کتاب سیبرنتیک و مدیریت جامعه

کتاب سیبرنتیک و مدیریت جامعه نوشتهٔ نصرت‌الله علیمی در انتشارات نظری چاپ شده است. نویسنده دربارهٔ کتاب می‌گوید: من در این کتاب کوشش کرده‌ام در آغاز نشان دهم که چه گونه بشر به علم دسترسی پیدا کرده و این راه ناهموار را چه گونه گذرانده تا به کنترل‌های متقابل در ماشین و انسان یعنی سیبرنتیک دست پیدا کند. پس از آن کوشیده‌ام نشان دهم که انسان چگونه از این ابزار برای بهبود کسب‌وکار و زندگی خود سود می‌بَرَد و سرانجام سعی کرده‌ام با کورسوی چراغی که به دست دارم راه‌های آینده را کمی روشن‌تر کنم.

درباره کتاب سیبرنتیک و مدیریت جامعه

اگرچه زندگی انسان از گذشته‌های دور تا به امروز دستخوش تغییرات زیادی شده است اما تا این جا من این‌طور می‌فهمم که سرعت تغییرات باورنکردنی است. نه‌تنها جسم و روان و شعور انسان به‌سرعت دگرگون می‌شود و ما داریم به موجودات دیگری تبدیل می‌شویم ای بسا که فضا و محیط زندگی ما نیز دگرگون می‌شود. اگرچه ما در حال حاضر عضو خانوادهٔ منظومهٔ شمسی هستیم اما همان‌طور که برخورد یک شهاب‌سنگ با کرهٔ زمین در چند هزار سال پیش همه چیز را تغییر داد و بسیاری از زندگان را به تاریخ سپرد اما برای تغییراتی که پیش رو داریم نیازی به شهاب‌سنگ نیست و هم اکنون ما در حال تغییر هستیم.

بزرگ‌ترین مشکل بشر در شرایط کنونی این است که نمی‌تواند آینده را پیش‌بینی کند. بااین‌حال بشر امروزی کوشش خود را برای شناخت آینده به کار می‌برد و با دانش‌های نوین علم جدیدی را به نام فرجام‌شناسی پایه‌گذاری کرده تا بتواند تا حد ممکن رفتارها را برای درک آینده طبقه‌بندی نماید.

کتاب سیبرنتیک و مدیریت جامعه را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به علاقه‌مندان به مطالعه دربارهٔ علوم روز و نقش آن‌ها در زندگی، جامعه و کسب‌وکارها پیشنهاد می‌شود.

بحشی از کتاب سیبرنتیک و مدیریت جامعه

در این روزگار غریب. نه راهی را که آمده‌ایم باز می‌شناسیم و نه می‌دانیم به کجا خواهیم رفت. اما می‌دانیم که چند هزار سال پیش پدران ما چرخ را اختراع کردند و این بزرگ‌ترین دگرگونی در شیوهٔ زندگی بشر بود. پس از آن با اختراع ماشین چاپ، بشر در راه تازه‌ای گام گذاشت. با استفاده از این ماشین پدران ما توانستند به‌سرعت میزان توانمندی‌های خود را چندبرابر کنند.

ما با بهره‌برداری از توانمندی‌های نوپدید توانسته‌ایم دانش مدیریت را بنیان بگذاریم و به یاری این دانش، آموخته‌ایم که دشواری‌های فردی و اجتماعی را از راه سازمان‌دهی و مدیریت از میان برداریم. ما با بهره‌برداری از دانش‌های نوین از یک سو صنعت را گسترش داده و آن را در اختیار گرفته‌ایم و از سوی دیگر راه را برای رشته‌های نوین علمی و فنی باز کرده‌ایم.

اگرچه انسان از دیرباز آموخته بود که به یاری نور و صدا اطلاعاتی را بین دو نقطه جابه‌جا کند اما اینک توانسته‌ایم با بهره‌گیری از تجربه‌ها و دانش‌های نوین خود و به یاری اطلاعات، ابزارهایی بسازیم که به انسان و عملکرد او خیلی شبیه باشد. ما نه‌تنها توانسته‌ایم مغز انسان را شبیه‌سازی کنیم ای بسا مغزهایی بسازیم که از مغز ما بسیار کوچک‌تر و کارآمدتر باشد و آن‌گاه این مغزهای پر حافظه را هم در فضای بی‌کران و هم در درون مواد بسیار ریز به کار اندازیم پس از این مرحله داریم فکر می‌کنیم که آیا ممکن است روزی برسد که این ابزارها از ما جلو بزنند و اختیار زندگی را از چنگ ما درآورند؟

به نظر می‌رسد که این پدیده چندان دیر و دور نیست. اکنون داریم با استفاده از هوش مصنوعی خیلی از راه‌های نرفته را پشت سر می‌گذاریم اما نگرانی واقعی این است که ربات‌ها و ابزارهای مجهز به هوش مصنوعی، ما را بی آن که اراده کرده باشیم به هر سو که بخواهند ببرند. هوش طبیعیِ ما به یاری یاخته‌ها و مولکول‌های بسیار ریز در مغز شکل می‌گیرد اما به کمک ریز فناوری‌ها، هوش مصنوعی در حجم و اندازهٔ بسیار کوچک‌تر و با قوت و وسعت بسیار بیشتر می‌تواند ما را از داشتن هوش طبیعی بی‌نیاز کند. در این صورت اختیار زندگی ما به دست هوش مصنوعی می‌افتد.