته است.