کتاب تاریخ مختصر ادیان ژاپن

کتاب تاریخ مختصر ادیان ژاپن نوشتهٔ جوزف میتسوئو کیتاگاوا و ترجمهٔ سپیده افراشته است و انتشارات حکمت و عرفان آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب تاریخ مختصر ادیان ژاپن

کتاب تاریخ مختصر ادیان ژاپن ترجمه‌ٔ فصل چهارده از بخش سوم کتاب «سنت‌های دینی آسیا» اثر جوزف کیتاگاوا است. جوزف میتسوئو کیتاگاوا (۸ مارس ۱۹۱۵ م – ۷ اکتبر ۱۹۹۲ م) محقق برجستهٔ ژاپنی آمریکایی در مطالعات دینی، استاد ممتاز و رئیس دانشکدهٔ الهیات دانشگاه شیکاگو، همچنین ویراستار اولین ویرایش دایره‌المعارف دین (۱۹۸۷ م) بوده است. او را یکی از پایه‌گذاران رشتهٔ تاریخ ادیان می‌دانند. کتاب «سنت‌های دینی آسیا» در سه بخش به بررسی تاریخ دین‌های آسیایی در جنوب و جنوب شرق آسیا، آسیای میانی و تبت و نیز شرق آسیا پرداخته است.

 فصل چهارده این کتاب تحت عنوان «دین ژاپنی» به بررسی اجمالی تاریخ جریان‌های دینی و ادیان مختلف در سرزمین ژاپن از قبل از تاریخ تا عصر حاضر پرداخته است. از آنجا که در زمینه تاریخ دین‌های ژاپنی کتب زیادی به زبان فارسی موجود نیست و نیز نظر به اینکه کتاب مورد بحث بسیار روش‌مند و عالمانه به بررسی تاریخ این ادیان پرداخته است، کتاب تاریخ مختصر ادیان ژاپن در زمینهٔ معرفی دین‌های آن سرزمین یاری‌‌رسان است.

خواندن کتاب تاریخ مختصر ادیان ژاپن را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به علاقه‌مندان به دین‌پژوهی و دانشجویان رشتهٔ ادیان و عرفان پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب تاریخ مختصر ادیان ژاپن

«پادشاهی اولیه یاماتو هم‌پیمانی اوجی‌هایی با خودمختاری نسبی بود. هر یک از آنها اعضا و قلمروهای مربوط به خود را در اختیار داشتند و بر آن حکومت می‌کردند. حاکمان یاماتو به چین خراج می‌دادند و در عوض از دربار امپراتوری چین یک عنوان سلطنتی دریافت می‌کردند. در داخل ژاپن، فرمانروایان یاماتو با قدرت نظامی خود و با ادعای خود مبنی بر این‌که از تبار خدای خورشید هستند، نفوذ خود را بر دیگر رؤسای اوجی تقویت می‌کردند. بدینسان آنها از امتیاز اعطای عناوین درباری مانند اومُراجی و اواُمی بهره می‌بردند. همچنین اعطای بذر مقدس در اعیاد بهاری به همه اوجی‌ها و ایجاد مکان‌های مقدس برای کامی‌های آسمانی و زمینی و نیز تنظیم ماتسوری (تشریفات دینی) برای آنها. اصطلاح ماتسوری به مفهوم «همراهی کردن»، «توجه به نیاز»، «سرگرم کردن» یا «خدمت کردن» به کامی، روح متوفی، یا یک فرد دارای مقام عالی است. قبل از ماتسوری، از شرکت کنندگان انتظار می‌رفت که خود را پاکیزه سازند و از خوردن برخی غذاها و آمیزش جنسی خودداری کنند. چنین استنباط می‌شد که مهمترین وظیفه امپراتور (تِنّو) حفظ ارتباط نزدیک با خدای خورشید (که در عین حال کامی اجدادی و قیّم خانوادهٔ امپراتوری نیز بود) و سایر کامی‌های آسمانی و زمینی است. این امر از طریق رسیدگی به نیازها و پیروی از خواسته‌های آنها امکان‌پذیر بود و از طریق الهامات، رؤیاها و پیشگویی‌ها ابلاغ می‌شد و مربوط به مدیریت دولتی (ماتسوریگوتو) بود. بنابراین، اصولاً هیچ خط مرزی بین ابعاد مقدس و نامقدس زندگی یا بین مناسک دینی (ماتسوری) و اداره حکومت (ماتسوریگوتو) وجود نداشت. هر دو از امتیازات حاکمی بود که به‌دلیل اصل و نسب خورشیدی خود کاهن اعظم و نیز رهبر سیاسی والامرتبه قلمرو پادشاهی بود. حاکم، به نوبهٔ خود، توسط کارگزاران دینی موروثی و وزرای موروثی دربار یاری می‌شد. اصل وحدت دین و حکومت (سایسی-ایچی) در دوره‌های بعد نهادینه شد و در تضاد با بوتسودو (بودیسم)، نام شینتو به خود گرفت و پایه و اساس دین ژاپن باقی ماند.»