کتاب جولان جوانمرد

کتاب «جولان جوانمرد» دربردارندهٔ خاطرات شفاهی دکتر احمد خالدی، از مدیران و مسئولان ارشد کشور است. این کتاب به کوشش محمدعلی زمانیان و محمدمهدی رحیمی و ویراستاری معین پایدار و منیره زین العابدینی رنانی در انتشارات راهیار چاپ شده است. جولان جوانمرد اثری از مجموعهٔ تاریخ شفاهی پیشرفت؛ مدیریت جهادی است.

درباره کتاب جولان جوانمرد

معاون وزیر نفت، معاون وزیر بازرگانی، معاون اقتصادی دبیرخانهٔ شورای عالی امنیت ملی، گزینهٔ پیشنهادی وزارت بازرگانی، مدیرکل دفتر وزارتی وزارت صنایع و وزارت بازرگانی، مدیرعامل مؤسسهٔ سروش، معاون آیت‌اللّه مهدوی کنی در کمیته‌های انقلاب اسلامی، مدیرکل آموزش دانشگاه امام صادق (ع)، دوست نزدیک محمود احمدی‌نژاد از دوران تحصیل در دانشگاه علم وصنعت تا سال ۱۳۹۶ و عضو هیئت علمی همان دانشگاه، فقط عنوان سمت‌هایی است که در کنار نام مرحوم احمد خالدی به خط می‌شود.

موضوع کتاب جولان جوانمرد تاریخ شفاهی زندگی احمد خالدی است ولی در بطن آن به سبب حضورش در مدیریت کلان و ارشد ارگان‌ها و سازمان‌های مختلف از کمیتهٔ انقلاب اسلامی و وزارت بازرگانی تا وزارت نفت و دبیرخانهٔ شورای عالی امنیت ملی، تاریخ شفاهی مقاطع مهم و حساس کشور هم مرور می‌شود..

کتاب جولان جوانمرد را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به دوستداران مطالعهٔ زندگی‌نامه‌های افراد فعال در امور سیاست در ایران پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب جولان جوانمرد

«احمد خالدی به تمام جملات پایه «ای کاش... آنگاه» در زمانهٔ ما رسید. راه را از سال ۱۳۵۴ با مبارزهٔ دانشجویی علیه رژیم پهلوی آغاز کرد. در‌حالی‌که محمود احمدی نژاد دانشجوی سال پایینی آن‌ها بود و به‌نوعی احمد در برابرش حق آب‌وگل داشت.

بعد از پیروزی انقلاب، اولین مسئولیتش را در کنار رئیس کمیته‌ها، یعنی آیت‌اللّه مهدوی کنی در کمیته‌های تازه‌تأسیس انقلاب برعهده گرفت. بعد از آن، همراه آیت‌اللّه مهدوی کنی به دانشگاه امام صادق رفت و آنجا مدیر کل آموزش این دانشگاه درحال‌تأسیس شد. احمد خالدی سال‌ها درحالی‌که مورد وثوق آیت‌اللّه مهدوی کنی رئیس جامعهٔ روحانیت مبارز بود به صندلی مدیرکلی در دانشگاه امام صادق تکیه زد و آن را به کمک جمعی ۳-۴ نفره از صفر بنا کرد.

بعد از آن مدت کوتاهی در سازمان پژوهش‌های صنعتی مسئولیت گرفت؛ مسئولیت پشت مسئولیت و پست پی پست در دههٔ ۷۰، احمد خالدی نسبت به دههٔ ۶۰ ترفیع بیشتری گرفت. مدیرکل دفتر وزارتی محمدرضا نعمت‌زاده، وزیر صنایع وقت شد. این مسئولیت مقدمه‌ای بود تا در دولت دوم مرحوم هاشمی رفسنجانی مشاور و مدیرکل دفتر وزارتی یحیی آل اسحاق، وزیر وقت بازرگانی و سپس معاون وزیر در سازمان تازه‌تأسیس و مهم «بازرسی و نظارت بر قیمت کالا و خدمات» شود. سازمانی که از دانه‌درشت‌ترین صنایع دولتی و خصوصی تا کاسب‌های خرده‌فروش می‌بایست در برابرش پاسخگو می‌بودند. احمد با تخلفاتشان با تیغ تیز قانون مقابله می‌کرد و از لحاظ قانونی اختیاراتی در حد وزیر داشت. همه می‌بایست به فرمانش گوش می‌دادند تا سود کلان شرکت‌هایشان حفظ شود.

