کتاب محیط کاری و تحول دیجیتال چالش های بخش دولتی

کتاب «محیط کاری و تحول دیجیتال چالش های بخش دولتی» نوشتۀ الئونورا ولیانتی و ترجمۀ سمیه کریمی و معصومه رجبی پاپکیادهی است و انتشارات نمای علم آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب محیط کاری و تحول دیجیتال چالش های بخش دولتی

مفهوم صنعت ۴.۰ که از آن به عنوان انقلاب صنعتی چهارم یاد می‌کنند در سال ۲۰۱۱ به وجود آمد و وارد حوزۀ دانشگاهی شد. این مفهوم به معنای تولید هوشمند است که از ترکیب دارایی‌های استاندارد با دارایی‌های نوآورانه مانند حسگرها و مدل‌سازی داده‌ها تکامل یافته است. کتاب محیط کاری و تحول دیجیتال چالش های بخش دولتی به بررسی این مفهوم و موضوعات مرتبط با آن می‌پردازد.

امروزه سازمان‌ها با تحولات زیادی روبه‌رو هستند و ادغام دنیای فیزیکی و مجازی به‌عنوان سطح جدیدی از سازماندهی و کنترل کل، از اهمیت زیادی برخوردار شده است. عناصر جدیدی ناشی از استفاده از فناوری‌های پیشرفته با پشتیبانی اینترنت اشیا، محاسبات ابری، داده‌های بزرگ و هوش مصنوعی، در حال ظهور هستند و تمام این‌ها به یک محیط سازمانی یکپارچه‌تر دست پیدا خواهند کرد که باعث تولید کارآمدتر می‌شود و انعطاف‌پذیری یا ایمنی کارکنان را بالاتر می‌برد. در چنین فضایی پیاده‌سازی فناوری‌های پایه گام مهمی محسوب می‌شود چرا که این فناوری‌های بنیادی زمینه را براي دیگر فناوری‌ها محیا می‌کنند. کتاب محیط کاری و تحول دیجیتال چالش‌های بخش دولتی مدل چهار هوشمند صنعت ۴.۰ را بررسی و تشریح می‌کند تا یک تصویر اجمالی از پدیدۀ صنعت ۴.۰ در اختیار خواننده قرار دهد که قادر است سازمان‌ها را متحول کند.

کتاب محیط کاری و تحول دیجیتال چالش‌های بخش دولتی شامل ۵ فصل می‌شود. عناوین فصل‌ها عبارت است از: « فصل اول: تحول دیجیتال»، « فصل دوم: سازمان تحول دیجیتال و تنظیم کار»، « فصل سوم: به سمت یک مدل تنظیم کار جدید»، « فصل چهارم: تحول دیجیتال، کار هوشمند ، و همه گیر کووید ۱۹» و« فصل پنجم: تحول دیجیتال و محیط کاری در سازمان‌های عمومی (هوشمند)».

خواندن کتاب محیط کاری و تحول دیجیتال چالش های بخش دولتی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به علاقه‌مندان به کتاب‌های مدیریت و حوزۀ کسب‌و‌کار و همچنین مدیران و مشاوران سازمان‌ها پیشنهاد می کنیم.

بخشی از کتاب محیط کاری و تحول دیجیتال چالش های بخش دولتی

«بحث در مورد رابطه بین انسان و فناوری در زمینه نظری گسترده است (یعنی رومرو و همکاران ۲۰۱۶؛ و همکاران ۲۰۲۰). ازیک‌طرف، برخی از محققان پیشنهاد می‌کنند که فناوری فقط باید جایگزین فعالیت‌های عملیاتی کم‌ارزش شود. از سوي دیگر، برخی فناوري را فرصتی برای حمایت از تمامی سطوحی که سازمان می‌دانند. فناوری‌های دیجیتال می‌توانند فرایند تصمیم‌گیری (سگورا و همکاران ۲۰۲۰؛ زولوتوا و همکاران ۲۰۲۰)، دانش (کاسینن و همکاران ۲۰۲۰؛ پینزون و همکاران ۲۰۲۰) یا خلاقیت (فانتینی و همکاران ۲۰۲۰) را بهبود بخشند و همچنین رضایت کلی کارکنان (فلچر و همکاران ۲۰۲۰)؛ بنابراین، فناوری‌های مختلف پتانسیل افزایش و توانمندسازی کارگران را دارند (فرانک و همکاران ۲۰۱۹). به‌عنوان‌مثال، واقعیت مجازی یادگیری رویه‌ها و اجرای وظایف را تسهیل می‌کند (سگورا و همکاران ۲۰۲۰).»