کتاب بهجت عارفان در حدیث دیگران

کتاب بهجت عارفان در حدیث دیگران نوشتهٔ رضا باقی زاده گیلانی است و انتشارات زائر آستانه مقدسه آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب بهجت عارفان در حدیث دیگران

در فراز و نشیب تاریخ، فرهیختگان دین آشنا هماره حاملان راستین امانت الهی و تعالیم ناب امامان معصوم علیهم‌السلام و مرزداران حماسهٔ جاوید شیعه بوده‌اند و تداوم و بقای تشیع بیش از هر چیز مرهون تلاش و مجاهدت آنان است. دانشوران فرزانه‌ای که سال‌ها در حوزه‌های دینی به دانش‌اندوزی و تهذیب نفس پرداخته و به درجات عالی علمی و پایه‌های والای معنوی نایل گردیده و از آن پس مشعل هدایت و سعادت انسانها را به دوش کشیده‌اند.

آیت‌الله العظمی شیخ محمد تقی بهجت از آن دسته عالمان وارسته‌ای است که پس از یک عمر تحصیل و تهذیب و طی مراحل سیر و سلوک عرفانی و نیل به مقامات والای توحیدی، خورشیدسان فروغی دگر باره به کالبد جامعهٔ دین‌پرور افکنده است. کتاب بهجت عارفان در حدیث دیگران «برگی از دفتر آفتاب» شمسِ وجود پرتابش را در جلد نخست فراهم کرده و اکنون به سراغ پروانگان انجمن روحانی معنوی آن «فریادگر توحید» رفته و اوج افق دیدگاه‌های او را از زبان تنی چند از شاگردان و یارانش ارائه داده است. ابعاد شخصیت آن بزرگ در «بهجت عارفان در حدیث دیگران» که سرآغاز آن به «کلامی از نور»، آراسته شده، آمده و بدینسان این مجموعه گفتاری است از او و گفت‌وگویی از یاران درباره او.

خواندن کتاب بهجت عارفان در حدیث دیگران را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران آیت‌الله العظمی شیخ محمد تقی بهجت پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب بهجت عارفان در حدیث دیگران

«علاّمه سید عبّاس حسینی کاشانی که نسب شریفش به سیدالسّاجدین‌زین‌العابدین علیه‌السلام می‌رسد عالمی فاضل و فقیهی متتبّع و نویسنده‌ای محقّق و متکلّمی مدقّق و گمنام است. که در ۱۷ ربیع المولود سال ۱۳۵۰ ه.. ق. در بیت علم و تقوا و فضیلت متولد شد و تحت تربیت پدربزرگوارش علاّمه مقدّس و با تقوا حاج سید علی اکبر حسینی کاشانی حایری قرار گرفت. و مقدّمات و ادبیات را نزد او آموخت. و سطح را از استادان و مدّرسین کربلا مانند حاج شیخ جعفر مدّرس رشتی حایری، آیه‌اللّه سید محمّد طاهر موسوی بوشهری مشهور به بحرینی و مرحوم علاّمه سید نورالدّین جزایری و دیگران فراگرفت و برای تکمیل مبانی علمیه به سامراء مسافرت نموده و در خدمت آیت اللّه میرزا محمود شیرازی، میرزا حبیب اللّه اشتهاردی و علاّمه کبیر سید نصراللّه کاشانی (پسرعمویش) و نیز علاّمه فاضل شیخ محمّد علی تبریزی به مدّت دو سال شاگردی نمود و پس از فوت مرحوم والد به کربلا مشرّف شد و از محضر آیات عظام کربلا چون حاج شیخ محمّد رضا جرقویه‌ای اصفهانی و شیخ محمّد خطیب، سید محمّد حسن (معروف به حاج آقامیر)، حاج سید زین العابدین کاشانی و آیه‌اللّه العظمی میلانی استفاده نموده و در سال ۱۳۷۴ ه.. ق. به نجف مشرّف شد و از آیات عظام حمامی، میرزا حسن یزدی، میرزا عبدالهادی شیرازی، حکیم و خویی بهره‌مند شده و پیش از سنّ ۲۵ سالگی به درجه عالیه اجتهاد نایل گردید و آنگاه به خدمات دینی و روحی پرداخته، و در ضمن به تدریس سطوح عالیه مشغول گردید تا اینکه در ماه ذی الحجّه سال ۱۳۹۱ ه.. ق. به واسطه دولت شوم عراق با وضع فجیع و دلخراشی به سوی ایران تبعید گردید و در قم اقامت و به تدریس فقه و اصول و علوم دیگر، و نیز تألیف و تصنیف پرداخت. ایشان از اکثر مراجع گذشته و حاضر نجف و قم و غیره. اجازات جامع اجتهادی و روایاتی گرفته است. بخشی از تألیفات و تصنیفات (چاپ شده و یا چاپ نشده) آن جناب از این قرار است.

۱ ـ مصابیح الجنان ۲ ـ فرائض الاسلام ۳ ـ ارث الشیعه ۴ ـ ارشاد أهل القبله ۵ ـ الرضوان فی تفسیر القرآن ۶ ـ فقه الشیعه ۷ ـ الحجاب فی الاسلام ۸ ـ منهاج الحاج ۹ ـ الجهاد فی الاسلام و ده‌ها کتاب دیگر.

مطالب ذیل را معظّم‌له در منزلشان بیان نموده‌اند و توسّط نگارنده قلمی شده است.»