نظرات کاربران درباره کتاب خانه تاماریس

👵🏻🏡👴🏻"خانه تاماریس" محل‌کارِ جدیدِ ژولیا، روان‌شناسیه که تجربه‌ی زیادی از کار با سالمندان نداره و میشه گفت از روی ناچاری رو به این گزینه آورده. خانه‌ی سالمندانی که برای یه‌دخترِ جوون، به‌جز محیطِ سرسبز و منظره‌ی قشنگی که از پنجره‌ی اتاقِ محل سکونتش پیداست؛ جذابیتِ دیگه‌ای نداره و بهش احساس تعلق نمی‌کنه. ژولیا سعی می‌کنه با یادآوری کردنِ این موضوع به خودش که قراردادش یک‌سال بیشتر نیست؛ قوت‌قلب پیدا کنه و بتونه این دوره رو راحت‌تر بگذرونه. غافل از اینکه سکونت در تاماریس قراره پرده از درس‌های شیرین و به‌یادموندنی‌ای براش برداره که یه فصلِ فراموش‌نشدنی از زندگیش رو رقم بزنن... نویسنده در فضاسازیِ تاماریس و حس‌و‌حالش عملکردِ فوق‌العاده تحسین‌برانگیزی داشته و در ایجادِ پلاتی که باعث بشه احساس کنید شما جای ژولیا هستید؛ کاملا موفق عمل کرده. بعلاوه از دیگر نقاط قوت این رمان میتونیم به این مسئله اشاره کنیم که در ماجراجوییِ روان‌شناسِ قصه‌ی ما، شما هم در ابتدا پا به مکانی می‌گذارید که برخلافِ اسمش، ذره‌ای عطرِ "خونه" رو با خودش نداره اما در امتدادِ داستان، قراره درست مثلِ ژولیا، نظرتون در این‌باره خیلی تغییر کنه! :)) این اوجِ تبحرِ نویسنده رو نشون میده که تونسته یک داستانِ پویا و سیال پدید بیاره و شما رو بینِ فریم‌ها و احساستِ مختلف، بُر بزنه و با دستِ خودش همراه کنه. بعلاوه زیباترین چیزی که تاماریس به ما یاد میده اینه که انسان‌های پابه‌سن‌گذاشته‌ی اطراف‌مون هم، روزی دختربچه‌ای بودن که بینِ چمن‌ها بازیگوشی میکرده. پسربچه‌ای بودن که زیرِ بارون توی چاله‌های آب پایکوبی می‌کرده. قلب‌هاشون روزی، جایی، از هیجان تپیده، نوکِ انگشت‌هاشون یخ بسته و چشم‌هاشون از ته‌دل خندیده، که اون هم روزی معشوقِ و محبوبِ کسی بودن. تاماریس به ما کمک می‌کنه تا جوانِ پررمزورازی رو درونِ سالمندهای داستان‌مون ببینیم که قصه‌های زیادی برای تعریف کردن داشته. در مجموع "خانه‌ تاماریس" رو می‌تونیم یک رمان روان‌شناختیِ دوست‌داشتنی و گرم قلمداد کنیم که باعث میشه از مطالعه‌ش رقیق‌القلب بشید، لبخند بر صورت‌تون نقش ببنده و با جملات و دیالوگ‌هایی مواجه بشید که بی‌تردید درس‌های ارزشمندی از زندگی رو بیان می‌کنند. درنهایت قطعا مطالعه‌ی این کتاب همراه با یک ماگِ بزرگ موکا و شکلاتِ محبوب‌تون پیشنهاد میشه!🍫☕️🤍 امیدوارم از مطالعه‌ش لذت ببرید و تک‌تکِ آدم‌هاش رو یه‌گوشه‌ی امنِ قلب‌تون، به یادگار نگهش دارید :)

عالی بود پر از تجربه بود .پر از امید به زندگی. خیلی عالی بود یه داستان زندگی باورپذیر با شخصیت های عمیق.

خیلی جذاب و دلنشین بود.پر از حس خوب و البته آموزنده بود.

مثل خوردن کیک شکلاتی و چای، خوندنش لذت بخش بود :)

۵ ستاره محکم برای یکی از بهترین تجربه‌های کتابخوانی زندگیم این کتاب و خوندنش یه تجربه‌ی دل‌انگیز بود برام. تک تک جملات کتاب قلبم رو نوازش می‌کردند داستان در مورد ژولیاست، دختری که بعد از چندتا تجربه سوگ پشت هم تصمیم می‌گیره مدتی تو آسایشگاه سالمندان کار کنه. ولی داستان و اتفاقاتش رو نمیشه تو چندتا جمله خلاصه کرد، تمام صفحاتش یه قصه جدا داره، هر آدم تو این کتاب یه داستان جدا داره و این کتاب سرشاره از احساسات خوب. یه جاهاییش لبخند میزدم و یه جاهایی قهقهه و بعضی وقت‌ها هم باهاش گریه کردم، هم گریه شوق، هم گریه ناراحتی، خلاصه ک جشنواره‌ای بود از احساسات. حسی که این کتاب برام داشت مثل یه کاسه آش داغ بود وسط برف، یه بستنی خوشمزه وسط تابستون، آخرین تیکه پیتزا، یه کیک شکلاتی خوشمزه با چای تو روز بارونی، وقتی وسط گریه میخندوننت پر از تجربه زیستن بود این کتاب و تا ابد یه جایی از قلبم نگهش میدارم. اگر تو اون نقطه از زندگی هستید که یه روزنه نور نیاز دارید حتما بخونیدش و اگر هم نیستید، باز هم بخونیدش. امیدوارم بخونیدش و مثل من عاشقش بشید :))

