کتاب راه و روش تبلیغ و منبر

کتاب الکترونیکی «راه و روش تبلیغ و منبر» نوشتهٔ عباسعلی طالبی یزدی در نشر میراث ماندگار چاپ شده است. در این اثر با استناد به سخنان و تجربیات اهل منبر، به بیان روش‌های صحیح تبلیغ دینی از طریق منبر پرداخته شده و دیدگاه‌های برخی از افراد موفق در این زمینه از جمله محمدتقی فلسفی و محسن قرائتی، بیان شده است.

درباره کتاب راه و روش تبلیغ و منبر

نویسنده در این کتاب به استفاده روشمند از آیات قرآن و روایات معصومین(ع) در منبر اشاره نموده و بیان مطالب مورد نیاز جامعه و به حاشیه نرفتن در سخنرانی را نیز، از بایسته‌های تبلیغ بر روی منبر برشمرده است. نویسنده در همین زمینه به معرفی برخی از کتاب‌های مورد استفاده اهل منبر پرداخته و چگونگی ذکر مصیبت در منبر را بیان کرده است. نویسنده به برخی از آفات و آسیب‌های مربوط به منبر و سخنرانان دینی اشاره نموده و برخی از بایدها و نبایدهای مربوط به منبر ترحیم، منبر مخصوص ماه محرم و صفر و منبر ماه مبارک رمضان را برای مبلغان دینی، بیان کرده است. وی همچنین دیدگاه‌های برخی از اساتید فن در منبر را برای داشتن یک تبلیغ مطلوب دینی، منعکس نموده است.

کتاب راه و روش تبلیغ و منبر را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به افرادی که به سخنرانی‌های مذهبی و آموختن راه و روش تبلیغ دین علاقه دارند پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب راه و روش تبلیغ و منبر

بنده در مسجدی یک مرتبه دیدم شخصی عوامی که پیرمرد هم بود با صدای بلند می‌گوید هی دره مِره و از جانب محراب برنمی‌گشت ظاهراً امام جماعت توقف نکرده بودند حالا یا پیش از سؤال بوده است و یا اول سؤال و جواب ولی تمام نبوده است.

به طوری آن عامی ناراحت شده بود و بر علیه آن آقا حرف زد که بعضی از مردم او را ساکت می‌کردند، این روش خدمت به مسلمین نیست. و اما از فرمایشات اقای مظاهری که فعلا رئیس حوزه علمیه اصفهان هستند آنچه با منبر تناسب دارد این است که دست توی دماغ و بینی نکند (بنده از بعضی از وعاظ دیده‌ام که پس سر را می‌خوارانند خوشم نیامد خوب است تا می‌شود روی منبر جایی از بدن را نخواراند که سبک است) دیگر از کلامشان استفاده شد که آب دماغ پیدا نباشد و اگر روی منبر است و پیدا شد با یک صلوات مستمعین سر بزیر عبا برده و آنرا برطرف کند. (بنده از مدرسی همان مدرسی که گاهی بین هفته درس را تعطیل می‌کردند) دیدم وقتی آب دماغ بر ایشان پیدا می‌شد هر دو طرف عبا را بالا می‌گرفتند و سر را می‌بردند بزیر عبا و پاک می‌کردند نه اینکه یک طرف را بالا ببرند و از طرف دیگر دستمال و عمل نظافت در انظار پیدا باشد.