کتاب دست بسته نماز خواندن

کتاب دست بسته نماز خواندن از گروه پژوهش مجمع جهانی اهل بیت و ترجمه‌شده توسط گروهی از مترجمان و ویراستهٔ امرالله نصیری است و انتشارات مجمع جهانی اهل بیت آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب دست بسته نماز خواندن

مکتب اهل بیت عصمت و طهارت (ع) که تبلور اسلام ناب محمدی (ص) و متکی بر منبع وحیانی است، معارف ژرف و عمیقی دارد که از اتقان، استحکام و برهان برخوردار است و مطابق با فطرت سلیم انسان‌هاست. این مکتب غنی و نورانی در پرتو عنایات الهی و هدایت ائمهٔ اطهار (ع) و نیز مجاهدت هزاران جهادگر عرصه‌های علم و فرهنگ در طول قرون گذشته و حال، بسط و گسترش یافته است.

پیروزی انقلاب شکوهمند اسلامی به رهبری حضرت امام خمینی (ره) و تأسیس نظام اسلامی با تکیه بر قوانین اسلامی و با محوریت ولایت فقیه، افق‌های سیاسی، اجتماعی و فرهنگی جدیدی را برای انسان‌های آزاده به‌ویژه مسلمانان و پیروان و محبّان اهل بیت (ع) گشود و توجه بسیاری از نخبگان و مستضعفان جهان را به خود معطوف کرد.

مجمع جهانی اهل بیت (ع)، مولود این دگرگونی مبارک است که به ابتکار مقام معظم رهبری حضرت آیت‌الله العظمی خامنه‌ای در سال ۱۳۶۹ شمسی/ ۱۹۹۰ میلادی تأسیس شد و تاکنون خدمات شایانی را در تبلیغ معارف قرآن و اهل بیت (ع) و حمایت از پیروان اهل بیت (ع) در سراسر جهان انجام داده است.

معاونت امور فرهنگی مجمع جهانی اهل بیت (ع) در راستای رسالت خود جهت ارتقای شناخت و آگاهی پیروان اهل بیت (ع) در موضوعات، سطوح، مخاطبان و عرصه‌های مختلف، در حوزه‌های تولید کتاب و مجلات به زبان‌های متعدد و سایر محصولات فرهنگی به فعالیت پرداخته است.

کتاب دست بسته نماز خواندن با هدف معرفی معارف اهل بیت (ع) و پاسخ به شبهات مخالفین به‌ویژه وهابیان و سلفی‌ها تهیه شده و حاصل تلاش علمی و پژوهشی گروهی از پژوهشگران و نویسندگان فرهیخته و صاحب نظر و ارجمند است.

خواندن کتاب دست بسته نماز خواندن را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به پژوهشگران حوزهٔ اسلام پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب دست بسته نماز خواندن

«فقهای مذاهب اسلامی، اتّفاق دارند که عبادات، توقیفی هستند و ثابت کردن چیزی در آنها، تنها به وسیلهٔ کتاب و سنّت صحیح است. اگر دلیلی از قرآن، یا سنّت پیامبر (ع) در مورد جزئیت بخشی از عبادت اقامه شد، بدان عمل می شود و اگر غیر از این باشد، وارد کردن آن جزء در عبادت و بجا آوردن آن به قصد «تقرّب» ـ بنابر این که جزئی از آن است ـ از نظر همهٔ فقهای مسلمین، حرام می باشد؛ چرا که «بدعت» بر آن صدق می کند و از قبیل فتوا دادن به غیر ما انزل الله سبحانه است.

هنگامی که مسأله ای مثل تکتّف در نماز، دایر مدار بین حرمت و جواز بوده و نزاع هم یک نزاع فکری بین طرفین باشد؛ در این صورت، یکی از آن دو، وجود دلیل شرعی برای تکتّف در نماز را نفی و بدعت بودن آن را اثبات می کند و طرف دیگر نیز تلاش می کند که دلیل شرعی، علیه آن اقامه نماید؛ یعنی کسی که اعتقاد دارد تکتّف در نماز، حرام است، می‌گوید: «تکتّف در نماز، بدعت و تشریع حرام است» و کسی که اعتقاد به جواز آن دارد، می‌گوید: «تکتّف در نماز، سنّت پیامبر (ع) است».

به ناچار برای بحث در این مسأله باید به ادلّهٔ قایلین به جواز و استحباب پرداخت، سپس باید دید آیا اینها ادلّهٔ حقیقی است که به کتاب و سنّت باز می گردد، یا نه؟»