خوندن این کتاب بهترین حسیه که میتونین به خودتون هدیه بدین . اصلا دلم نمیخواست تموم شه دلم میخواست تا همیشه داستانشون رو بدونم ‌ خیلی قشنگ بود

زیبا بود😍

یکی از زیباترین رمان هایی که میشه خوند 😍👌🏻 ژولیا، روانشناسیه که برای راحت تر سپری کردن یکی از دوره های حساس زندگیش، تصمیم میگیره بره و توی یه آسایشگاه سالمندان کار کنه، جایی که نمیدونه قراره چقدر درس زندگی یاد بگیره :)) من از خوندن صفحه به صفحه این کتاب لذت بردم؛ جدا از موضوع اصلی که بی نظیره، طنز داستان هم حسابی شمارو میخندونه 😂😁❤️ از دستش ندین

کتاب درباره دختریه که وارد خانه سالمندان میشه،دختری که بعد از فوت پدرش به عنوان روانشناس با تردید فراوانی که ایا این شغل براش مناسب هست یانه پا به این مکان میزاره و....... کتاب به طور کلی برای یک بار خوندن شاید مناسب باشه ... خط روایی خوبی ،داره منسجمه ... اما به طور کلی و به نظر من کسل کننده و خسته کنندس....نقطه اوجی در کتاب دیده نمیشه.

تجربه جدیدی از کتابخوانی بود با ترجمه ی عالی با این کتاب خندیدم و گریه کردم کاش خانه های سالمندان ایران هم پر از شور و شادی بود....

طبق تعریفی که از کتاب شنیده بودم تهیه ش کردم. تا صفحه ۲۰۰ از کتاب خوندم و دیگه نتونستم ادامه بدم. ژولیا راوی داستان و روانشناسه اما به نظرم نقشی که در داستان داره اصلا مناسب یک روانشناس نیست و با انتظاری که از یک روانشناس میره که از نظر ذهنی درمان شده باشه ، همخوانی نداره . داستان برای من نقطه اوجی نداشت و تا صفحه ۲۰۰ فقط داشتم نشخوار های ذهنی و ترس های ژولیا رو می خوندم و حتی به نظرم محور اصلی داستان که تجربه (( سوگ )) هست رو هم نتونست به خوبی به من مخاطب القا کنه و منو با راوی داستان همسو کنه و حس همدردی و در من بیدار کنه. شاید خانه ی تاماریس برای دیگری تجربه خوشایند تری باشه اما برای من نه ❤️🏡

کتاب درباره دختریست که در آسایشگاه سالمندان مشغول میشود کتابی آرام از جریان زندگی..برای من کمی کسل کننده بود چون تو کتابها بیشتر دنبال هیجان و اتفاق عجیبم ولی خیلیا این سبکهارو میپسندن

خیلی قشنگ بود

خیلی شیرین بود، جملاتش گاهی کاملا تکان دهنده بود و علی رغم ساده بودن داستان ؛معانی عمیق ونگاهی فلسفی به زندگی داشت وامیدوار کننده بود

ژوایا دختر روانشناسی که در اثر فوت پدر و بیماری مادر بزرگ که عمیقا به هردو از نظر عاطفی وابسته بوده دچار آسیب روحی شده کار در یک آسایشگاهو میپذیره،اوایل فکر میکرد کار کسل کننده ای باشه وشاید نتونه ادامه بده،اصلا چطور میتونست به اون آدمهای سالخورده کمک کنه؟وقتی قرارداد یکساله رو امضا میکرد فکرشم نمیکرد بتونه یکسال دووم بیاره،ولی در ادامه میبینیم که ژولیا از تک تک اونها چیزهایی یاد گرفت و تونست به ترسها و استرسهاش غلبه کنه،داستان بسیار ساده و روانه و پر از اتفاقات عاطفی،تاماریس جاییه که شاید هممون دلمون بخواد زمان پیری اونجا باشیم☺️

داستانی خاص و جدید و پر از پند های جالب و زیبا.. تلفیق جوانی و پیری ، مرگ و امید به زندگی و در اخر پایان خیلی خوبی که برای کتاب نوشته شده بود.

دو ستاره برای خنده هام موقع خواندن این کتاب و یک ستاره برای ترجمه خوب و ستاره ای هم برای داستان آموزنده. یک ستاره ی خاموش برای پند و اندرزهای بیش از حد.