کتاب کلمات تسلی بخش

کتاب کلمات تسلی بخش نوشتهٔ جولیت مابی و ترجمهٔ شهرزاد فتوحی است. انتشارات اندیشه‌ عالم این کتاب را روانهٔ بازار کرده است. اگرچه تعدادی از این نوشته‌های موجود در این اثر، کاملاً شخصی هستند اما تعدادی نیز به موضوعاتی مانند هستی و نیستی و دلیل بودنِ آدمی در این جهان پرداخته‌اند. این کتاب، گلچینی از باورهای افراد گوناگون دربارهٔ غم و اندوه است.

درباره کتاب کلمات تسلی بخش

کتاب کلمات تسلی بخش، با جمله‌ای از ویلیام شکسپیر، نویسنده و شاعر مشهور و ارجمند انگلیسی، آغاز شده است:

«بگذار که غم سخن بگوید، اندوهی که به سخن نیاید با زمزمه‌هایش قلب سرشار از پریشانی را خواهد شکست.»

این کتاب دربارهٔ اندوه است؛ در سرتاسر آن می‌توانید گفتارها، اشعار، جملات و نوشته‌هایی از زبان گلچینی از نویسندگان، ادیبان و متفکران جهان دربارهٔ غم و اندوه و رنج را بخوانید. در این میان نام افرادی همچون «ارسطو»، «ویلیام شکسپیر»، «داستایوفسکی»، «بن جانسون»، «جیمز راسل لوویل»، «رابرت لوییس استیونسون»، «بهاءالله» و «کنفوسیوس» در میان صاحبان این نقل‌قول‌ها قرار دارد.

جولیت مابی در ابتدای کتابش می‌نویسد:

«تقریباً واکنش هر یک از ما در مقابل اندوه یکی است، زیرا موضوعات و مایه‌هایی در همهٔ آنها مشترک است. ممکن است که ما بتوانیم در بین جملات حزن‌انگیز دیگران که آرامشی حقیقی را در خود دارند نکات تازه‌ای بیابیم که به ما کمک کند تا بار اندوه خود را آسان‌تر به دوش کشیم. بیشتر شعر و قطعه‌هایی که برای این مجموعه انتخاب شده‌اند، از نویسندگان مشهور زمان خود است، مردان و زنانی که فراتر از زمان‌شان و در سراسر جهان شهرت دارند. بعضی از آنها ترس، ناامیدی، خشم و اندوهی ژرف را توصیف می‌کنند و از درد و رنجِ پشیمانی و درد جانکاه مرگ سخن به میان می‌آورند. برخی نیز زندگی را تکریم می‌کنند، که به همهٔ زندگان لذت و شادمانی می‌بخشد و اطمینان می‌دهند که عشق فراتر از اندوه و جدایی مرگ ادامه پیدا می‌کند.»

خواندن کتاب کلمات تسلی بخش را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران کتاب‌های گلچینِ جملات، شعرها و نوشتارهایی از مشاهیر و بزرگان جهان پیشنهاد می‌کنیم.

بخش‌هایی از کتاب کلمات تسلی بخش

«آیا می‌توانم شاهدِ غمِ دیگری باشم،

و خود غمگین نشوم؟

آیا می‌توانم اندوه و ماتم دیگری را ببینم

و در پی‌تسلای او نباشم؟

می‌توانم شاهد فروچکیدن اشکی باشم

و در این اندوه، خود را سهیم ندانم؟

آیا پدری می‌تواند فرزند خود را گریان ببیند

و سرشار از غم نشود؟

آیا مادری می‌تواند بنشیند و ببیند

که نوزادش از رنج ناله می‌کند؟

نه، نه! هرگز ممکن نیست!

هرگز، هرگز چنین نیست!

و او که همیشه لبخند می‌زند، ممکن نیست

ندای رنجِ سوسک کوچکی را بشنود

اندوه و درد پرندهٔ کوچکی را دریابد

و غمی را که جوجه‌ها می‌کشند حس کند

و در کنارِ لانه زانو نزند

بر آنها دل نسوزاند

و با اشک‌های آنها اشک نریزد

و آیا او تنها شب و روز

اشک‌های ما را پاک می‌کند؟

آه، نه! هرگز چنین نیست!

هرگز، هرگز چنین نیست!

او شادمانی خویش را هم به همه می‌بخشد

او چون کودکان کودک می‌شود

چون مردِ غم و اندوه می‌شود

و غم را هم حس می‌کند

فکر کن نمی‌توانستی آهی از اندوه برآری

و پروردگارت نیز نبود

فکر کن نمی‌توانستی اشکی بریزی

و پروردگارت هم در کنارت نبود

آه! او شادمانی خویش را می‌بخشد

تا غم ما را از بین ببرد

و وقتی که غم از بر ما گریخت و رفت

او خود در کنار ما می‌نشیند و زاری می‌کند

ویلیام بلیک»