کتاب اوتیسم؛ راهکارهای تشخیصی، درمانی و آموزشی برای کودکان و نوجوان

کتاب اوتیسم؛ راهکارهای تشخیصی، درمانی و آموزشی برای کودکان و نوجوان نوشتۀ ناهید رودینی است. این کتاب را انتشارات پادینا منتشر کرده است.

درباره کتاب اوتیسم؛ راهکارهای تشخیصی، درمانی و آموزشی برای کودکان و نوجوان

همواره خانواده‌های اوتیسم با این چالش روبه‌رو هستند که رفتارهای غیر قابل پیش را از فرزندان خود ببینند وقتی تمام امکانات مهیا باشد، این امکان وجود دارد که با تمام سختی‌ها در کنار فرزند جنگید و ساخت، ولی وقتی با حداقل امکانات و آگاهی و دانش مجبوریم سختی این چنین را تحمل کنیم دردی طاقت‌فرساست. کودکانی در مناطق دوردست با حداقل امکانات دچار اختلال اوتیسم هستند. زندگی دشوار دارند و آینده‌ای به‌مراتب دشوارتر در انتظارشان است.

نوعی اختلال رشدی از نوع روابط اجتماعی است که با رفتارهای ارتباطی Autism اوتیسم و کلامی غیرطبیعی و غیرمعمول مشخص می‌شود. این اختلال نوعی اختلال رشدی است که با رفتارهای ارتباطی و کلامی غیرطبیعی آشکار می‌گردد و معمولاً این اختلال در سال‌های نخستین زندگی بروز می‌کند. این اختلال که تا پیش از سه‌سالگی بروز می‌کند و علت اصلی آن هنوز مشخص نیست، بر رشد طبیعی مغز در حیطه تعاملات اجتماعی و مهارت‌های ارتباطی تأثیر می‌گذارد، ارتباط با دیگران و دنیای خارج را برای مبتلایان دشوار می‌سازد و در بعضی موارد با رفتارهای خود آزادانه و پرخاشگری همراه است، اما در صورت تشخیص زودهنگام و آغاز معالجات پزشکی این رفتارها می‌توانند بهبود پیدا کنند.

خواندن کتاب اوتیسم؛ راهکارهای تشخیصی، درمانی و آموزشی برای کودکان و نوجوان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

کتاب اوتیسم؛ راهکارهای تشخیصی، درمانی و آموزشی برای کودکان و نوجوان برای مخاطبانی که با افراد دارای اوتیسم ارتباط دارند کتابی کاربردی است.

بخشی از کتاب اوتیسم؛ راهکارهای تشخیصی، درمانی و آموزشی برای کودکان و نوجوان

«تاریخچه

تا اواسط قرن بیستم هیچ نامی برای اختلالی که هم اکنون عنوان اختلال اوتیستیک را به خود گرفته است، وجود نداشت. «هن ری موزلی» نخستین روان‌پزشکی بود که در سال ۱۸۶۷ به‌طورجدی به کودکان خردسالی که مبتلا به اختلال شدید روانی بودند توجه نمود. «انس آسپرگر» در سال ۱۹۳۸ از واژگان فنی بلولر کلمه اوتیسم را بر گرفت و در فرهنگ آلمانی در روان‌شناسی کودک به کار برد. «لئو کانر» هم اولین‌بار کلمه اوتیسم را در فرهنگ انگلیسی به کار برد، او یک گروه چندنفره از کودکانی را توصیف کرد که الگوی بسیار مشخصی از نشانه‌های خاصی را از خود نشان می‌دادند و درعین‌حال از کودکان مبتلا به دیگر اختلالات کودکی متمایز بودند.

«کانر» این شکل شدید از آسیب‌شناسی روانی کودک را اوتیسم اولیه کودکی نام‌گذاری کرد. کودکانی را که وی توصیف کرد از ابتدای زندگی به طور آشکار گوشه‌گیر و منزوی بودند. این کودکان همانند بچه‌های چندماهه به آغوش کسی نمی‌رفتند، از نگاه‌داشته شدن بیزار بودند و در آغوش والدینشان آرام و قرار نمی‌گرفتند، و بیشتر ترجیح می‌دادند که تنها باشند. این کودکان به افراد و همچنین محیط، واکنش نشان نمی‌دادند، آنها اغلب اشیا را به شکلی یکنواخت و قالبی، دست‌کاری می‌کردند و با زی مناسبی نداشتند. کانر همچنین خاطرنشان ساخت که این کودکان نمی‌توانستند به‌درستی تکلم کنند، به‌علاوه بیشتر این کودکان از خود پژواک‌گویی تأخیری نشان می‌دادند و در استفاده از ضمیر در جمله مشکلاتی داشتند. همچنین کودکان توصیف شده در مورد یکنواختی در محیط، خاطرات خوب مربوط به گذشته، ظاهر جسمانی عادی، پافشاری اضطراب آلود از خود بروز می‌دادند و از توانایی شناختی خوبی برخوردار بودند. بعدها «آیزنبرگ» و «کانر» در یک مقایسه، نشانه‌های اصلی را محدود به دو ویژگی اولیه کردند که شامل تنهایی شدید و اصرار وسواس‌گونه در حفظ یکنواختی بودند؛ بنابراین، نابهنجاری‌های زبانی که قبلاً نشانه‌های اصلی نشانگان در نظر گرفته می‌شدند حذف شدند.»