کتاب حکایت نی

کتاب حکایت نی نوشتهٔ سید محمدعلی دشتی «باور» است. انتشارات گیوا این کتاب را روانهٔ بازار کرده است. این اثر «شرح منظوم نی‌نامهٔ مثنوی معنوی» است.

درباره کتاب حکایت نی

کتاب حکایت نی در ۱۸ بخش، نی‌نامهٔ مثنوی معنوی مولانا را به‌صورت منظوم آورده است.

نی‌نامه عنوانی است که برای ۱۸ بیت نخست دفتر اول مثنوی معنوی نوشتهٔ مولانا جلال‌الدین محمد بلخی انتخاب شده است.

این ابیات چکیده‌ای از مفهوم ۶ دفتر مثنوی هستند.

مضمون اصلی ابیات نی‌نامه این است که انسان تنها در صورتی می‌تواند با افرادی که از شهودات و غیب بهره‌مند هستند، هم‌شأن شود که ارتباطی با پروردگار خویش داشته باشد.

مثنوی معنوی -که نی‌نامه بخشی از آن است- به‌وسیلهٔ عارف و شاعر ایرانی در ۶ دفتر سروده شده است. این کتاب عظیم، با استفاده از قصه‌ها و حکایت‌های گوناگون مفاهیم ارزشمند اخلاقی و انسانی را در بر گرفته است.

خواندن کتاب حکایت نی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران ادبیات فارسی و اشعار کهن و کلاسیک ایران پیشنهاد می‌کنیم.

درباره سید محمد علی دشتی

سیدمحمدعلی دشتی متخلص به «باور» در سال ۱۳۲۶ خورشیدی در فیروزآباد در استان فارس به دنیا آمد. او در بین شاعران و انجمن‌‌های ادبی به بداهه‌سرایی معروف است؛ برای نمونه گاهی سخنان سخنران را درحال به نظم در می‌‌آورد. این شاعر ایرانی، سرودن شعر را با آموختن مسائل خودشناسی و خداشناسی در هم آمیخت. به‌همین‌دلیل اغلب سروده‌‌های وی بوی عرفان می‌دهد.

او از کودکی با قرآن و حافظ آشنا شد و به خواندن این کتاب‌ها پرداخت و پس از طی دورهٔ تربیت‌معلم عشایری به مدت ۷ سال در مناطق عشایری فارس به تدریس مشغول شد. او باقی‌ماندهٔ دوران خدمت فرهنگی خود را در شهر شیراز در امور اداری و آموزشی انجام وظیفه کرد و سرانجام در سال ۱۳۷۳ بازنشسته شد.

«باور» در سن ۵۰ سالگی سرودن شعر را آغاز کرد و در طول ۲۴ سال بیش از ۵۰ هزار بیت شعر در قالب‌های گوناگونی همچون دوبیتی، قصیده، مثنوی و شعر نیمایی سرود.

از این شاعر بداهه‌سرا کتاب‌های نان ارزن، محکمهٔ حیوانات، تجلی باور‌‌ها، باور عشق، خواب و خدا، سه دفتر غزل باور، منظومه‌ها و مثنوی باور به چاپ رسیده است. او حدود ۱۰۰۰ دوبیتی و رباعی نیز گفته و هزاران بیت شعر به‌صورت اخوانیه، شرح‌حال بزرگان و سفرنامه سروده است.

بخش‌هایی از کتاب حکایت نی

««سرّ من از ناله من دور نیست

لیک چشم و گوش را آن نور نیست»

ناله و راز درونم شد عجین

هر دو بر هم منطبق گشته یقین

ناله‌ام را گوش هر کس بشنود

هر کسی از ناله‌ام آگه شود

لیک هر چشمی نبیند سرّ من

یا که گوشی نشنود از من سخن

سرّ پنهان از کلامم دور نیست

اهل دل را این سخن مستور نیست

چون کلام اهل دل آئینه‌وار

سرّ پنهان را نماید آشکار

چشم و گوش مردمان بی‌خبر

در نیابد معرفت را زین گذر

از کلام اولیا ماند به دور

آن‌که با معنا نباشد جفت و جور

هر که را از گفته‌اش باید شناخت

سوزد عاشق تا تواند خویش ساخت

چون‌که سازد خویش را عنوان کند

صحبت از دلدادگی هر آن کند

هر عمل زآن رو گواه حال ماست

از درون و از ضمیر ما صداست

از بدی‌ها چون‌که دل گردید پاک

همچو در آئینه خواهی دید پاک

از غبار آئینه چون عاری شود

رنگ و بیرنگی در آن جاری شود

گوش دل واکن به چشم دل ببین

تا ببینی گشته معشوقت قرین

تا ببینی عشق او را آشکار

دیده و دل را به سویش می‌سپار

خود مشو نومید از دیدار او

بهره خواهی برد از گفتار او»