کتاب از جنس ستاره ها

کتاب از جنس ستاره ها نوشتهٔ سارا الن و ترجمهٔ نگار باغانی است. انتشارات پرتقال این کتاب را روانهٔ بازار کرده است. این اثر داستانی واقع‌گرایانه برای نوجوانان ۱۲ سال به بالا است.

درباره کتاب از جنس ستاره ها

کتاب از جنس ستاره ها داستانی است که برای نوجوانان در چند فصل نوشته شده است. عنوان برخی از این فصل‌ها عبارتند از «کلمات قلمبه‌سلمبهٔ دکترها»، «هرجا دلت هست، خانه همان‌جاست»، «وقتی ایمیل را به خانواده‌ام نشان دادم»، «برندهٔ بخش پایهٔ هفتم/هشتم در مسابقهٔ زنان در علوم پایهٔ مؤسسهٔ اسمیتسونین»، و «چگونه می‌شود با کسی دوست نشد».

این داستان دربارهٔ آدمی است که خودش از ابتدا به خواننده می‌گوید با قلبی ۳برابر بزرگ‌تر از اندازهٔ طبیعی به دنیا آمده است. وقتی او به دنیا آمده، یک‌عالمه اتفاق عجیب‌وغریب دیگر هم برایش افتاده بوده، اما به‌قول خودش این‌طوری نیست که هر روز و هر ساعت به آن چیزها فکر کند؛ مخصوصاً اگر روزی باشد که به گفتهٔ مامان و بابا قرار باشد بعد از برگشتن از مدرسه، با یک هدیهٔ غافل‌گیرانهٔ غیرتولدی روبه‌رو شود.

سارا الن در ابتدای کتاب «از جنس ستاره ها» گفته است که این کتاب حاصل زحمات لشکر کوچکی از معلم‌های انشای فوق‌العاده است که پشت سر او ایستاده‌اند. انتهای این لشکر به اولین معلم‌های ادبیات و نویسندگی خلاق در مقطع متوسطه و دبیرستان او می‌رسد.

خواندن کتاب از جنس ستاره ها را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به همهٔ کودکان و نوجوانان ۱۲ سال به بالا پیشنهاد می‌کنیم.

درباره سارا الن

سارا الن نویسنده‌ای است که نوشته‌هایش قبلاً در مجلات ادبی اوانزویل ریویو، اَلگوری و رایترزدایجست به چاپ رسیده است. او مدرک کارشناسی‌ارشد هنری خود را از دانشگاه بریگم‌یانگ گرفته است. این نویسنده هم مثل شخصیت «لیبی» در رمان خودش «از جنس ستاره‌ها» وقتی متولد شد، سندرم ترنر داشت.

بخش‌هایی از کتاب از جنس ستاره ها

«توی سه روزی که از زمان رفتن به مطب دکتر پراساد تا رسیدن آقای ترنت هیکمن به بولدر فرصت بود، این کارها را انجام دادم:

مقاله‌ام دربارهٔ شگفت‌انگیز بودن سیسیلیا پین را به خانم ترپکی دادم تا یک بار دیگر هم آن را بخواند. دوتا بخش اول را نوشته بودم و تمام شده بود. حالا فقط باید بخش پروژه را تکمیل می‌کردم و آن را هم توی نامه می‌نوشتم؛ آن‌وقت دیگر همه‌چیز برای جایزهٔ بزرگ حاضر و آماده بود.

نقشهٔ اصلی را دوباره با خودم مرور کردم. بعضی چیزها آسان بودند؛ مثل حرف‌هایی که می‌خواستم به آقای ترنت هیکمن بزنم و بررسی نقشهٔ دانشکده و همین‌طور ساختمانی که او باید می‌رفت. هنوز هم ترس داشتم، ولی می‌دانستم چه‌کار باید بکنم. وسایلم را هم آماده کرده بودم، اما بعضی چیزهای دیگر خیلی آسان نبودند. با دوچرخه حدود پانزده تا بیست دقیقه تا دانشکده راه بود که اگر احتیاط می‌کردم و پالتوی گرم می‌پوشیدم، مشکلی پیش نمی‌آمد و از پسش برمی‌آمدم، اما آقای ترنت هیکمن قرار بود روز جمعه بیاید ـ‌که روز مدرسه بود ـ و ساعتش هم دقیقاً وسط ساعت کلاس‌های مدرسه می‌افتاد. برای این‌یکی نمی‌دانستم چه راه چاره‌ای پیدا کنم.»