کتاب نمایش های تن

کتاب نمایش های تن نوشتهٔ جویس مک دوگال و ترجمهٔ داوود حسینی است. نشر هنوز این کتاب را منتشر کرده است. نویسنده در این اثر با رویکردی روانکاوانه به بررسی بیماری‌های روان‌تنی پرداخته است. این اثر از مجموعهٔ «روان‌کاوی» است.

درباره کتاب نمایش های تن

جویس مک دوگال در کتاب نمایش های تن (Theaters Of The Body) با تکیه بر رویکردی روانکاوانه به بررسی بیماری‌های روان‌تنی پرداخته است. نویسنده در کتاب حاضر هم آن دسته از افرادی را بررسی کرده که با نمودهای روان‌تنی به تنش‌های روانی خود واکنش نشان می‌دهند و هم امکان بالقوهٔ بروز مشکلات روان‌تنی را که بخشی از وجود هر انسانی است نیز مد نظر قرار داده است. این اثر در ۱۱ بخش نگاشته شده که عنوان آن‌ها عبارت است از «مادر»، «ماتریس ذهن - بدن»، «درآمدی بر محرومیت روانی»، «زوج روان‌تنی: مادر و کودک»، «در بابِ خواب و مرگ»، «عواطف، پراکندگیِ عواطف و دل‌بریدگی»، «تحلیلگر و بیمار دل‌بریده»، «منطق قلب»، «اندوهی که به اشک دسترسی ندارد»، «یک بدن برای دو نفر» و «میوه‌های مادر».

خواندن کتاب نمایش های تن را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران روان‌شناسی عمومی و علاقه‌مندان به مطالعه در باب روان‌تنی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب نمایش های تن

«جک هورنر کوچک که در این‌جا می‌خواهم از فرایند تحلیل او سخن بگویم، دفاع کاملاً متفاوتی را در پیش گرفته بود. به جای ستیز کردن از طریق سکوتی خشک یا حذف سریع هر نوع برانگیختگی عاطفی، او ابزارهای دهانی حمله و دفاع را به کار می‌بُرد. نه‌تنها ساکت نمی‌مانْد، بلکه حرف‌ها و بدوبیراه‌هایش را مثل سنگ به طرف من پرت می‌کرد. علی‌رغم این‌که این نوع ارتباط ظاهراً زنده به نظر می‌رسید، فهمیدم که او نیز در زمینه‌های خاصی از زندگی‌اش دچار دل‌بریدگی شدیدی است.

در این‌جا گزیدهٔ مختصری از دورهٔ طولانی تحلیل او را ارائه خواهم کرد. به مدت چند سال جک معمولاً با پانزده دقیقه تأخیر به جلسه می‌رسید و این‌طور می‌گفت: «عمداً دیر می‌آم، چون این تحلیل ارزشی نداره.» (علی‌رغم این گفته که به ظاهر اعتراض‌آمیز است، او در طول هشت سال تحلیلش، حتی یک جلسه را هم از دست نداد.) او پیش از این‌که نزد من بیاید، دوازده‌سال با دو تحلیلگر مرد تحلیل شده بود. در خلال دو مصاحبهٔ اول، گفت که باور دارد من نمی‌توانم او را درک کنم و بنابراین توان کمک کردن به او را ندارم. به او گفتم اگر بخواهد من حاضرم این ریسک را بپذیرم که تحلیل را ادامه بدهم؛ دلیل پیشنهادم این بود که شخصیت او را بسیار پیچیده و جالب می‌دیدم؛ جاذبه‌ای کودکانه داشت؛ علاوه بر این، از برخی مشکلات روان‌رنجورانه رنج می‌برد که فکر می‌کرد سال‌ها پیش باید برطرف شده باشند.

قصد ندارم دربارهٔ تمام سال‌های طولانی درمان او بنویسم و صرفاً به بیان ماهیت این رابطهٔ تحلیلی و اقتصاد عاطفی جالب توجهش بسنده می‌کنم. هر وقت تفسیری ارائه می‌دادم چیزی شبیه به این می‌گفت: «نمی‌دونم چه‌طور این شهرت رو پیدا کردین.» بعد از دو سال، گله و شکایت‌ها کمی تغییر کرد: «شاید بتونین به دیگران کمک کنین، اما همین حالا به‌تون بگم که هیچ‌وقت این چیزها به درد من نمی‌خورن!» وقتی گفتم انگار این شرایط برای او ناخوشایند است، چیزی را که در مورد سگ‌های نگهبان نژاد دوبرمن شنیده بود به یاد آورد. ظاهراً این حیوانات نوعی مشکل شخصیتی دارند. به گفتهٔ جک، این سگ‌ها با صاحب اول‌شان پیوند عاطفی شدیدی برقرار می‌کنند، حتی می‌توانند این عاطفه را به صاحب دوم خودشان هم منتقل کنند، اما اگر بدشانسی بیاورند و به دست صاحب سومی بیفتند ممکن است او را تکه‌تکه کنند.»