۴ سال دولت وقت گذشت و سال ۷۶ احمد خالدی به سازمان حمایت از حقوق مصرف‌کنندگان و تولیدکنندگان رفت. ۲ سال بعد به دانشگاه علم‌وصنعت برگشت؛ نه معاون بود و نه رئیس، استاد دانشگاه و عضو هیئت علمی بود. اواخر ریاست علی لاریجانی بر سازمان صدا وسیما، احمد خالدی مدیرعامل مؤسسهٔ سروش شد.

سال های ۸۲ تا ۸۴ سال ۱۳۸۴ با حضور محمود احمدی نژاد دوست دیرینه احمد در عرصه سیاست، او گزینه پیشنهادی وزیر بازرگانی شده ولی مجلس به دلیل فشار و لابی برخی نمایندگان پیش از آنکه کار به رأی گیری در صحن علنی بکشد او را رد کرد و در نهایت در وزارت بازرگانی مشاور ارشد مسعود میرکاظمی وزیر وقت شد. دو سالی در دانشگاه امام صادق جایگزین سیداحمد علم الهدی، معاون آموزشی دانشگاه بود تا اینکه سعید جلیلی به جای علی لاریجانی به شورای عالی امنیت ملی آمد، جلیلی هم احمد را از دوران دانشجویی در دانشگاه امام صادق می شناخت. خود جلیلی زیر دست او از سد گزینش رد شده بود معاونت اقتصادی دبیرخانه شورای عالی امنیت ملی پست جدید احمد شد، عالی ترین تصمیمات کلان در حوزه امنیت واقتصاد را آنجا پخت ویز می کردند و به صحن شورا می بردند. در دوران سخت تحریم، معاونت اقتصادی حساس ترین اطلاعات اقتصادی را در اختیار داشت. احمد در ستاد تدابیر ویژه اقتصادی که برای دورزدن تحریم ها شکل گرفته بود، با جمعی دیگر از مسئولان مهم ترین تصمیمات اقتصادی کشور را برای دورزدن تحریم ها می گرفتند. با روی کارآمدن مسعود میرکاظمی در وزارت نفت هم زمان با این مسئولیت احمد معاونت بین الملل این وزارتخانه را هم به عهده گرفت و به جمع مدیران ساختمان مرکزی وزارت نفت در خیابان طالقانی پیوست.

میرکاظمی رفت و رستم قاسمی وزیر شد، همچنان خالدی معاون وزیر باقی ماند تا اینکه بیژن زنگنه آمد و خالدی به تدریسش در دانشگاه علم و صنعت برگشت. احمد خالدی در طول این چهل واندی سال از فعالیت دانشجویی تا حضور در مدیریت ارشد کشور دوستان گوناگونی از طیفهای مختلف سیاسی، از راست راست تا چپ چپ دور خودش جمع کرد، همه آنها با او حشرونشر و رفاقت و صمیمیت داشتند و به خوبی احمد را می شناختند. از نکات برجسته روایتهای شفاهی راویان، سبک ویژه و اختصاصی مدیریت احمد خالدی بود که دوستانش در جای جای مصاحبه ها به آن اشاره کردند. همچنین با وجود همه اختلاف نظرهای سیاسی و فکری و مدیریتی مصاحبه شونده ها با هم همگی از دو کرانه عالم سیاست در یک توصیف مشترک بودند؛ توصیفی که باعث شد تمام جملات پیوندی «ای کاش... آنگاه»، در زندگی پسر و دختر و همسر و برادر و دوستان و همکاران احمد خالدی رنگ بسازد و در حد تخیل و تصور بماند.

احمد خالدی «مدیر» نخواست خیلی چیزها را برای خود و رفیقان و نزدیکانش به یادگار بگذارد و در مقابل احمد خالدی «رفیق» و شریک خواست چیزهای دیگری برای خانواده و دوستانش به یادگار بگذارد که از دو جنس متفاوت بودند.»