کتاب راویان پنهانی

کتاب راویان پنهانی نوشتهٔ لیلا مهدوی است. نشر سبزان این کتاب را روانهٔ بازار کرده است. این اثر حاوی بررسی ادبیات داستانی دورهٔ پهلوی از نگاه نقد پسااستعماری است.

درباره کتاب راویان پنهانی

کتاب راویان پنهانی در ۵ فصل نوشته شده که عنوان آن‌ها به‌ترتیب عبارت است از «نقد و ادبیات پسااستعماری»، «بررسی ویژگی‌های ادبیات پسااستعمار در آثار جلال آل احمد»، «بررسی ویژگی‌های ادبیات پسااستعمار در سووشون سیمین دانشور»، « بررسی ویژگی‌های ادبیات پسااستعمار در آثار غلامحسین ساعدی» و «بررسی ویژگی‌های ادبیات پسااستعمار در رمان رازهای سرزمین من اثر رضا براهنی». این کتاب حاصل تلاش‌های نوجویانۀ نگارنده در رویکردی پسااستعماری به ادبیات داستانی ایران است. ازآنجاکه زبان و بیان ادبی و هنرمندانه، نقطۀ حساسِ فرهنگی تمامی جوامع به شمار می‌رود، شعر و ادبیات داستانی ایران نیز از دایرهٔ تأثیر و تأثرات استعمار و تبعات آن خارج نبوده است. در هر جامعه‌ای مسئولیت نویسندهٔ اصیل، پیشنهاد و ارائهٔ ادبیاتی است مبارز و انتقادگر که چشم در برابر چشمِ ظلم و بی‌عدالتی بایستد. زبان سیمین دانشور، غلامحسین ساعدی، رضا براهنی و جلال آل‌احمد از این گونه است که در بیشتر مواقع، ورای وقایع‌نگاری صرف از وضع موجود، به آسیب‌شناسی بحران دست می‌یازد.

خواندن کتاب راویان پنهانی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران مطالعه درمورد ادبیات ایران با رویکرد پسااستعماری پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب راویان پنهانی

«سیمین دانشور اولین نویسندهٔ زن ایرانی است که مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه خود را در سال ۱۳۲۷ با نام آتش خاموش چاپ می‌کند. در این مجموعه بی‌تجربگی و ناآشنایی نویسنده از صناعات داستان‌نویسی آشکار است. او داستان‌های اولیهٔ خود را به تقلید و اقتباس از وقایع‌نگاری و لطیفه‌های داستانیِ او. هنری، نویسندهٔ آمریکایی، به نگارش درمی‌آورد. پاینده در مقاله‌ای تحت عنوان «سیمین دانشور: شهرزادی پسامدرن»، درباره آتش خاموش دانشور می‌نویسد:

آتش خاموش هرگز تجدید چاپ نگردید. به‌نظر می‌رسد عدم رغبت دانشور به چاپ دوبارهٔ این مجموعه -که دربرگیرندهٔ شانزده داستان کوتاه است- از تجربه‌هایی ناشی شد که او از سفر دوساله خود به آمریکا در سال‌های ۲-۱۳۳۱ و شرکت در کلاس‌های نویسندگی خلاق والس استگنر در دانشگاه استنفورد کسب کرد. توصیفی که هوشنگ گلشیری در کتابش با عنوان جدال نقش با نقاش از داستان‌های آتش خاموش ارائه می‌دهد سیاه‌مشق به‌جاست... به‌دلیل اینکه داستان‌های بعدی خودِ دانشور به لحاظ کیفی تفاوت چشمگیری با داستان‌های آتش خاموش دارند. (صفحهٔ ۷۳)

دانشور پیش‌تر از آنکه نویسنده باشد مترجم بود و بسیاری از آثار نویسندگان خارجی ازجمله: چخوف، شاو، شنیتسلر، سارویان، کورلند، پیتون و هاثورن را به فارسی برگرداند.

وی در رمان‌ها و داستان‌هایش تلفیقی از تکنیک‌های غربی و ایرانی را به کار می‌گیرد، این موضوع در سووشون نمود بیشتری دارد و در جزیرهٔ سرگردانی به کمال ممکن می‌رسد؛ به این دلیل که نویسنده با سبک و سیاق داستان‌های غربی به‌خوبی آشنایی دارد و از آن بهره‌ها گرفته است و خود نیز تصریح می‌کند که: «تکنیک نویسندگی خود را مرهون والاس استگنرم، اینکه روایت نمی‌کنم و نشان می‌دهم، اینکه قید و صفت به کار می‌برم. اینکه از فعل و اسم بیشترین استفاده را می‌کنم. اینکه استناد و تخیل را به هم می‌آمیزم. اما بااین‌همه بیشتر به تکنیک خلاقانه‌ای که متکی به ساختار و عناصر قصه‌ها و داستان‌های ایرانی است، اهمیت می‌دهد».

همچنین، دانشور در آثارش از عناصر بومی و لهجهٔ شیرین مردم جنوب ایران مخصوصاً گویش محلی شیراز بهره می‌برد و به‌تدریج در استفاده از صناعات داستان‌نویسی غرب پخته‌تر می‌شود.»