کتاب گندم نشد سیب

کتاب گندم نشد سیب سرودهٔ امیر فلاح مین باشی است. انتشارات سوره مهر این کتاب را روانهٔ بازار کرده است. این اثر حاوی یک مجموعه شعر ایرانی است.

درباره کتاب گندم نشد سیب

کتاب گندم نشد سیب حاوی شعرهای فردی است که به‌گفتهٔ «حمیدرضا شکارسری» در ابتدای کتاب حاضر، بیش و پیش از هر چیز از تخیلی تحسین‌برانگیز برخوردار است؛ تخیلی که می‌تواند شاعر را یاری کند تا از روزمره‌ترین سوژه‌ها و دم‌دست‌ترین اشیا و پدیده‌ها شعر را بیابد و استخراج کند. این مجموعه دارای محتواهایی شاعرانه نیز هست.

این مجموعه ۳۲ قطعه شعر نوی بسیار کوتاه را در بر گرفته است. شعر فارسی عرصه‌های گوناگونی را درنوردیده است. در طول قرن‌ها هر کسی از ظن خود یار شعر شده است و بر گمان خود تعریفی از شعر به‌دست داده است. حضور شعر در همهٔ عرصه‌ها از رزم و بزم گرفته تا مدرسه و مسجد و خانقاه و دیر و مجلس وعظ، همه و همه گویای این مطلب است که شعر، بی‌محابا، زمان، مکان و جغرافیا را درنوردیده و در هفت‌اقلیم جان و جهان به دلبری پرداخته است. آمیختگی شعر با فرهنگ مردم و اندیشه‌های اجتماعی، این هنر را زبان گویای جوامع بشری ساخته است؛ بدان‌گونه که هیچ جامعه‌ای از این زبان بارز، برای انتقال اندیشه‌هایش بی‌نیاز نبوده است. گاهی شعری انقلابی به پا کرده است و گاه انقلابی، شعری پویا را سامان داده است.

در این میان، شعر نوی فارسی با وانهادن قالب‌های شعر کلاسیک در قرن ۱۴ هجری به‌وجود آمده است. این گونه از شعر فارسی آزادی بسیاری را در فرم و محتوا به شاعر می‌دهد. شعر نو به لحاظ محتوا و جریان‌های اصلی ادبی حاکم بر آن کاملاً با شعر کلاسیک فارسی متفاوت است و به‌لحاظ فرم و تکنیک ممکن است همانند شعر کلاسیک موزون باشد یا نباشد یا وزن آن عروضی کامل باشد یا ناقص. استفاده از قافیه نیز در شعر نو آزاد است. معمولاً شعر نو فارسی را به ۳ دستهٔ اصلی شعر نیمایی، شعر سپید و موج نو تقسیم می‌کنند و پدر شعر نوی ایران را نیما یوشیج (علی اسفندیاری) می‌دانند. احمد شاملو، فروغ فرخزاد، سهراب سپهری، هوشنگ ابتهاج (سایه)، نادر نادرپور، فریدون مشیری و محمدرضا شفیعی کدکنی بعضی از شاعران مشهور ایرانی هستند که در قالب شعر نو می‌سروده‌اند.

خواندن کتاب گندم نشد سیب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران شعر معاصر ایران پیشنهاد می‌کنیم.

بخش‌هایی از کتاب گندم نشد سیب

«دستم را بگیر

و آغوشم را بیهوده مگذار

درخت بی پرنده

درخت نیست.»

*

«گلدان‌ها را کنار پنجره چیده‌ام

تُنگ را روی طاقچه

دل‌خوشم به همین کمی روستا در اتاق»