کتاب اصول و مبانی مددکاری اجتماعی

از مقدمه کتاب: بدون شک در مقوله‌‌ی ارتباطات و وجوه و شیوه‌‌های آن مطالب فراوان می‌‌توان نوشت، اما آنچه به نوشته‌‌ی حاضر مربوط می‌‌شود، گونه‌‌ی خاصی از ارتباطات انسانی است که به آن مددکاری اجتماعی گفته می‌‌شود. این نوع ارتباط، مانند دیگر انواع ارتباطات، حداقل سه رکن عمده دارد که در بحث‌‌های ارتباطی به آن فرستنده‌‌ی پیام، پیام و گیرنده‌‌ی پیام گفته می‌‌شود. در مددکاری اجتماعی به فرستنده‌‌ی پیام، مددکار و به گیرنده‌‌ی پیام مددجو می‌‌گویند، هر چند اگر از یک زاویه‌‌ی دیگر به موضوع نگاه کنیم، می‌‌توان گفت که هرگاه مددجو به مددکار مراجعه کند و مطالبی را با او در میان بگذارد، جای فرستنده و گیرنده‌‌ی پیام عوض می‌‌شود. به بیان دیگر، در مددکاری اجتماعی ارتباطات افراد از نوع دورانی است، یعنی طرفین ارتباط به طور مرتب اطلاعاتی را مبادله می‌‌کنند تا بتوانند تصمیمات حساب‌‌شده‌‌تری اتخاذ کنند. به این ترتیب در گفت و شنودهای آنان، مرتباً جای فرستنده و گیرنده‌‌ی پیام عوض می‌‌شود تا در نهایت از این تبادل اطلاعات، راه‌‌حل یا راه‌‌حل‌هایی برای مسأله یا مسائلی که بوجود آمده، پیدا شود.